little red riding hood smut

Prey on Me

Title: Prey on Me

Author: PinkBTS

Word count: 12k

Contains: Smut, Angst, Romance


“My hands, my eyes, my worrying
looking at you you’re all that i need
if i could be that for you
you know i’d be.”

One day, Jimin falls in love with the boy in the woods…

A retelling of “The Little Red Riding Hood” (sort of)

little red riding hood (1/2)

little red riding hood (½)
dom!hoseok x reader // M (smut) // 3233
You better not be wearing anything under that coat when you get here. Or you’re not coming tonight.

warnings: orgasm denial, mild dom and exhibitionist themes, name calling, dirty talk? i’m not sure what to warn about, oh! flashing too.

a/n: hello, this is my first ever smut piece and it’s written for my baby sister @kpopscenariostho​, who has turned me into hoseok trash in the span of four months. this is torn in two~ this is just part one so may the good lord hold you as you swim through this trashy thing. it’s also supposed to be a friends with benefits!au but now im not so sure if it is anymore?! BUT YES, i hope you enjoy and please be gentle with me, it’s my first time uwu

i would like to thank @beansuga, @justanemptydream, @mint-tape, and @apandasmind for listening to me screech about this over and over again. and @minyoongittaemune for going through the first actual draft and giving me notes. :* love y’all. you’re the best i can’t believe you deal with my weird ass all the time~

PS I wrote this to BTS’s Danger so may it also ruin your soul. Have a Danger Era Hoseok too.

Originally posted by notjhope

Keep reading

Little Red Riding Hood (Jerome Valeska x Reader)

Requests: Can you write Jerome Valeska au where the reader is red riding hood and Jerome is the big bad wolf but in this version her godmother is evil and abusive. Instead of Jerome killing the reader, he fancied her and help her. Is it too much -Anon

A/N: I had fun writing this! MASTERLIST

Word Count: 763

Warnings: Murder, mentions of abuse, language

Tags: @xx-wwe-xx @icharleecongreve @gotham-sherlock-670

You wiped the droplets of sweat that formed on your forehead with your forearm. You looked at the clock that was hung on the wall as it slowly ticked. Every minute felt like a lifetime. You had been doing the floors for the past 2 hours and your hands were about to fall off.

You got to your feet and looked around. Everything was clean and you were satisfied. Every bloody day you woke up at 4 in the morning, you didn’t have time to have breakfast, and start doing the floors, the dishes, wash the cat at least once a month and scrub the toilets. Every day was a nightmare.

You had no choice but to live with your godmother because your parents went on a holiday and they left you with her. But as they were on the plane, it crashed and they both died so you were stuck there with your godmother. If she ever saw you taking a break, she’ll whip your ass with a whip.

All day long, she lays down as if she has been working non-stop. Sometimes you found her with a man upon her. It was a disgusting scene and the noises even more disgusting. You barely got out, you had no friends and the only time you got out was to go and fetch her some flowers for her backyard cemetery. 

“Y/N!” Your godmother yelled from the kitchen. You walked in the kitchen and saw her fuming. “I want you to go in the woods and get me some flowers. Get as many as you can. Oh and bring some roses and berries too.” She ordered. Outside you saw someone move. It was a man peeking through the window. He was looking at your godmother. She looked at him and winked but quickly looked back at you. “What are you staring at me for bitch? Get out!” She shouted.

You took no time and grabbed the basket, your red hood that your mother gave you and ran out of the door. You went deep in the woods and saw a field full of yellow and pink flowers. Their scent helped you relax from all the work you’ve done. You put the basket down on the grass and gently laid on your back and closed your eyes. The birds chirped and the bees buzzed around the flowers. Surely your godmother wasn’t going to give a shit if you go home late. 

Suddenly, everything seemed to stop. The birds stopped whistling and everything went still. Your eyes shot open. A man was lying next to you; you quickly got to your feet. “Don’t worry.” He said somewhat sweetly. “I won’t bite.”

He looked at you with his blue eyes, you felt your heart flutter at his beauty. “Who are you?” You asked. A grin formed on his face. “I’m Jerome…Valeska. And you are?”

“Y/N.” You paused for a moment. “What are you doing here?” He chuckled at your question.

“I should be asking the same thing to you Y/N.” Wise and cute…nice. I live here, amongst the trees…” He cut a flower from the grass and got up to give it to you. “And the flowers.” You lowered your head, trying to hide your smile. 

Time seemed to pass by quickly as you and Jerome talked. His eyes never left yours. The sun began setting and you had to return back. “I have to go back.” You got up and grabbed your basket. “Y/N wait, I can help you with your godmother…here take these.” He gently took your hand in his and gave you berries. “This will keep her quiet for a long time.” You both smirked evilly. 


“What took you so long?” She asked harshly. 

“I got lost in the woods.” And in Jerome’s eyes. You put the basket full of flowers and berries on the table. She took a glimpse at the basket and started munching on the berries. Suddenly, she started choking and began spitting blood. You walked over to the axe that the man left behind. Your finger traced the blade. “Good night Godmother.” She scooted back and got out her hands to defend herself but you split her head with the axe. The blood splattered on the floors and on your white apron. 

You threw the axe on her and poured some gasoline on her and with a lit splint you set that motherfucker on fire! You walked the last time out of that Hell proudly and found Jerome smirking. “You did it.”

“Couldn’t have done it without you Jerome.”

Originally posted by miravnda

Summaries Batch #4

Fic #16

GENRE: fairytale AU, little red riding hood, smut
WARNINGS: smut (Eren x Levi, not Levi x Eren)

Levi is a renowned hunter who takes on a job to eradicate the creatures living in the woods. Like the others of his kind who can also change into their animal form, Eren is one of the many shifters living in the forest. He happens upon Levi, and before the two of them can confront each other, they are attacked by the Brigade. Saved by Levi, Eren decides to bring him back to the shifter village where… dun dun dun. (Little Red Riding Hood with smut and a slightly different plot)

Tucking the cloak around him more securely, he ventured deeper into the woods. Red wasn’t Levi’s color of choice. Earthy hues would have suited him better and been easier to blend into the dense forest. And black was good for skulking in the dark. He had tried other colors and fabrics before, but after so many successful hunts, the crimson hue had seeped into the cloak. At least it was dark red. The cloak was his trademark and how other’s recognized him as the land’s best hunter.

Fic #17

GENRE: alternate universe - Nerve (film), romance, drama
WARNINGS: potential graphic depictions of violence
ADDITIONAL WARNINGS: minor character death, underage drinking, weapon use

For the last few years, 24-year old California native Levi Ackerman has been doing his best to keep his 17-year-old sister Isabel and himself afloat. Working as a mechanic by day and bussing the diner at night, he’s content to be making ends meet, but one day Levi discovers that Isabel has gotten herself involved in Nerve, an online game where players complete dares for money. He is quick to dissuade her from participating, but when rent goes up and money becomes a problem, he reluctantly joins the game himself. His first dare–going to his diner and kissing a stranger–connects him with Eren, a mysterious yet popular player in Nerve. Enthralled with their connection, the watchers of Nerve pair the duo up, sending them on dares more extravagant and dangerous than the last. As the night pushes on, Levi becomes more aware of Nerve’s sinister nature and gruesome history, so he chooses to back out and report the game to the police. But in Nerve, “snitches get stitches,” and the game comes to an end as Eren and Levi are pitted against each other in a final, fatal dare.

“No one specific dared me to do it,” she says, following him inside and into the elevator. “I’m playing this game called Nerve. It’s like–it’s like this big, online game of truth or dare without the truth. You get followers the more you do and they come up with your dares and pay you.” The elevator stops on three and they head down the hallway to their apartment.

“So,” Levi says as he unlocks the door, “you took a dare from random ass people and they paid you.” He gives her a pointed look, then pushes the door open and tosses the keys on the side table. “You know how stupid that sounds right?” He puts his hands on his hips and raises an eyebrow at her. “And dangerous?”

Fic #18

GENRE: Canon-divergent, drama, hurt & comfort (I know three, but action should also be mentioned)
RATING: T/M (leaning towards M)
WARNINGS: Graphic Depictions of Violence, Major Character Death
ADDITIONAL WARNINGS: Angst, I would say heavy angst, violence and some gore, some triggering content, such as child abuse. Of course, there will be fluff moments though.

❝They witnessed her destruction,

Then were left to wonder why,

She saw nothing but darkness,
Though the stars shone in her eyes,
But maybe they’d forgotten,
When they failed to see the cracks,
That a star’s light shines the brightest,
When it’s starting to collapse.❞- E.R


The year is 855, one year after the Eldians defeated Marley. The war of the Titans was over and a truce was made. Things were slowly shaping up for the better. Eldians and Marleyians slowly begun to integrate. Soldiers started to have lives of their own. Hidden feelings began to bloom. An era of peace seemed to becoming their way. Until an surprised incident threatens to end this newfound peace and test newfound relationships. And they meet someone like them, dangerously much like them, that could end it all.

Crime wasn’t anything particular to be too concerned about. There was the occasion drunken fist fight, theft, and mayhem. Sure, there were certain things to be concerned of, such as underground lawlessness, however the current laws seemed to be handling it well, despite its loopholes.

However as they crept closer and closer to scene, Eren shot Levi a look of wary. Levi stayed the same, however Eren knew from knowing the man so long that his brows were furrowed in a way of deep concern as he looked at the bodies.

There was a killer on the loose.

Fic #19

GENRE: canon-divergent, drama
WARNINGS: canon-typical violence, underage sex (possibly)
ADDITIONAL WARNINGS: No Additional Warnings

Hemmed in by the cruelties of their world, Levi’s squad takes turns in telling stories that temporarily take their minds off reality after dinner at night. Levi doesn’t think they succeed in escapism until Eren tells his. And as Eren begins to tell more stories night after night, the narrative of the monster Levi’s constructed for him starts to unravel into a story of someone much more than that.

In other words, a story about the construction and destruction of stories: the ones Eren and Levi tell about other people, the ones they tell about each other, and the ones they tell about themselves.

The brat, Levi muses, is not a bad storyteller. He’s heard this myth told a few times before, by different soldiers around the campfire, but none of them tell it like Eren. This is a doomed love story, about a voiceless girl falling in love with a heartless boy and a heartless land. But Eren tells it voice soft and eyes bright, paints pictures of a castle by the beach, of the feather-thin maneuvre gear of half-men-half-fish, of an ocean so mysterious and deep Levi wonders why the girl would leave it in the first place. And by the time the girl dissolves into foam, Levi is mesmerized, has forgotten that he’s standing behind the mess hall door, listening to his new recruit tell useless fairytales of people and places he’ll never know instead of going back to his room and doing paperwork like he said he would.

Fic #20

GENRE: romance, fantasy, angst
WARNINGS: major character death but temporary
ADDITIONAL WARNINGS: No Additional Warnings

Eren is a young man with the ability to see ghosts.
Recently, those ghosts have been calling him the Goblin’s bride.

Levi is a Goblin with magical eyes that see slips of the future. Haunted by his past, Levi has been unable to die for hundreds of years.
Now, his only key to freedom is a handsome boy with green eyes.

Inspired by Korean drama: Goblin

The whispers were starting again.
Eren was getting sick of it.
“That’s the Goblin’s wife,” he heard, pretending not to see the ghosts’ pointed fingers, voices incessant.
“The Goblin’s wife…. ”
“The Goblin’s wife… ”
For years, those words had followed him. By now, he had stopped wondering what they meant.

Little Red Riding Hood - One Shot +18

Opis: Mama zawsze powtarzała Kapturkowi, aby szedł prosto do babci i nie rozmawiał z obcymi, ale co to obchodzi złego wilka.

(Czyli jak zły Harry spotyka niewinnego Louisa)

Ostrzeżenia: miłość męsko-męska

Pairing: Larry Stylinson

Inspiracja: (x)

Od autorki: Cóż tu dodać. To po prostu Czerwony Kapturek w wersji dla starszych dzieci ;)


-Pamiętaj, Louis, idź prosto do babci - poinstruowała Jay i naciągnęła na głowę syna czerwony kapturek.

-Dobrze, mamo. - Louis poprawił swój płaszczyk i wyszedł z domu.

Szedł przez las, podśpiewując sobie niedawno usłyszaną piosenkę. Aby dotrzeć do domku babci musiał przejść cały las, więc wiedział, że trochę mu to zajmie, ale nie przejmował się tym, co chwilę zatrzymując się przy jakimś małym zwierzątku.

Im bardziej zagłębiaj się w las, tym było więcej drzew i coraz mniej światła przez nie przenikało, ale Louis się nie bał. Setki razy chodził tą drogą wraz ze swoją mamą i nigdy nic mu się nie przydarzyło. Nagle usłyszał szelest liści za sobą. To na pewno musiał być wiatr pomyślał i szedł dalej, jednak kiedy usłyszał łamanie gałęzi, nie mógł tego zignorować. Odwrócił się na pięcie i rozejrzał, ale nic nie dostrzegł.

Już miał powrócić do swojej wędrówki, kiedy usłyszał chichot blisko swojego ucha.

-Witaj, chłopczyku - powiedziała postać stojąca za nim. Louis obrócił się i zobaczył parę zielonych oczu, brązowe włosy i końcówki szpiczastych uszu, które ledwo wystawały po za lokowaną czuprynę. - Jak ci na imię?

-Mam nie pozwala mi rozmawiać z obcymi! - rzekł pewnie szatyn.

-Obcymi? - Uniósł jedną brew do góry. - Ależ ja cię znam, Czerwony Kapturku. Często tędy przechodzisz.

-Zawsze chodziłem z mamą, ale dzisiaj poszedłem sam - ekscytował się Louis.

-Ah, tak? Więc dokąd się wybierasz Kapturku?

-Do babci.

-A co masz w ręce?


-A co masz w koszyczku?

Louis zawahał się chwilę, ale odsłonił zawartość koszyka. Zielonooki nie był tak naprawdę zainteresowany wnętrzem koszyka, bardziej wnętrzem szatyna.

-Już nie jesteśmy nieznajomymi, prawda? - zagadnął. - To może zdradzisz mi teraz swoje imię.


-Jestem Harry. Miło cię poznać - odpowiedział i oblizał usta.

-C-ciebie też - wyjąkał nieśmiało, widząc gest Harry’ego.

Wilk zbliżył się do niego i przejechał pazurem po jego policzku, zostawiając na nim czerwony ślad.

-Taki delikatny, taki bezbronny - szeptał, otulając twarz Louisa swoim ciepłym oddechem.

Szatyn nie mógł wydusić z siebie słowa. Czuł, że ogarnia go przerażenie, ale nie tylko. Był w pewnym sensie oczarowany Harrym. Ich twarze dzieliły centymetry, więc Louis mógł dostrzec jego soczyście zielone oczy i malinowe usta i przez chwilę, przez ułamek sekundy zastanawiał się, jaki mają smak.

Czerwonego Kapturka nie można było winić za ciekawość. Przez 20 lat swojego życia mieszkał z mamą w chatce pod lasem i od czasu do czasu odwiedzał swoją babcię. Harry był pierwszą osobą - jeśli można tak nazwać kogoś, kto ma wilcze uszy i ogon - która była w jego wieku.

-Chcesz się pobawić? - zapytał niskim głosem zielonooki.

-Mama mówi, że jestem za duży na zabawę - odpowiedział, na co Harry się roześmiał.

-Pokażę ci zabawę dla starszych dzieci, dobrze? - Ściągnął z głowy Louisa kaptur, odkrywając jego miękkie, kasztanowe włosy.

Louis nie zdążył odpowiedzieć, ponieważ Harry zakrył jego usta swoimi. Całował go zachłannie, nie zwracając uwagi, że Tomlinson nie zdążył nawet nabrać powietrza. Wreszcie odsunął się od niego i zlizał ślinę z jego warg.

-Smakujesz prawie tak słodko, jak wyglądasz - podsumował Harry. - Pokazać ci coś jeszcze?

Szatyn przytaknął głową w oszołomieniu. Nie wiedział, co zrobił mu wilk, ale to było bardzo, bardzo przyjemne i był ciekawy, czego jeszcze może się nauczyć.

-W takim razie zdejmij swój czerwony płaszczyk - polecił.

-Ale będzie mi zimno - sprostował Louis.

-Nie martw się, rozgrzeję cię - syknął Harry, pozbywając się zbędnych ubrań.

Tomlinson nabrał gwałtownie powietrza, kiedy poczuł dużą dłoń wślizgującą się pod jego koszulkę.

-Zrelaksuj się. To będzie bardzo miłe.

Ręka Harry’ego pieściła tors Louisa, co jakiś czas zahaczając o jego sutki. Druga ręka wzięła się za zdejmowanie jego spodni. Szatyn nie wiedział do końca co się dzieje, był zamroczony z przyjemności i pozwalał zielonookiemu robić z nim co chce, bo Harry nie kłamał. To było bardzo, bardzo miłe.

-Tak jest dobrze? - zapytał, dotykając jego uda, na co Louis zamruczał. - A tak? - spytał, przejeżdżając ręką po jego penisie i tym razem Tomlinson jęknął, wplątując dłonie w jego loki i szarpiąc lekko. - Widzę, że ci się podoba - mówił Harry z chytrym uśmieszkiem i uklęknął przed nim, aby pokazać mu więcej.

Louis, widząc, że głowa chłopaka zniknęła sprzed jego oczu, spojrzał w dół i zobaczył Harry’ego, który nakierowywał jego penisa w stronę swoich ust, po czym mocno zassał główkę. Tomlinson jęknął przeciągle, odrzucając głowę do tyłu. To nie było możliwe, aby sprawić komuś tyle przyjemności, prawda? Harry, jakby czytał w jego myślach, zaprzestał swoich działań i odsunął się.

-Odwróć się - rozkazał.

-C-co? - spytał zdezorientowany Louis, próbując uspokoić swój oddech.

-Odwróć się i oprzyj rękoma o drzewo.

Czerwony Kapturek obrócił się na drżących nogach i oparł o pień tak, że jego tyłek był dokładnie przed twarzą Harry’ego. Czuł się z tym trochę niezręcznie, ale to był Harry, a Harry sprawia mu dużo przyjemności, więc Louis zgadza się na wszystko.

Nie spodziewał się jednak, że język chłopaka wślizgnie się do jego dziurki. Niestety nie mógł dłużej się nad tym zastanawiać, ponieważ jego nogi zrobiły się jak z waty i naprawdę trudno było mu ustać. Wbijał paznokcie w korę drzewa, wystawiając swoje pośladki, aby Harry miał do nich lepszy dostęp.

-Chcesz zobaczyć coś jeszcze bardziej miłego? - spytał, przylegając torsem do pleców szatyna.

-J-jeszcze? - Zdziwił się Louis. Przecież mógł ledwo stać na nogach.

-Tak - potwierdził Harry. - Musisz być tylko rozluźniony, a będzie dobrze.

Tomlinson oparł się wygodniej i wziął kilka głębokich wdechów. W tym czasie Harry pozbył się swoich ubrań i chwycił go mocno za uda.

-Gotowy? - zapytał, a Louis pokiwał głową.

Nie zastanawiając się dłużej wszedł w szatyna, wbijając pazury w jego skórę. Tomlinsonowi zakręciło się w głowie i starał się ze wszystkich sił, aby ustać. Nigdy w życiu się tak nie czuł, ale nie chciał tego przerywać. Chciał, żeby Harry dał mu więcej i więcej.

-H-harry, ja czuję coś, ahh, w moim podbrzuszu - sapał Louis.

-To normalne, Kapturku. Po prostu się nie powstrzymuj - poinstruował go Harry i owinął swój ogon wokół jego penisa, aby pomóc mu dojść.

Zielonooki trafiał za każdym razem w prostatę Louisa, wysyłając go na skraj, a zaciskający się na jego kutasie ogon sprawił, że doszedł mocno, wytryskując spermą na drzewo, następnie osunął się na ziemię, nie będąc w stanie ustać dłużej na nogach.

-I jak ci się podobało? - spytał Harry, odgarniając włosy z czoła Tomlinsona.

Louis nie był w stanie nic powiedzieć, więc tylko wpatrywał się w wilka zamglonymi oczami.

-Zgaduję, że było dobrze - powiedział i podniósł płaszczyk z ziemi, a następnie nałożył go ramiona szatyna. - Powinieneś już iść do babci, bo pewnie się o ciebie martwi.


-Pośpiesz się - polecił, podciągając Louisa z ziemi.

-Harry? Spotkamy się jeszcze? - zapytał, patrząc na niego niewinnie.

-Oczywiście - uśmiechnął się. - Nie pozwolę, abyś chodził sam po lesie. Przecież tu są dzikie zwierzęta. I są bardzo niebezpieczne.

-Masz rację - zgodził się Louis.

Harry założył mu na głowę kapturek i cmoknął w czoło. Patrzył z chytrym uśmiechem, jak Louis odchodzi. Wiedział, że to nie jest ich ostatnie spotkanie.


Skomentuj :)

anonymous asked:

yo yo yow my admins! how are you guys? can you lovely admins rec me some kaisoo fics based or inspired by a book or a movie? tysfm

yo yo yo man~  we’re good thanks for asking cool anony B-)) why yes of course I can so here’s a variety of book / movie / series inspired fics that I can think of:

you can also jump in there for more: 1 2 3 4


Happy reading! ^^

- Admin J

In Sheep’s Clothing

Part 3: Big Bad Peeta

By: Alliswell (All mistakes are mine)

Fighting the temptation that poses Katniss Everdeen is no easy task for Peeta Mellark, but after a very hard choice is made, both Katniss and Gale will come to the conclusion that owing a debt is even harder than resisting temptation. (M for sexual content) An ‘expanded’ version of this fic will be re-posted on AO3 in the next few weeks.

Keep reading

mikaelshake  asked:

Prompt for Klaroweek day 6: Little Red Riding Hood w/smut

Klaroweek Day 6: Smut, all the smut

I’ve read a couple Red Riding Hood Klaroline drabbles in the past, so I tried to put a new spin on mine. I hope you enjoy :)


“Klaus, please come over to the fire!” she called, frustration tinging her voice. “You’re going to catch your death of cold.”

The man in question stiffened from where he sat hunched against the opposite side of the cave. He narrowed his eyes at the annoyed blonde. “I told you before, Caroline, it’s not safe to be around me anymore!” he growled at her.

“And I told you that I don’t care!” she yelled back, hands on her hips in a no-nonsense stance Klaus was quite familiar with. Caroline stormed over to the pouting man, rolling her eyes when he flinched away from her. “Honestly, Klaus,” she muttered, untying her red cloak and throwing it around his shoulders. “At least wear this to stay warm.”

Klaus sighed, looking up at her. “Please, love, for your own sake, go home and leave me,” he pleaded, taking her hand in his.

Her face softened, yet her resolve remained. “Klaus,” she said gently as she kneeled next to him. “I love you, we’re to be married. I’m not going to leave you just because you were bitten.”

He looked at her in astonishment. How could she take this so lightly? “Caroline, every month I will turn into a monster! I can’t put you through that. I could never live with myself if I hurt you.”

“I trust you with my life, Klaus,” she said firmly. “I’m not going anywhere. We’ll get through this; together.”

Klaus looked into her sparkling blue eyes, knowing he would never be able to persuade her to leave. “Alright, sweetheart. Let’s get you back to the fire before you get yourself sick,” he sighed, rising and helping her stand.

Keep reading