lenau

A manuscript of Mendelssohn’s Schiflied (Reed Song), from his Op. 71. Mendelssohn and his wife Cécile spent the winter of 1844-5 in the Frankfurt area, where Cécile had been born. While there Mendelssohn made a copy of a song he had composed in 1842: Schilflied (Reed Song), which sets to music words by Nikolaus Lenau. Not only did he write it out in his best hand, he also illustrated it with a meticulous watercolour which depicts the song’s opening line: ‘On the lake’s unruffled surface rests the moon’s fair beam.’ It was a present for his friend Henrietta Keyl, the wife of a Frankfurt wine merchant.

Favorite German Words

Weltschmerz = literally world pain, which can be understood as universal pain, world weariness, or melancholia.

A feeling of things in the world being so wrong that they can never be fixed. It’s a term coined by the German author Jean Paul aka Johann Paul Friedrich Richter (1763-1825), who was a Romantic writer, best known for his humorous novels and stories. It’s a kind of feeling experienced by someone who understands that physical reality can never satisfy the demands of the mind. This kind of world view was widespread among romantic authors such as Lord Byron, Giacomo Leopardi, François-René de Chateaubriand, Alfred de Musset, Nikolaus Lenau, Hermann Hesse, and Heinrich Heine. It is also used to denote the feeling of anxiety caused by the ills of the world. The modern meaning of Weltschmerz is the psychological pain caused by sadness that can occur when realizing that someone’s own weaknesses are caused by the inappropriateness and cruelty of the world and physical and social circumstances. Weltschmerz may cause depression, resignation, escapism, and can become a problem. The modern meaning should also be compared with the concept of anomie, or a kind of alienation, that Émile Durkheim wrote about. John Steinbeck wrote about the feeling in The Winter of Our Discontent. In music, Weltschmerz, and especially dark romanticism play an important part in Goth rock. Kurt Vonnegut also references this feeling in his novel Player Piano. 

Weltschmerz is the depression you feel when the world as it is does not line up with the world as you think it should be.

Kleist’ın ümitsizliği

Alman şair Kleist, farklı coğrafyaları gezmiş ve çoğunda soluklanacak kadar bile kalmamıştı. Kafese sıkışmış ruhuyla gittiği her coğrafyada, kafasını dünyanın duvarlarına çarpmış ve her seferinde tökezleyerek çıkış yolu aramıştı. Onun bir hedefi yoktu, o bir şehirde, bir ülkede bir amaç için bulunmamıştı. Kleist, belkide sadece kafasındaki susmak bilmeyen sesleri artık durdurmaya çalışıyordu. Şüphesiz bunun için türlü yollar denemişti.

O sadece aşırı gerilmiş bir yaydan fırlar ve kendinden uzağa düşer. Kendi kendinden kaçmak ister, hızla koşarak içindeki bir şeyi şiddetle geride bırakmak ister, tıpkı ateşli bir hastanın yastık değiştirmesi gibi şehir değiştirir.

Her yerde serinlik arar, şifa arar: Ama “şeytanın” dürttüğü birinin ocağı tütmez, başında dam olmaz. İşte bu yüzden, Rimbaud ülkeden ülkeye dolaşmıştır, bu yüzden Nietzsche sürekli şehir, Beethoven sürekli ev değiştirmiştir, bu yüzden Lenau kıtadan kıtaya fırlatılıp durmuştur: Hepsinin içinde hayat huzursuzluğunun korkunç kırbacı, varoluşun trajik kararsızlığı vardır, ondan asla kaçamazlar, ona mâhkumdurlar: çünkü onları kovalayan şey hararetle kendi kanlarında dönüp durmaktadır: şeytani hisler.
İçlerindeki düşmanı, efendilerini ve şeytanı yok edebilmek için kendilerini yok etmek zorundadırlar. Tıpkı Kleist gibi…

Şair Kleist, son gezisi olan Wannsee’ye gider ve orada sabah kahvaltısından sonra başına bir kurşun sıkar. Belki de başına sıktığı bu kurşun, savaştığı tüm sesleri bir solukta susturmuş, hatta derin ruh yarasını da dindirmiştir. Kim bilir?

Ruhuna silahı doğrultmadan evvel, boğazına kadar ümitsizliğe batmıştır ki; son notunu şöyle yazmıştır:

…asıl mesele şu ki: Bana bu gezegende hiçbir zaman bir yardım eli uzanmadı.




Cümlelerin bir kısmı Stefan Zweig’in, “der kampf mit dem daemon” kitabından,-Çeviri: Nafer Ermiş- ölüm notu ise Wikipedia’dan alınmış ve derlenmiştir.

Mephisto-Valse
Liszt
Mephisto-Valse

Liszt, Mephisto-Waltz (orchestra)

Orchestre national de l'opéra de Monte-Carlo, Paul Paray

*

The Mephisto Waltz No. 1 is a typical example of program music, taking for its program an episode from Faust, not by Goethe but by Nikolaus Lenau (1802–50). The following program note, which Liszt took from Lenau, appears in the printed score:

    “There is a wedding feast in progress in the village inn, with music, dancing, carousing. Mephistopheles and Faust pass by, and Mephistopheles induces Faust to enter and take part in the festivities. Mephistopheles snatches the fiddle from the hands of a lethargic fiddler and draws from it indescribably seductive and intoxicating strains. The amorous Faust whirls about with a full-blooded village beauty in a wild dance; they waltz in mad abandon out of the room, into the open, away into the woods. The sounds of the fiddle grow softer and softer, and the nightingale warbles his love-laden song.”

(Wikipedia)

>pic<