lalalaaaa~

i hope that elena gets the cure, they compel her to fuck off, then (probably next season) when the show ends, everything will wrap up and the last scene will be stefan in another town, starting over,

he’ll be working in a hospital, like he had mentioned he wanted to do so many years before,

as he walks down the hallway, a doctor comes out of a room and runs into him

she apologizes, smiling widely

he looks at her shocked

her badge says dr. elena gilbert

8

Hello again. Long time no… whatever it is we do. I missed you. Where did you go? Did you leave, or did I? Maybe it was both. Or neither. Doesn’t matter… Do those hopeful moments scare me? Of course. Daemons, remember? […] They’re always active. They seduce. They manipulate. They own us. And even though you’re with me, even though I created you, it makes no difference. We all must deal with them alone. The best we can hope for… the only silver lining in all of this… is that when we break through, we find a few familiar faces waiting on the other side.

Pag-ibig? Walang mathematical equation yan o tamang solution para makakuha neto. Pinakamagandang anyo nito ay pag nasa simplest form lang. Walang halong kalibugan, walong halong pangangailangan at higit sa lahat hindi hinahanapan ng pagkakamali dahil mas lamang ang pagmamahal.

Hindi pagmamahal ang tawag kung inuuna ang tawag ng laman, paghahanap ng panandaliang kalandian, naghahanap ng mayaman at may itsura, ang tawag dito ay pagpuno sa inaasam na mithiin.

Ang pag-ibig, walang pinipiling panahon, maaaring ngayon, mamaya o bukas ito dumating. Kaya pag nandyan na sa harapan mo, sunggabin na ang pagkakataon. May nakalaan kasi para sa atin at hindi dapat ito madaliin.

Ang hirap talaga pag kalungkutan ang puhunan sa pagsulat. Kadalasan ay magsisilbi pa itong gasolina upang umusad ang isang magandang sulatin na kalauna'y magmimistulang obra maestra sa mata ng iba at sa paningin naman ng iba ay kasawian lamang ang hatid at magdadala ng pangamba.

Ang hirap sumulat lalo na’t para kang nakikipagtug-of-war na kapag may naglalarong salita sa isipan at may kailangan kang tapusin na gawain. Yun bang pag hindi mo agad hinatak ang nasa isipan at ilalapat na sa panulat ay bigla na lamang tatakbo at kung gaano ito kabilis pumasok sa kokote ay ganun din kabilis lumabas at aalpas.

Ang hirap magsulat at hindi alam kung saan sisimulan. Lalo pa’t walang inspirasyon.

Inisip mo na bang magkaron ng time machine, yun bang pwede mong balikan ang nakaraan o dalawin ang hinaharap? Lahat tayo, may pinagsisihan at gustong itamang pagkakamali na nagawa noon, o di kaya, nasasabik makita ang kinabukasan matapos makagawa ng desisyon.

  • Maglakbay sa nakaraan - Kung hahanapin mo na ang nakatagong lihim ng nakalipas, marahil ay may babaguhin kang linya at tagpuan na tila ayaw mo na makita sa hinaharap o di kaya, papanatilihin mong manatili sa iyong tabi. Mga pagkakataong ipinagpalit sa mga bagay na nagdala sa iyo sa kinalulugaran mo ngayon. Dahil sa ngayon, hindi mo na sila kapiling at tuluyan na kayong pinaglayo ng tadhana.
  • Dalawin ang hinaharap - Ano kaya ang mangyayari pag nangyari ang mga bagay matapos ang isang pagkakamali o pagkatapos maghiwalay ng dalawang tao, magkakausap pa din kaya sila at magkakaayos muli? O tuluyan ng lilimutin ng nakaraan at magiging abo na lang?

Malabo siguro magkaron ng bagay na ito. Dahil nasa atin pa din ang desisyon. Nasa atin pa din kung papalayain natin sila o aayusin at papagandahin pa ang tulay na nag-uugnay sa inyong dalawa. Sa huli, ikaw pa din ang responsable kung bakit siya nagbago at hindi ka na pinansin.

Oo nga’t marami tayong pagkakamaling magagawa, pero kung kaya namang iwasan, magagawa pa din iyan. Kung alam mong mali, bakit mo pa gagawin?

3

I stare at the empty bed, with every blanket and cushion in their place. 

‘’Damn’’ I start trembling. I take my hand to my mouth. Don’t cry. ‘’Damn. Damn, damn, damn’’

‘’Willa…’’

‘’FUCK’’ I shout, sinking my nails in my face.

‘’Stop’’ Duncan grabs my wirst and takes them down to the sides. ‘’Don’t do that, okay? It’s alright’’

‘’It’s alright?’’ I take a step back, shaking my head. ‘’This is all my fault’’ My parents. Our house. Scotland. Blair.

The attick. I swallow. 

Everything is my fault.

‘’Willa, breath’’

‘’I’m breathing’’ I close my eyes.

‘’Count to ten, okay? Do it’’ Duncan places his hands on my shoulders, keeping me from falling apart.

One, two, three, four, five…

‘’She’s gone’’ I snort. ‘’I have to find her’’

‘’I’ll help you, and Kieran too’’

‘’You don’t have to’’

‘’I do’’

‘’Okay then’’ I nod. ‘’Thank you, Duncan’’ and then I hug him as tightly as I can.


LAST | NEXT | ALL PARTS

Ako, personally, walang pakialam kung may mag-unfollow sa'kin. Sa totoo lang, napaka-inactive ko na. Pero para i-PM ako at sabihin na i-follow sila ay isang malaking kaputanginahan. Pero para i-unfollow ang taong ndi napagbigyan ang gusto mo, nagkakalokohan tayo dito. Nakakatuwa lang sa mga nagfafollow at nagpapasalamat ako don. Ndi naman ako gumawa ng blog gaya nito para lang sumunod sa utos ng iba. At lalong-lalo na, hindi ako pandagdag follower. Dahil ang karamihan sa aking sinusundan ay tinuturing kong kaibigan at ang iba naman ay aking hinahangaan.