laagstaande

ik mis uw handen
waar ze nooit zijn geweest
uw lippen in de verbeten glimlach
van mijn mondhoeken
het spel van licht en donker
in het duister van uw hel
blauwe ogen
fonkelen
is maar een klank
om te zeggen wat ge niet begrijpt
loze woorden
die zich nodeloos moe maken
en toch keer op keer terugkeren
verstekelingen van mijn tongenpuzzel
schipbreuk in laagstaand water

ik mis uw handen
alsof ik ze ooit heb gevoeld
ik mis wat ik niet vergeten kan
ik vergeet wat ik nooit gekend heb
en dat gaat niet
niks is niks
en gij waart alles