libre eh

6/11/17

Kahapon lang sinabi ni mama na may palibre yung boss niya dun sa mismong resort din nila kasi yung boss niya pumunta ng S. Korea tas yung ibang employee pumunta ng Baguio, nakonsensya siguro kaya ayun nilibre yung naiwan haha. Tas ayun sumama kami ni tita (libre na eh) makakaligo ka pa ng pool may palibreng inom at kain pa. Pagdating namin dun ede ayun naligo tas maya maya kumain tas pinilit ko talaga si mama na payagan ako uminom pero wa epek pero dahil malakas ako dun, before kami umuwi pinayagan nya ko uminom nung San Mig na flavored beer, apple flavor kaya parang C2 lang sakin hahaha ayun tuwang tuwa ang bata kasi iinom na haha tas wala na masyadong ganap kaya umuwi na kami. Pag-uwi may nakakamiss na naman ng golden voice ko kaya tumawag siya, kahit mejo nagtatampo ako kasi yung tawagan nila ni ana yung tinext niya sakin nung umaga sinagot ko pa rin yung tawag tas after nun natulog lang kami.

Aprendiendo a tolerarte #9

- ¡Ah, que ya voy! -dice Guillermo mientras se dirige a la puerta-

-Guillermo ¿no? -pregunta una señora con cara de pocos amigos-

-Sí, yo soy Guillermo -responde confundido-

- ¿Puedo pasar? -pregunta la señora-

-Claro, tome asiento -le responde amable Guillermo-

La señora pasea su mirada por el departamento de Guillermo, como si de una inspección se tratase.

Keep reading

MY PRINCE-SS CHARMING

Chapter 8

“Arch. Magalona, this is Engr. Aldrin Cruz.” Sir Felix said as he introduced Elmo to the guy beside him.

“Elmo?!” gulat na sabi nito. Halatang nagulat si Sir Felix na kilala siya ni Aldrin.

“Aldrin!” bati niya and offered his hand for a shake. He took it pero sinabayan niya ng yakap sa binata.

“Anak ng. Architect ka na nga palang mokong ka!” he excitedly said.

“Hahaha. At ikaw Engineer ka na.” Elmo said.

“Uhm…” Sir Felix cleared his throat at dun pa lang kumalas si Aldrin.

“Sir Felix, I’ve known this guy since high school. Bestfriends kami nun.” paliwanag ni Elmo.

“Yup! Partners in crime.” Aldrin added. Natawa naman si Sir Felix.

“Mabuti naman na magkakilala na po kayong dalawa. Atleast madali na makatrabaho ang isa’t isa.” he said.

“Opo.” sabay na sabi nila ni Aldrin. Tumango na si Sir Felix at dahil nga magkaibigan na sila ni Aldrin, siya na ang nagtour sa kanya sa resort na ginagawa.

“Brad, tagal mong nawala ah. After high school nagvanish kang parang bula.” Elmo told him. Napayuko na lang siya tsaka natawa.

“Eh paano, mom wanted me to study in London. Ayun. Right after graduation, lumipad agad kami papunta dun. Di na nga ako nakapagpaalam sa barkada eh.” he said.

“Oo. Buti alam mong may utang ka sa amin. Hahaha.”

“Kamusta ka na dude?” he asked all of a sudden.

“Hm. Ayos naman.”

“Sila tito?”

“Ayun. Still in Canada. Pero this time permanent na. Diba kasi dati they come home often? Pero after Frank graduated in college and before I start college, umalis na sila.”

“Naiwan ka dito?” he asked.

“Yeah.” Elmo answered.

“Hindi ka na ba binubugbog ni tito?” he asked seriously. Napayuko ako. “Uy dude pasensya na. Alam mo namang concerned lang ako sayo. Para tayong kambal eh. Kaya inaalala ko lang.”

“Nasa Canada na siya. He can’t hurt me anymore.” he answered.

“Good to know.” tipid na sagot naman ni Aldrin.

They roamed around the site, going to different parts of the resort at ipinakita rin ni Elmo ang scale model sa kaibigan. How the resort would look like once it’s finished.

“Iba ka talaga, Moe. Lawak ng imagination mo.” he said as he stared at the model in front of them.

“Haha. Inspired lang.” Elmo said at napangiti pa ito. Aldrin looked at him, curiosity evident in his eyes.

“Inspired?” he asked. Napailing na lang si Elmo at napangiti.

“Hm. Busy ka ba on Saturday?” Elmo asked.

“Bakit? Wala namang trabaho nun.”

“May utang ka pa sa akin na libre nung high school. Akala mo ha.”

“Tss. Ikaw talaga basta utang di mo nakakalimutan eno?” nagtawanan silang dalawa.

“Naman. Ako pa?”

“Fine. Dinner’s on me then.” tumango na lang si Elmo at saka na siya tinapik sa likod.

“Sige. I’ll go ahead na. May pupuntahan pa ko. If you need anything, sabihan mo lang si Sir Felix. Okay?”

“Sige. Salamat dude.”

*****

5pm na at hindi niya pa rin tapos ang article na sinusulat niya. Ito kasi ang hatest part niya sa trabaho. Ang magsulat ng magandang article for the month of love. Samahan pa ng sakit ng puson niya.

“Friend, ang nguso nakakatusok sa tulis.” nagulat siya nang makita si Sef sa office niya.

“Tsk.”

“Ay. Bad mood si bff. Te, time of the month mo?” tanong nito sabay lapag ng kape sa mesa ng kaibigan. “Oh. Coffee mo, pampakalma.” he added.

“Go away.” she said as she waves him off.

“Ts. Time of the month nga. First day?” he asked.

“Second.” she answered.

“Ay! Sakit? As in ouch ouch ever so bongga?” tumango na lang si Julie at saka na sinubsob ang ulo sa desk niya.

“Bakla ang sakiiiiit!!!” she cried while clutching her lower abdomen.

“What happened?” nagulat ang dalawa when they saw Elmo standing by the door.

“Anditey na si suitor. Ayan oh. Annoying period ang friendship ko.” Sef replied. Agad namang lumapit si Elmo sa kanya.

“You want to go home?” he asked pero hindi siya pinapansin ni Julie.

“Ang arte mo, bff. Hmp! Diyan na nga kayo. Gorabels na akiz. Byiee!” at saka na lumabas si Sef sa office.

“Julie…” Elmo called.

“Bakit ka andito? Akala ko ba late ka na makakauwi?” she asked.

“Nagpaalam agad ako sa trabaho. Bawal na ba kita puntahan?” hindi naman kumibo si Julie. “Nagsisimula pa lang ako manligaw mukhang basted na agad ako.” he said to himself. Julie stifled her laughter dahil gusto niyang asarin muna si Elmo. Sumeryoso siya ng mukha at saka humarap kay Elmo.

“Oo. Babastedin na agad kita. Nanliligaw ka pa nga lang wala ka nang oras saken. Pano pa kung sagutin kita?” she said seriously pero sa totoo lang natatawa na siya. She saw how his eyes grew wide at saka ito napayuko.

“S-sorry. Sige I’ll make time for you promise. As in ibibigay ko lahat ng time ko for you. Sorry na Jules. Wag ka na magalit please?” pag-alo ni Elmo sa kanya.

“Hahahahaha.” she started laughing hard. Mukha kasing takot na takot si Elmo at halatang kinabahan sa sinabi niya.

“B-bakit?” he asked.

“Ang kulit kasi ng itsura mo. Tapos mukhang nakakita ng multo sa putla. Hahahahaha.”

“Tss. Ganyan ka? Pinagttripan mo ko ha?” sinimulan namang kilitiin ni Elmo sa tagiliran si Julie.

“Hahahaha. Elmo stop! Ano ba?!” napataas ang boses ni Julie. “Tsk. Naman kasi eh.”

“Oh. Mood swings?” he asked.

“Tsk. Umuwi ka na nga!”

“Hala na. Bakit? Tumatawa ka lang kanina ah.”

“Pwede? Masakit puson ko. Uwi na dun.” she said.

“Ay. Kaya pala. Stop that first. Halika na.” he said. Hinawakan niya ang kamay ni Julie at saka na ito pilit na pinapatayo. “Julie Anne wag ka na magpabigat. Tara na.” he said.

“Bakit ba? May gagawin pa ko!”

“Continue that tomorrow. Iuuwi na kita.”

“What the? Ayoko!”

“Wag na matigas ang ulo. Let’s go home. I’ll make you dinner.” he said at saka na pinilit tumayo si Julie. He took her bag at hinatak na niya ang dalaga palabas ng building.

“Epal oh.” bulong ni Julie. Natawa na lang si Elmo and they continued walking towards the parking lot. “I brought my car. Nasa kabilang side ako nakapark.” she said.

“No need. Sabay na tayo.” sabi ni Elmo.

Pinapasok na siya nito sa kotse and even put her seatbelt for her bago ito sumakay sa driver’s seat.

Nang makarating sa bahay ni Julie ay agad na nagprepare si Elmo ng kakainin niya. He decided to make her something special. Pambawi niya sa pagkabadtrip nito sa kanya kaninang umaga.

“Jules, are you free on Saturday?” he asked over dinner. Tumango naman si Julie at saka nagpatuloy sa pagkain.

“Bakit?” she asked.

“Let’s go out for dinner. Ipapakilala kita sa highschool bestfriend ko.”

“Bakit?”

“Ipapakilala ko kasi yung inspiration ko.”

*****

Saturday came. Nauna sina Julie at Elmo sa restaurant. It’s an Italian restaurant na paborito ni Elmo. Dun niya naisip dahil sabi niya kay Julie, gusto niyang butasin ang bulsa ng kikitain nila dun.

After about 30 minutes ay nasilayan na ni Elmo na pumasok si Aldrin. He looked around and when he spotted him ay napangiti agad ito and walked to them.

“Sorry late ako dude.” bungad nito. He paused when he saw Julie sitting beside Elmo.

“Ayos lang bro. Nga pala, this is Julie. Jules, si Aldrin. Bestfriend ko nung highschool.” he introduced the two to each other.

“Nice meeting you.” Julie said as she offers her hand for a shake. Aldrin hesitated for a while but took it and shook it once.

“Let’s order?” Elmo said. He could feel na awkward ang mangyayaring dinner na ito pero wala siyang paki. Libre to eh. “Jules, anong gusto mo?” tanong niya kay Julie.

“Hm. I’ll have the seafood pasta.” she said.

“Okay. Ikaw dude?” Elmo asked Aldrin. “Ay. Alam ko na pala. Sige ako na.”

“Hahaha. Sige nga. Ano yun?”

“Tss. Easy-peasy. Pesto diba?”

“Haha. Ikaw na talaga bro. And alam ko din yung sayo.”

“Weh?”

“Oo. Penne pasta with spicy marinara sauce.” ngiting-tagumpay na sabi nito.

“Hahaha. Tama. Alam mo pa rin talaga favorite ko.” they placed their orders at habang naghihintay ay nagkwentuhan sila.

“Nga pala, do you remember the time when my mom gave you chocolates nung dumating siya from Europe? Tas the next day hindi ka nakapasok because you had an allergic reaction to nuts. Hahahaha.” kwento ni Aldrin.

“Oo! I remembered that. Grabe todo sermon ako kay mom and dad nun. Si Frank tuloy kumain nung iba. Hahaha.”

“Hahaha. Yeah. And the time when you and Frank went to our house kasi napagalitan kayong magkapatid?”

“Yes. Eh pano naman kasi, pinagtripan namin yung kwarto. Ni-repaint namin siya tas pag-uwi nila mom sobrang kalat sa kwarto. Dad even threw the can of paint at us. Buti nakailag kami ni Frank.”

“Hahaha. Grabe dude. Ang gago mo na bata pa lang tayo.” Aldrin said.

“Tss. Wag ganun. Nakakahiya kay Julie.” Elmo said and looked at her. Ramdam kasi ni Elmo na out of place si Julie dahil sa mga kwento ni Aldrin about their childhood days.

“Haha. Ano ka ba. Okay lang yan. Ang kulit nga eh. Ganun ka pala dati?” she teased.

“Yes. Baliw yan si Elmo when we were kids.” Aldrin said. Tumango na lang si Julie and drank her wine.

*****

Dumating na ang orders nila at agad namang inasikaso ni Elmo si Julie. She told him na wag na siyang asikasuhin pero mapilit ang binata.

“Try this oh.” Elmo said at akmang susubuan pa ang dalaga. “Say aaaah.” he added.

“Tsk. Wag mo na ko subuan.” she told him. Napapansin niya kasing medyo sumasama ang tingin sa kanya ni Aldrin. She doesn’t know why pero kinakabahan siya sa mga titig nito.

“Anong wag? Bilis na. Try this.” pilit ni Elmo. Julie took a quick glance at Aldrin at nakita niyang nakatingin ito sa kanila.

“Uhm… N-nakakahiya.” she said.

“Ha? Anong nakakahiya? Come on, H. Try it lang naman eh. Magtatampo ako sayo.” he said.

“H? A–” di na natapos ni Julie ang sasabihin dahil nasubo na sa kanya ni Elmo ang pasta.

“Haha. H is for honey. Cute no? Hahaha.” natatawang sabi nito.

“Tsk. Naman kasi.” Julie said sabay hampas dito. Alam niya sa sariling namumula siya kaya she bowed her head to just hide the blush.

“H, kinikilig ka no?” asar nanaman ni Elmo.

“Stop it. Mahiya ka naman kay Aldrin.”

“Bakit? Hahaha. Sensya na dude. Hindi showy si Julie eh. Hahaha.” Elmo said.

“Ayos lang pre. Ang cute niyo tignan.” she heard Aldrin said. Pagsilip niya rito ay nakita nanaman niya ang matatalim na tingin nito sa kanya.

“Oh diba? Cute daw tayo, H.” sabi ni Elmo sabay angat sa mukha ni Julie. “Hahaha. Sige na hindi na. Kain ka na uli.” he said and smiled at her.

“Look who’s here.” nagulat sila nang may marinig na pamilyar na boses. They all looked at who it was and was surprised to see Janine standing a few feet from them. “I’m joining them.” she told the receptionist at saka na tumabi kay Aldrin.

“J-Janine…” sabay-sabay na sabi ng tatlo.

“Oh. Bakit parang namutla kayong tatlo? Especially you Elmo.” she said. Napatingin ito sa gilid niya and smiled at Aldrin. “Hi Aldrin. Kamusta?”

“I-I’m good. Ikaw?”

“Ayos naman. Moving on.” she said.

Julie felt the awkwardness kaya naman tinext niya agad si Sef.

‘Bakla, save me! Best drama actress na role ang kailangan ko.’ she sent the message and acted as if she is enjoying their company. Parang nagsisi siyang sumama kay Elmo sa dinner na to.

“Julie, kamusta na kayo ni Moe? Going strong?” asar na tanong ni Janine.

“H-ha? K-kami? Ano…” she stuttered.

“We’re doing great. Masaya kami ni Julie. Bakit?” Elmo answered and even put his arm on her shoulder and pulled her closer to him.

“Wow. That’s good to hear. Kaya lang baka masaktan si Aldrin. Diba?” patuloy sa pang-aasar si Janine.

“I-I don’t know what you’re talking about.” Aldrin said at saka yumuko.

“You want me to refresh your memory?” Janine asked.

“BFF!!! JUSKO MAHABAGIN. TARALETS NA ANUBEY?!” nagulat ang lahat ng nasa restaurant nang may marinig na tili. Pagtingin nila ay si Sef pala.

“Sef?” pagtataka ni Elmo.

“Friend, kidnappin ko lang ng very very light si bff ha? Emergency over there sa office. Kailangan kami as in now na!”

“Ha? Bakit? Anong meron sa office?” Julie asked.

“Basta friend. Kailangan na natin gumorabambam dun. Fly na tayiz!!” at hinatak na siya nito patayo.

“Uhm… Sorry if I can’t stay long. We have to go.” nagmamadaling sabi ni Julie.

“Sasama ako.” Elmo said as he held her hand. Tumingin si Julie kay Aldrin at Janine at saka siya bumaling ng tingin kay Elmo.

“Wag na. You stay here. Matagal kayong di nagkita ni Aldrin. Kami na bahala ni Sef.”

“Tsk. Fine. Tawag ka agad sa akin ha? Ingat kayo, H.”

“O-okay. Enjoy your night. And thanks for dinner, Aldrin. Sorry if I have to go.”

“Tara na bff! Ang daming hanash oh!” hinatak na siya ni Sef palabas ng restaurant.

“Bye, H! Call me!” was the last thing she heard from Elmo.

HUSTISYA PARA SA 100 PESOS KO

Dahil tinatamad magluto ang inay ng hapunan namin, naisip kong yakagin na lang silang kumain dun sa isang fastfood kainan na since birth ko pang nadadaanan sa may highway ng Balagtas pero ni minsan ay hindi ko pa nasusubukang kainan dahil parang may kung ano atang supernatural force na pumipigil sa akin na wag akong kumain dun. Medyo nagtitipid din kasi ako kaya dun muna. Medyo karinderya lang naman siya na may aircon. 

To make the story short, eh di umorder sila. Libre ko eh. After 10 minutes, dumating ang order. Dalawang platitong kalderetang puro buto. dalawang order ng gotong puro sabaw, isang order ng pansit guisado at isang platito ng sisig na parang makaroni salad sa lamig. Eh ano pa nga bang ineexpect ko. Karinderya nga eh.

Nabusog naman sila. Medyo may tira pa ngang dalawang gayat ng ulam pero sabi ng inay ko, ipatake-out na lang daw para may pagkain yung aso namin. Eh di okay.

Kinuha ko ang bill. Nanlamig ang pawis ko. Lumuwa yung mata ko sa nakita ko. Tumataginting na 850php. “T*ng-inuuuuuhhhhhhhh!!!”

Hustisya para sa laman ng wallet ko! Kung oorderin ko yun sa ibang karinderya, nasa 250 pesos lang yun. Hindi ko lang maintindihan kung bakit ganung kamahal ang mga pagkaing yun na para bang kumain ako ng swarovski crystals. Nanginginig kong kinukuha sa wallet yung 1000 pesos ko. 

Wala eh. Wala akong karapatang magreklamo dahil nasa bituka na namin yung pagkain. Hinintay ko na lang yung sukli kong 150. Yung blue paper bill sa wallet ko naging beyolet na lang. 

Pero 50 pesos lang yung isinukli sakin nung bruhang cashier kaya lalo akong nahighblood. Sabi ko, “Aba ate, kulang ka pa ng 100. Mahal na nga pagkain niyo dito, di pa kayo tamang magsukli.”

Sumagot si ate na busy sa paglilipstick na parang gusto kong gurihan ang mukha, “Sir. pinatake-out ng nanay niyo yung dalawang gayat ng caldereta. 100 pesos yung charge para sa plastic container.”

T*ngina ulet. Kung inubos ko na lang sana. =(

Dia Libre...

(no se me ocurria titulo sorry)

La lluvia torrencial en el exterior se veía a través de los ventanales de la casa, de alguna forma parecía que incluso el clima se mimetizaba con su humor en esa mañana. Los moles, las valencias y la insoportable estequiometria le estaban dificultando la existencia al preadolescente Zeus, quien ese mismo día debía dar un examen crucial.

— ¡Vamos chaval, animate!—Samuel, su padre, colocó el desayuno frente a él para luego mecerle los cabellos castaños incitándolo a espabilarse. La noche anterior había sido desquiciante intentando terminar a contrarreloj el temario completo. Y ahora su cabeza le parecía estar completamente vacía, como si cada cosa antes estudiada hubiera entrado en una especie de triangulo de las bermudas del cual jamás saldría. No había forma, el riesgo a suspender estaba bien plantado en su futuro inmediato.

A duras penas terminó su desayuno y se preparó para el día terrible que le esperaba. Cuando estuvo listo caminó con todo el desgano del mundo hacia la entrada de la casa, pero se detuvo en seco al notar que su padre no estaba esperándolo para llevarlo al colegio.

—Zeus, vente al salón, mi niño—la orden le pareció rarísima aun así obedeció y al llegar allí su rostro de confusión no pudo ser más cómico.

Samuel estaba recostado en el sofá frente al televisor jugando con la consola al juego favorito de su único hijo. Se sonrió divertido al verlo tan confundido y luego levantó el mando en el aire antes de decirle— ¿Qué te parece si trato de superar tu puntuación?

—pe… pero y el colegio…

—hoy pequeño, no vas a tener ningún examen, es un día libre, ¡eh un regalo de tu padre favorito!—agregó tirándole una manta morada e indicándole que se colocara a su lado.

Zeus sonrió sintiendo como toda su ansiedad y preocupaciones se esfumaran por completo y sin pensarlo dos veces, ¡vamos que una oportunidad así no se deja pasar ni de broma!, se tiró sobre el sofá y tomó el otro mando— ¡jamás vas a superar mi record!

Minutos después las risas de ambos habían despertado al bello durmiente de la casa, quien se levantó arrastrando una manta azulita y medio dormido se presentó en el salón. Allí se encontró a las dos personas más importantes de su vida jugando a la consola sin ninguna preocupación.  

— ¿tú no tenías un examen hoy? —preguntó, Willy, con la voz ronca y los ojos aún más achinados debido a la somnolencia.

—chiqui, mi amor ¿has visto el clima que hay? Hoy es un día especial para quedarse acurrucaditos en casa—contestó Samuel, rápidamente, mientras se levantaba y abrazaba a su esposo dirigiéndolo al sofá también—ven que te necesito para ganarle a este parguelita…

—en otras palabras, ¿le has regalado un día libre eh? —Willy se resignó y se acomodó al lado de Samuel abrazándolo. —no servimos para padres…

—habla por ti chaval, que yo soy el mejor padre del mudo ¿cierto hijo?

Zeus asintió bastante concentrado en la partida, aun así miró de reojo a sus padres, ambos abrazados. Samuel acariciaba los cabellos negros de Willy y este último poco a poco volvía a dormirse con una sonrisa tranquila sabiendo que se encontraba entre los brazos de su esposo. Sí, sip, no había dudas, ellos eran los mejores padres posibles. Nunca terminaría de agradecer que su destino lo llevara a conseguir una familia así…

——

Lo escribí a las apuradas XD. Se me ocurrio despues de lo que Vegetta dijo en el ultimo capitulo de planeta Vegetta y como jamas mencionó a una “madre” yo me tomé el atrevimiento de darle a su “futuro hijo” dos padres… muajajaja ok mejor me voy a dormir ya…

Espero les guste.

Besos, Emma.