krenar

Mendoni se nuk ekziston dashuria e vërtet?

Ok. Unë deri në moshën 18 vjeç më dukej idiotësi të dashuroje, ndoshta edhe ngaqë se kuptoja, ndjeja më shumë kënaqësi kur lidhesha e zgjidhesha. Nuk e mohoj që shumë femra i kam lënë për të rritur popullaritetin tim. Isha 4-fish më mendjemadh, plotësisht i papjekur, arrogant edhe në shpi, lëre më me të tjerët, kujdestari më thoshte përditë “ti je një rrugac që s'ke për tu ndrequr kurrë”, zysha e fizikës “ti je një idiot pa të ardhme”, kisha vetëm 2 shokë, çunat e tjerë s'më shikonin dot me sy. Isha atraktiv dhe i pëlqyer vetëm nga femrat e hedhura sepse e tillë moshë ishte atëhere, çunat e “këqinj” pëlqeheshin. Po të më pyesje çfarë objektivash kisha në jetë do të thoja “smë plas kari”. Dhe papritur pash një vajzë, betohem që më terhoqi vëmendjen në mënyrë të pakuptimt, kap nja dy shoqe dhe i pyes si e quajnë. Marr vesh gjithçka doja të dija dhe filloj e ngacmoj me stilin tim prej arroganti. Kjo jo që s'ma vari po as më hidhte sytë, nja disa javë kjo punë, unë haja inat me veten si ka mundësi që s'ma var kur ka vajza që do vrisnin për mua. Fillova ti flisja më me thjeshtësi dhe ajo filloj të më kthente përgjigje, pas disa muajsh që folëm pranoi të dilnim në kafe, e them me plot gojë që isha full me emocione. Pas disa javësh u lidhëm, pas 4 muajve unë do kja në Firenize për të studiuar. Gjatë ksaj kohe kisha ndryshuar shumë, për mirë. Bëra vit1 vetëm andej por ndihesha shumë bosh, më mungonte ajo. Vendos të kthehem në Tiranë sepse nuk rrija më dot larg saj. Me besimin dhe mbështetjen e saj unë arrita rezultate në shkollë, sa mbarova vitin e trete më kërkuan te projekti T.A.P. Me familjen fillova të isha më i dashur dhe i bindur, me njerëzit më neutral, tolerant dhe i qetë. Në 2 vite blem shtëpin tonë në Tiranë dhe vendosëm të fejoheshim. Ishte hera e parë që dëgjoj babin të më thoj “Jam krenar për ty”. Të gjitha këto falë asaj, dashuria e vërtet ekziston.

Mbrëmë u ndjeva e vetmuar sërish e kjo gjë më trishtoi. Ndoshta sepse tani nuk kam kë të fajësoj. Tani ti je këtu e ndonëse do të më pëlqente që të kishe ndryshuar, ti je i njëjti.

Mbrëmë bërtita pa arsye, mbrëmë vrisja mendjen se si kujtimet shndërrohen në hi dhe si më duhej të gënjeja cdo njeri. “ nuk ka zjarr këtu, zotëri!!! vetëm pak hi. Është vetëm hiri i trupit tim, zotëri!! asgjë për t’u shqetësuar. “ unë nuk jam një gënjeshtare e mirë, ti e di, ti e di si më dridhen duart kur më pyet në kam ngrënë e të them “oh po! tre herë! “

Mbrëmë nuk dija nga t’ia filloja. Mbrëmë, madje, nisa të shkruaj dhe librin që të premtova. Mbrëmë ishte vetëm ti; frymëzimi im; arsyeja, e dëshpërimit tim. Me siguri ndihesh tepër krenar. Kur nisa të shkruaj, disa faqe më kujtonin ashpërsinë e shikimit tënd, disa të tjera buzëqeshjen e ëmbël. Nëse do të arrija drejt fundit, do më kujtoheshin buzët e tua që më prisnin në pikën e takimit. Buzët që më prisnin pas vijës së finishit. Dhe I dashur, s’ia dola. Më vjen shumë keq që s’ia dola, por nëse më përgjigjesh do të justifikohem e këtë herë nuk do të më dridhen duart!! Buzët nuk m’u kujtuan plotësisht (prit, po më dridhen duart. Tani është momenti që ti qesh dhe thua që jam shumë fëmije). PO MENDOJA PËR BUZËT E TUA GJATË GJITHË KOHËS. Mbrëmë, sonte. E cdo natë tjetër që pret të arrijë.

Kur mendova se do të zhgënjeheshe, pasi unë kurrë nuk arrij të përfundoj asgjë, e lashë dhe u shtriva të fle. Mami më thotë gjithmonë se duhet të shkoj në dhomën time dhe se në shtratin tim nuk ka ndodhur asgjë. Prandaj është mirë, që të fle atje ndonjëherë, por unë s’di t’i shpjegoj se ndonëse ti nuk fjete kurrë atje me mua, kemi folur shumë netë për ditën që ti do të flije aty dhe mbrëmë, po shpresoja të ishte nata e duhur. Më tmerron shtrati im, më frikëson cdo pjesë të trupit.

Po nëse të thoja se mbase mbrëmë bëmë gabime të dy dhe se sonte mund të jetë mundësia e përkryer?

“ C’do të thuash? Më fol qartë. “

“ U tregova shumë i qartë. Është koha që të shkoj. Po më mbyt. “

Mbase mbrëmë po të mbysja në pyetje e pretendime, por sonte të lejoj unë të më mbysësh në supozime e në zhgënjime. Krevati është bosh, si mbrëmë. Si cdo natë.

Dicka brenda meje më thotë, “ Ke nevojë për ndihmë? Nuk është vetëm hiri i trupit tënd.”

Dhe cdo natë e injoroj këtë zë.

“ Zjarri është ende aty!! Unë mund ta shoh!! Pse po të dridhen duart? “  

“Dashuria është gjithnjë e duruar dhe e mirë.Ajo nuk është kurrë xheloze. Dashuria nuk është kurrë krenare, mendjemadhe. Ajo nuk është kurrë e egër apo egoiste. Ajo nuk fyen dhe nuk mban mëri. Dashuria nuk gjen kënaqësi në mëkatet e të tjerëve poq prehet tek e vërteta. Ajo është gjithmonë e gatshmetë falë, të besojë, të shpresojë dhe të zgjasë pavarësisht seç ndodh.”


“Nje shetitje e paharrueshme” - Nicholas Sparks

youtube

O FLAMURI ME I BUKUR NE BOT. #ethnicalbania

Mbrëmë u ndjeva e vetmuar sërish e kjo gjë më trishtoi. Ndoshta sepse tani nuk kam kë të fajësoj. Tani ti je këtu e ndonëse do të më pëlqente që të kishe ndryshuar, ti je i njëjti.

Mbrëmë bërtita pa arsye, mbrëmë vrisja mendjen se si kujtimet shndërrohen në hi dhe si më duhej të gënjeja cdo njeri. “ nuk ka zjarr këtu, zotëri!!! vetëm pak hi. Është vetëm hiri i trupit tim, zotëri!! asgjë për t’u shqetësuar. “ unë nuk jam një gënjeshtare e mirë, ti e di, ti e di si më dridhen duart kur më pyet në kam ngrënë e të them “oh po! tre herë! “

Mbrëmë nuk dija nga t’ia filloja. Mbrëmë, madje, nisa të shkruaj dhe librin që të premtova. Mbrëmë ishte vetëm ti; frymëzimi im; arsyeja, e dëshpërimit tim. Me siguri ndihesh tepër krenar. Kur nisa të shkruaj, disa faqe më kujtonin ashpërsinë e shikimit tënd, disa të tjera buzëqeshjen e ëmbël. Nëse do të arrija drejt fundit, do më kujtoheshin buzët e tua që më prisnin në pikën e takimit. Buzët që më prisnin pas vijës së finishit. Dhe I dashur, s’ia dola. Më vjen shumë keq që s’ia dola, por nëse më përgjigjesh do të justifikohem e këtë herë nuk do të më dridhen duart!! Buzët nuk m’u kujtuan plotësisht (prit, po më dridhen duart. Tani është momenti që ti qesh dhe thua që jam shumë fëmije). PO MENDOJA PËR BUZËT E TUA GJATË GJITHË KOHËS. Mbrëmë, sonte. E cdo natë tjetër që pret të arrijë.

Kur mendova se do të zhgënjeheshe, pasi unë kurrë nuk arrij të përfundoj asgjë, e lashë dhe u shtriva të fle. Mami më thotë gjithmonë se duhet të shkoj në dhomën time dhe se në shtratin tim nuk ka ndodhur asgjë. Prandaj është mirë, që të fle atje ndonjëherë, por unë s’di t’i shpjegoj se ndonëse ti nuk fjete kurrë atje me mua, kemi folur shumë netë për ditën që ti do të flije aty dhe mbrëmë, po shpresoja të ishte nata e duhur. Më tmerron shtrati im, më frikëson cdo pjesë të trupit.

Po nëse të thoja se mbase mbrëmë bëmë gabime të dy dhe se sonte mund të jetë mundësia e përkryer?

“ C’do të thuash? Më fol qartë. “

“ U tregova shumë i qartë. Është koha që të shkoj. Po më mbyt. “

Mbase mbrëmë po të mbysja në pyetje e pretendime, por sonte të lejoj unë të më mbysësh në supozime e në zhgënjime. Krevati është bosh, si mbrëmë. Si cdo natë.

Dicka brenda meje më thotë, “ Ke nevojë për ndihmë? Nuk është vetëm hiri i trupit tënd.”

Dhe cdo natë e injoroj këtë zë.

“ Zjarri është ende aty!! Unë mund ta shoh!! Pse po të dridhen duart? “  

Jetojme ne nje vend ku te kesh nje zemer te mire eshte disavantazh. Eshte disavantazh sepse jetojme ne nje vend palacosh e te poshtrish. Jetojme ne nje vend ku asnjerit nuk i intereson askush e asgje. Ky eshte vendi ku te gjithe kerkojne vemendje dhe asnje nuk merr asnjehere mjaftueshem. Duan vetem fame e fjale qe qarkullojn per to. Nuk duan asnje me te vertete. Luajne me zemra, i thyejne e ndihen krenare per kete. Ky eshte vendi ku i keqi mbahet per te mire. Eshte vendi ku askush nuk eshte me te vertete ai qe pretendon se eshte. Eshte vendi i te papergjegjshmeve e i egoisteve. Flitet se si ai e la ate per nje tjeter dhe se si ajo filloi te dilte e te puthej ne rrugica vetem e vetem per ta bere xheloz. Per te bere xheloz ate, palacon qe thoshte se e donte e ne fund te fundit beri ate qe di te beje me mire; I theu zemren. Jetojme ne vendin ku themi se kemi gjetur me ne fund shoqe per jete, shoqe qe pak veta e kane, shoqe qe e do me shume se gjithcka e qe se le e ste le kurre vetem. E per sa kohe ? Deri ne momentin qe zihen per gjene me te vogel, fillojne shahen dhe e merr vesh I gjithe vendi. Fillojne pastaj e flasin per to. Flasin sepse I duket e pamundur qe nje shoqeri si e atyre te perfundoj. Epo po, perfundon. Dhe te gjithe e dine. Sepse ne kete qytet asnje ndjenje nuk eshte e vertete dhe cdo lloj lidhje do prishet; eshte vetem ceshtje kohe. Ne kete qytet askujt nuk I intereson askush deri ne momentin qe zihen. Pasi cdogje perfundon me thika ne kurriz, objektivi kryesor I diteve te secilit behet felliqja e tjetrit. Hapin fjale, foto, thashetheme e genjeshtra. Palacot I besojne, I pelqen ti besojne dhe fjala kalon goje me goje duke u rritur e hiperbolizuar gjithmone e me shume. Gjithashtu, eshte qyteti I kokeboshve qe mendojne se e kane te ardhmen e ndertuar kur dijet I kane jo-egzistente dhe xhepat bosh. E pra, eshte vendi ku gjithsecili eshte per veten dhe vetem veten por ne syte e te tjerve duket sikur nuk kane thjesht miq por familje, shoke si vellezer e shoqe si motra. Por ku te vije momenti te gjithe do e tregojne fytyren e vertete. Eshte ai vend ku te gjithe mendojne se jan ne maje te qytetit por ne te vertete askush, asnjehere nuk do ta arrije ate maje. Ketu, te gjithe jane askushi pa shoke qe njihen e qe “respektohen”. Pse njihen e njihen ? Po sepse ate here u lidhen me ate kokboshen qe e puthnin neper rrugica e qe I mbushnin mendjen njeri-tjetrit me budalliqe dhe pas nje fare kohe e la. E la dhe si cdo palaco dhe frikacak tjeter ketu e felliqi me gjera qe idiotja ja kishte besuar pasi ajo mendonte se ata duheshin dhe asgje s'do I ndante. Gjithashtu edhe e anasjellta. Prandaj te kesh nje zemer te mire te shkatarron ketu. Pasi te gjithe te marrin si te dobet, duan te te vene ne loje e normale , tipike per kete vend mbajne emrin tend ne goje. Te marrin si shaka pasi ke zemer te mire. Zemrat e mira ketu detyrohen te behen egoiste e arrogante si pjesa tjeter e qytetit. Fillojne te bejne te njejtat gjera si ata ne menyre qe te fitojne respekt. E pra, jetojme ne nje vend ku ka njerez por jo humanizem. Jetojme ne nje vend ku ka shpirtera por jo ndjenja. Jetojme ne nje vend ku nuk jetohet. Vetem mbijetohet.

M.x

I’m tired of Albanian People naming their kids with Arabic names. I’m like WTF, don’t we have Albanian names. Instead of naming someone “Amar, Muhammad, Khaan”, why the hell don’t you name them with Albanian names such as “Krenar, Dëlirë, Shpresë, Besë, Perëndesh”.

Kur më vjen në mendje, megjithëse nuk largohesh ndonjëherë nga mendja ime, kujtoj detajet që nuk i kujtoja kurrë kur më gjendeshe pranë. Pasi i kam menduar momentet që ishe këtu, dhe ti nuk ke qenë shpesh këtu, më vjen të nëm veten me zë të ulët dhe të të shtyj tutje nëse ndonjë ditë kërkon të kthehesh. Kur pashë hënën mbrëmë i dashur, pashë se e shoqëronin re të zeza. Shkëlqimin e hënës e mbulonin retë dhe dukeshin më se krenare që shkatërruan një pamje, të cilën prisja ditë ta shihja.

Në mëngjes po binte shi dhe më duket se çdo dukuri që ndodh, më sjell kujtimin tënd përballë dhe më bën të fortë, në mënyrë që të përballoj tetorin e vetme, të përballoj pemët që do të zhvishen dhe netët pa gjumë, por pse jo, edhe lotët që do kujdesesh të m'i dërgosh ti.
Po të tregoja për shiun. Nuk ishte i imët. Goditi tek unë fuqishëm. Si ti.

Në ditën kur ike, nuk ra shi. Madje dielli shkëlqente si asnjëherë më parë. Ishte fillim korriku i dashur, e mban mend?
Megjithatë, në zemrën time nuk pati diell, as korrik. Pati vetëm shi, i dashur, le vetëm shi prapa.

Me siguri që nuk e ke menduar gjatë, por mos harro që për këtë arsye jam unë këtu. Harrova të të tregoja për zjarret e shumta këtë verë. Asnje zjarr nuk i afrohet atij që zemra ime pëson çdo ditë që merr vesh se ti ke gjetur dikë tjetër. Zemra ime, zemra jote. Quaje si të duash. Bota po merr flakë, por ty të intereson vetëm trupi i saj. Është çmenduri kur e kupton se  çfarë i shtyn dëshira të bëjnë njerëzit si ti.

Shi dhe zjarre ka qenë kjo verë për mua dhe uroj të ketë qenë e njëjta edhe për ty. Uroj të ta ketë vjedhur dikush tjeter diellin dhe ngrohtësinë. Nëse ndonjë mendim i çuditshëm të kalon në kokë dhe të bën të ndihesh konfuz ti e di ku ndodhet zemra jonë. Në kraharorin tim. Nuk të siguroj që do të hapet, por të siguroj që dua të trokasësh.

Nëse nuk hapet, ti e di arsyen.

Autochthonous. adjective (of an inhabitant of a place) indigenous rather than descended from migrants or colonists.

ILLYRIAN BLOOD - Ne jemi nje - Shqiperi e madhe - 3000 years old history

6

Nora Istrefi  - I Jemi Je

I jemi je, i jemi je
E un cdo dite te dua, ma shume se dje
Cdo dite diqka tre po m’jep
Diqka qe nuk e kom dite une vet
E un me krejt temen, pjese e mrekullise
Tone dot jem
I jemi je, i jemi je
I jemi