kreeg

5

“We call ourselves Runners. We exist on the edge between the gloss and the reality: the mirror’s edge. Runners see the city in a different way. We see the flow.”

Vertel over...
  • 1: Je leukste vakantie
  • 2: Je eerste verliefdheid
  • 3: Je beste vriendin
  • 4: Je engste ervaring
  • 5: Een van je dromen
  • 6: Je leukste schooljaar
  • 7: Je eerste zoen
  • 8: Je eerste gebroken hart
  • 9: Je grootste talent
  • 10: Je dagelijkse dagbesteding
  • 11: De persoon waar je verliefd op bent
  • 12: Je eerste keer seks
  • 13: Je leukste herinnering
  • 14: Je favoriete stad
  • 15: Je toekomstplannen
  • 16: Je favoriete zanger/zangeres
  • 17: Je grootste angst
  • 18: De laatste keer dat je huilde
  • 19: Het laatste compliment dat je kreeg
  • 20: Iemand die je mist
  • 21: Het leukste feestje waar je ooit bent geweest
  • 22: De ervaring die je nooit meer vergeet
  • 23: Je beste vriend
  • 24: Je basisschooltijd
  • 25: Je relatie met je ouders
  • 26: Je laatste echte zoen
  • 27: Een overwonnen angst
  • 28: Wat je leuk vind aan jezelf
  • 29: De persoon die je nooit kwijt zou willen
  • 30: Iets wat eigenlijk niemand van je weet
Toverland 2.0!

Halloooww!!

Ik ben terug uit Toverland!! Ik had echt een geweldige tijd daar. Het was zo koud! Op een gegeven moment dacht ik even dat wij pinguïns op de noordpool waren! Ik bevroor na elke attractie en ik kreeg bijna tranen in mijn ogen door de kou. Ik was bang dat ze in mijn ogen ijspegeltjes zouden worden! Er is zo veel gebeurt! Alexis moest even bij onze oma haar kettinkje halen, dus ik ging alvast om 10 uur naar Toverland met de bus. Ik moest overstappen, maar blijkbaar had de vorige chauffeur mij een verkeerde datumstempel op mijn kaart gezet, dus toen had ik een probleem. Gelukkig was die ene chauffeur nog in het station, anders moest ik weer een nieuwe kaart betalen. Eenmaal aangekomen in Sevenum, wist ik niet welke bus ik daarna moest nemen. Ik keek even goed op een poster bij de bushalte, en daar stond dat lijn.. Sorry, nummer vergeten.. Maar die ging naar Toverland! Dus ik wachtte tot de bus kwam, en toen ik in de bus zat, en hij reed weg, zei die chauffeur: ‘Het spijt me, mevrouw, maar deze bus gaat niet meer naar Toverland.’ Dus ik zat daar een half uur in een nutteloze bus, en hij zette mij af op 14 kilometers afstand van Toverland!! Ik MOEST daar komen!!

Eindelijk daar aangekomen was het al half 2 ‘s middags. Ik ging overal zoeken, of ik Alexis kon vinden. 2 uur van mijn leven heb ik daaraan verspilt. Overal keek ik, zelfs in klimtorens, terwijl ik hoogtevrees heb! In wachtrijen waar ik een half uur moest wachten om eruit te kunnen gaan, in attracties zelf, in restaurants, in wc’s.. Echt alles heb ik onderzocht. Maar niks. Ik raakte echt bezorgt over Alexis, tot ik mijn oma zag zitten in de verte. Alexis was bij oma, dus dat kon maar een ding betekenen, dat Alexis in de buurt was. En ja hoor, tijdens dat ik een frietje had besteld, zag ik Alexis aankomen. Ik rende op haar af, en ik zei dat ik haar overal gezocht had, sinds half 2. Haar antwoord was dit: ‘Oh, sorry Stephie, ik was mijn kettinkje aan het zoeken, tot oma begon over hoe leuk ze pretparken vind. Dus ik zei: Waarom ga je niet mee? En oma had een auto voor ons geregeld, die om 3 uur pas ons op kon halen, dus we zijn hier pas 5 minuten.’ Nee hé.

We hadden zo’n lol! Toen we thuis kwamen, ging ik meteen achter de open haard zitten, terwijl mijn vader warme chocomel met slagroom voor mij en Alexis maakte. Na een tijdje waren onze innerlijke pinguïns eindelijk ontdooit, en ging Alexis logeren bij oma. We hadden afgesproken elkaar om 9 uur te videochatten. Dat is precies wat we nu doen. En ik heb ondertussen een tekening gemaakt. Ikzelf vind hem best mooi.. Maar dat valt aan jullie te beslissen. Verder heb ik eigenlijk niks anders gedaan dan gek zijn, en marshmallows roosten. Maar ik heb zin in morgen! Een gloednieuwe dag met gloednieuwe kansen! Ik ga ervoor!

Veel groetjes
Stephanie Harvening


PS: Vinden jullie de tekening mooi? Ik post hem zo, direct na deze. Oké?

Vandaag ga ik met mijn zusje Stephanie naar ‘Toverland’. Ik ben eigenlijk wel een beetje bang, ik houd namelijk niet echt van achtbanen. Ik denk dat ik maar kapstok ben vandaag. Ik ben wel al een keer in de Efteling geweest, Steph kreeg me nog net in de Joris En De Draak. Als ik het me zo bedenk, zal ik er nog eens in willen. Maar in Toverland, de Troy, dat is de hoogste en snelste houten achtbaan van heel Nederland, België en Luxemburg (Benelux, geloof ik)


Okee ik ben mezelf echt alleen maar bang aan het maken. Ik moet echt even chillen… Mochten jullie vanavond geen pist meer zien, ben ik waarschijnlijk dood. Dan neemt Stephanie mijn blog wel over. Ze is niet bang voor achtbanen. Ik denk dat je me beter naar Disneyland kunt brengen om daar in ‘i’ts a small world’ te gaan dan in Toverland dood te gaan in de Troy… 


Ik had gelezen dat er een gebied niet open is. Ik hoop maar dat daar de meest enge attracties zijn. Stephanie is hier allemaal weetjes over Toverland aan het vertellen… Ugh… ik ga echt dood vandaag…


We moeten behoorlijk lang rijden vandaag, Dus ik zal zo moeten gaan :(       Dus ik stuit vast af. Ik zie jullie (hopelijk) bij mijn volgende post, als ik dan nog leef…  Maar voordat ik ga…. wat is jullie favoriete pretpark? Ik kan niet kiezen tussen MoviePark en Disneyland…. Vaarwel! Ajuu paraplu! Ádios!

                                                                            -XOXO 

                                                                                            Alexis

5

Ciao lieve mensen!

Een hele week zit er al weer op! En wat vloog het voorbij.. En als je je afvraagt of het allemaal zo gelopen is zoals ik had verwacht? Blijf dan vooral lezen..

Het moment dat Benthe en ik het vliegtuig uitstapten was het koud en hagelde het, de Italianen die ook uit het vliegtuig gingen verbaasden zich erover omdat het hier eigenlijk nooit voorkomt. Toen kreeg ik een telefoontje van een Italiaans nummer, dit was onze huisbaas. Het zou eigenlijk zo zijn, dat wanneer we aan zouden komen, ons appartement al in konden. Maar helaas, hij vertelde mij dat hij ons op kwam halen in de stad maar dat we voor één nacht in het hotel zouden slapen.

Dus wij met de bus, naar de stad toe. En we waren nog niet uitgestapt en daar stond onze huisbaas met zijn vrouw. Meteen heel vrolijk en twee kussen op de wang! Hier moesten wij even aan wennen, maar het voelde voor ons erg gastvrij. Hij reed met ons rond door heel Palermo om uit te leggen waar alles zit en wat er zoal te zien is. Erg mooi allemaal en vooral ook heel druk. En de auto rijstijl in Palermo? Ik denk dat je voor je rijbewijs slaagt wanneer je goed kunt afremmen en goed overal tussendoor kunt crossen en vooral geen andere auto’s kunt raken..

Na onze tour door Palermo met onze huisbaas, bracht hij ons naar het hotel en daarna naar een restaurant waar we konden eten. Het restaurant was klein, maar heel luxe. Je werd meteen weer goed ontvangen, handenschudden, twee kussen op de wang en je werd naar je tafeltje gebracht. Daar werd zelfs voor mijn tas een houder neergezet waar ik hem aan kon ophangen. Maar dan het menu, de keuze was niet heel groot maar ook weer luxe, of water of wijn, of ansjovis of inktvis. Nou ja, je moet er maar van houden.. Uiteindelijk hebben we wel heerlijk gegeten, iets met rijst en truffelolie..

De dag erna werden we goed wakker en konden de dag beginnen. En ons verheugen op dat we in de avond in ons appartement zouden zitten! Uhm, niet dus. Dat is iets waar we de hele week aan moesten wennen, dat afspraken meestal een dag later worden nagekomen en dat te laat komen gewoon iets is, wat hier kan en niemand moeilijk om doet haha. Daar kunnen wij ons ook wel aan wennen!

Uiteindelijk zaten we zondag in ons appartement. En wat is het mooi.. Alles is nieuw en is schoon. Soms iets typisch Italiaans zoals een doek achter je bed, maar ook dit heeft zo zijn charme. En over de bedden gesproken, voor mijn 1,64 zijn de bedden perfect, maar als je 1,75 bent word het het toch echt al wel krapjes..

Op één van de foto’s zie je mijn kamer, met de lichtjes en foto’s die ik van Eef heb gekregen en het Italiaanse doek! Toch wel erg gezellig zo en het voelt echt als een thuis.

Aan fitness kom je hier niet te kort, want hoeveel ik en Benthe hebben gelopen is bijna niet te geloven! Elke dag lopen we uren door de stad en dan nog een halfuur terug naar huis. Maar het bevalt ons super goed en willen dit zo volhouden. Dat elke straat mooi is, laat ook zien hoe snel je verdwaald. Elk balkon lijkt op elkaar, elke kleur muur lijkt op elkaar, elke straat lijkt op elkaar.. En dan verdwaal je nog wel eens. De eerste dag dat we in ons appartement zaten gingen we naar de stad en weer terug. Alleen terug lopen ging nog niet zo easy. We zijn uiteindelijk 3uur lang verdwaald geweest en als bijna niemand om je heen Engels kan of je straatnaam niet herkent, word het toch echt wel even lastig. En soms, moet je misschien niet aan alleen voor ons ‘nette mensen’ de weg vragen want uiteindelijk kwam er een man naar ons toe die ons wilde helpen maar meer op straat leefde, hij kon alleen Italiaans maar door hem wisten we wel waar we naar toe moesten en hij vroeg zijn dochter met ons mee te lopen.

En dan moet je je beseffen, dat als we nu achteraf nadenken dat we in al die 3uur dat we rondjes hebben gelopen, we elke keer maar 500 meter van ons appartement vandaan waren..

Donderdag was het trouwens 15 graden en de zon scheen vol op! En daar hebben we een top dag van gemaakt, we zijn naar de kathedraal van Palermo geweest en naar het park in Villa Bonanno. Dit zie je ook op de foto’s, helaas kan ik jullie het niet écht goed laten zien maar ook op de foto’s zie je al hoe mooi het is.

Onze huisbaas is trouwens erg beroemd in Palermo, we moeten er elke dag om lachen. Hij kent iedereen en regelt alles. Maar neemt dan ook zo ineens een beroemde regisseur mee naar ons huis, om even te laten zien waar we wonen en wie de Nederlandse meisjes nou zijn. Vraag me niet hoe hij heet, maar we zagen hem op de film poster staan die hij bij zich had!

En wat we vandaag nog hebben gedaan, is dat we naar stage zijn geweest om kennis te maken. In eerste instantie waren mensen om ons heen best een beetje bang voor wat onze stage zou zijn. Een groep jongeren, waarvan alleen maar jongens en van onze leeftijd. Zelfs onze huisbaas schrok al toen hij contact met onze stage had gehad. Maar wat wij hebben gezien, is een warm en fijn thuis voor jongeren die door omstandigheden in dit gezinshuis zitten. Ik en Benthe kijken er naar uit om maandag met onze eerste stage dag te beginnen en gaan ons zeker hard maken om hun te begeleiden en er een mooie tijd met hun van te maken!

Nou, dit was het dan wel weer zo'n beetje.. Ik hoop jullie weer genoeg info te hebben gegeven en dat jullie maar weer veel leesplezier hebben gehad!

Heel veel liefs & jullie horen snel van me ❤

Een stuk uit ons boek

Hallo iedereen! Ik wil jullie graag een stuk uit mijn en Alexis zijn boek laten zien! Is dat niet leuk? Jullie krijgen het te zien voordat hij uitkomt! Nou, hier is het dan!


Vreselijk, stom, verschrikkelijk, de herinneringen die door het hoofd van KateLynn razen. Doodeng. Ze heeft ze al vanaf haar derde, maar het voelt alsof het vanaf gisteren is. Het flitst allemaal voorbij: De dag wanneer haar vader overleed, tot de dag dat Rebecca een ongeluk kreeg. Rebecca. KateLynn’s allerbeste vriendin. Op de dag dat haar vader overleed verscheen ze uit het niets. Ze waren beste vriendinnen. Maar toen… Die dag… Het was  tien jaar nadat haar vader overleed. Ze waren 13 jaar, en echte kletskousen. Ze waren nooit uitgepraat! Rebecca was haar beste, en enigste vriendin. KateLynn noemde haar altijd Becky. Ze waren aan het skaten, omdat Rebecca net een nieuw skateboard had gekregen, en ze waren bezig op straat. Rebecca was de beste skater van haar school. Ze was de beste skater die KateLynn kende! Altijd iedereen helpen om een betere skater te worden. Altijd wedstrijden uitvoeren. Altijd lol hebben. Rebecca probeerde haar gloednieuwe skateboard uit, alleen het lukte niet goed. Die skateboard was niet zoals ze gewend was. Maar het was zo leuk! Alleen ze hadden honger, dus KateLynn ging naar huis om heel veel lekkers te halen. Toen ze terugkwam zag ze daar haar beste vriendin skaten. Ze deed erg haar best, maar ze viel, en knalde op de grond. Met veel moeite probeerde ze overeind te komen. Ze was nog niet overeind of er kwam een truck aan. De truck had haar niet gezien, en kwam in volle vaart, en… KateLynn hoorde direct ambulances aankomen, en de angst nam over. Rebecca kwam terecht in het ziekenhuis. KateLynn wilde iedere dag naar het ziekenhuis gaan, om bij haar bestie te blijven. Hoe vreselijk Rebecca eruit zag. Hoe Rebecca langzaam aan wegging. Hoe KateLynn erbij zat. Gebroken. Die vreselijke herinnering. Het speelt de hele tijd voor haar ogen. Ze kan nergens anders aan denken. KateLynn kijkt uit het raam van de auto. Haar outfit past goed bij de stemming van vandaag. Ze heeft een zwart jurkje aan, een zwarte choker, een zwarte panty en zwarte laarsjes. Een en al zwart. Haar lange, kastanjebruine haar heeft ze in een knot gebonden. En ze heeft een armbandje om met alle kleuren van de regenboog. Die kreeg ze van Rebecca, op de dag dat haar vader overleed. KateLynn had make up opgedaan, wat niet echt slim was, omdat ze zeker weten veel gaat huilen. Ze ziet de bestemming al: het crematorium. Hier zou misschien wel de vreselijkste dag ooit plaatsvinden. Ze loopt het grote, kille gebouw in en ziet daar familie, vrienden en zelfs kennissen. Ze gaat bij de familie staan. Niemand zegt iets. Ze hoort alleen wat gesnotter, en zacht gehuil. Ze wacht daar tot ze naar binnen mag. Daarna loopt ze door de zaal. Ze zoekt het minst opvallende plek uit, terwijl ze heel stil blijft. Ze kijkt om haar heen. Naast haar zit het nichtje van Rebecca, Pippa. Pippa keek alleen naar haar voeten. Daar zit ze dan. Op de crematie van Rebecca Julia Attoms, Haar hartsvriendin. Op haar kist liggen allemaal bloemen. Ze ziet haar eigen bloem uitsteken. Een knalrode roos. Rebecca’s lievelingskleur. Er staan ook kaarsjes, en op de muur wordt er een diashow van oude foto’s en filmpjes geprojecteerd. Zo af en toe ziet ze foto’s van waar ze zelf bij staat. Wanneer de zaal stil is, wordt hun eerste poppenshow afgespeeld. Ja, dat zijn kleine KateLynn en Rebecca. Op dat moment voelt ze een traan over haar wang lopen. Ik wil hier weg, zo snel mogelijk. Wanneer het eerste liedje afgelopen is, wordt KateLynn naar voren geroepen. KateLynn staat op. Zonder dat ze het wist, stroomde een hele rivier tranen over haar wangen. Het enige wat ze kan is huilen. Maar ze probeert te spreken. Ze vertelt over wat ze vroeger voor poppenspelletjes deden en praatte over de theekransjes die ze hadden, ook al hielden ze niet van thee. En hoe Rebecca is begonnen met skaten, door KateLynn. En hoeveel KateLynn van Rebecca houd. KateLynn knijpt haar mond dicht en begint weer zacht te huilen. KateLynn gaat weer zitten en hoopt dat het snel is afgelopen. Maar ja hoor! Hun lievelingsliedje van vroeger wordt gedraaid. KateLynn barst in tranen uit. Ze voelt een hand op haar schouder. Pippa probeert haar te troosten. Zelf huilt ze ook. Ze zegt: ‘Het is goed zo, Katie. Ze is op een betere plek nu.’ Maar het is ontroostbaar. Haar beste vriendin ligt in die kist. Dood.

Wat vinden jullie er al van? Geen zorgen, de rest komt ook nog. Want ik bedoel, wie geeft er nou alleen dit stuk van een boek weer?

Veel geluk
Stephanie Harvening

Welkom op mijn blog!

Oké… dit is mijn eerste blogpost, en hopelijk beter dam mijn vorige blog. Ik heb mijn vorige blog niet echt gebruikt, misschien heb ik maar een ding gepost. Zelfs dat weet ik niet meer! Mijn tweelingzusje, Stephanie vroeg of ik opnieuw wou beginnen. Graag. Op mijn oude site wilde ik graag anoniem blijven. Nu niet meer. Ik ga geen namen noemen van mensen die dat niet willen. Maar nu verder…

Mijn naam is Alexis. Ik ben 14 jaar oud. Ik heb donkerbruin, blauwachtige ogen, en lang, steil haar. Het is niet per se blond, eerder lichtbruin. Ik ben echt jaloers op het haar van Stephanie. Haar haar golft een beetje. Dat van mij is plat. Ik ben jarig op 25 december, eerste kerstdag. Ik krijg dus altijd een diner met mijn verjaardag. En extra veel cadeaus. Trouwens… ben ik de enige die hield van de hamsterweken van de Albert Heijn? Op mijn vierde kreeg ik een Pluche hamster, met een Albert Heijn microfoon. Stephanie kreeg dezelfde. We noemden hem Bammie, en dit jaar kregen we een echte hamster (wacht eens, dat is alweer vorig jaar!) en ja.. We noemen hem Bammie. 

Ohw ik moet jullie iets grappigs vertellen… Het was in 2009 volgens mij… Het was echt super ultra warm, en Steph en ik waren een tent aan het bouwen. We hebben een hele grote tuin, en onze vader heeft ooit een boomhut gebouwd. Maar waar was ik… Oh ja! Steph en ik renden door de tuin met dekens, bamboestokken, kussens, lampjes, maar alsnog vonden we het te warm. We hadden toen een klein opblaasbadje, die sleepten we onze tent in. S’avonds sliepen we in onze boomhut. We hadden de grootste lol. De buren hadden ons toen aangeklaagd, dat vonden we grappig! Mijn opa kwam de volgende dag oppassen en hij ging toen mee naar onze boomhut. Het was echt een feestje toen! Toen hadden we Blarfie nog niet. ze had dat echt geweldig gevonden! Blarfie is ons hondje. Het is een klein hondje, en blaft de hele dag door. En is beste vrienden met een pluisbol, genaamd SnowBall. Dat is ons konijn.  Hij is te vergelijken met een bolletje wol. 

Het liefst gooi ik me gewoon de hele dag op de bank en kijk Netflix. Pretty Little Liars is mijn favoriet. Stephanie is verslaaft aan Full House. Soms dan doet ze het personage Stephanie na! Als ik haar dan bijvoorbeeld vraag om met Blarfie te wandelen, schreeuw ze ‘HOW RUDE!’  Ik speel trouwens vaak in toneelstukken. Ken je het toneelstuk ‘De Passiespelen’? Ik speel daar altijd in. Wist je dat we daar twee jaar over repeteren? Het is daar supergezellig, en ik vind het leuk om te acteren. Ik heb Steph moeten overhalen. Ze heeft plankenkoorts, maar ze vond het super! Na ieder seizoen gaan we op reis. Vorige keer was het Disneyland Parijs. We zijn een groot team. Met 200 (!) mensen. We treden voor duizenden mensen op. Het is geweldig. Het is jammer dat het om de vijf jaar is. Het volgende seizoen is in 2020. Dat vind ik best jammer. 

Oké ik wordt hier gek! Mijn laptop is leeg, dus ik ga maar eens afronden. Als je meer wil zien, volg mijn tweelingzusje Stephanie-Harvening! Ze doet hetzelfde als ik. OMG 1% sorry ik moet echt gaan. Morgen ga ik samen met Steph naar een pretpark, dus dat zie je morgen!

                                                                                     -XOXO Alexis 

De reden waarom ik jou nog steeds mis is simpel. Je veroordeelde niet, je vond me niet dom simpelweg omdat je nooit om m'n punten vroeg. Je zag me graag en niet omdat ik goeie scores haalde of omdat ik zwemkampioen werd. Je zag me graag omdat ik met jou arm in arm naar de winkel wou lopen op woensdagnamiddag en omdat ik je eten zo lekker vond en omdat ik altijd blij was als je er was en omdat ik af en toe de les moest gespeld worden. Je zag me graag omdat ik krijste van de pijn die keer dat je splinters uit m'n voet trok. Je zag me graag omdat ik rondhuppelde door de bloemen. Je zag me graag omdat ik je hielp op het einde, je zag me graag omdat ik bij jou altijd mezelf was. Ik zie jou graag, omdat ik bij jou altijd de kans kreeg mezelf te zijn. Ik zie je graag, maar ik mis je niet graag.
Verstoppertje

woensdag 11 januari 2017
Wanneer het koud is ’s nachts, dan krijgen onze hondjes een pyjama aan.  Of ’t is te zeggen … dan krijgen de Galgo-dames een pyjama aan.  Thor weigert pertinent om iets om zijn lijfje te laten wikkelen.  Met andere woorden … je kan dat wel proberen, maar het is vlugger uit dan aan!  De dames daarentegen laten het zich welgevallen en weten de warmte te waarderen.  Voor Ayla en Duña maakte ik vorig jaar al een exemplaar in fleece.  Uit één dekentje kreeg ik mits enig pas- en meetwerk, net twee jasjes.  Uit een ander dekentje maakte ik er eentje voor Ziva, dat moest wat groter zijn dan de andere twee.  En toen Ziva er niet meer was, verkleinde ik dat tot het paste voor Nena.  Maar jammer genoeg is Neentje er nu ook niet meer.  Voor Pipa is dat pyjamaatje veel te klein, die heeft ook een XL nodig.  Ik heb er dan maar eentje gebreid voor haar.  Met een mooi lint eraan om alles vast te leggen met een strik! 

Nu het echt heel koud is, krijgen ze daar nog een extra fleece-deken bij voor de nacht.  Dat heeft als bijkomend voordeel dat fleece-op-fleece blijft hangen.  Daardoor verliezen ze hun deken niet wanneer ze eens op hun andere zij gaan liggen.  Nadeel is dat het ook ’s morgens blijft hangen, als ze één voor één de keuken in wandelen.  Ze krijgen dan een nieuwe naam van ons ..; Pipa is ‘het paard van Troje’, Duña heeft meer iets van Obi-wan-kenobi en Ayla zou niet misstaan als Darth Vader …hahaha

Het is grappig om te merken dat ze op hun bed blijven liggen tot ze vermoeden dat de kachel in de keuken warmte genoeg begint af te geven … De ene is al wat moediger dan de andere ….

We trotseerden nog eens de vrieskou voor een wandeling.  Of beter gezegd een sporenzoektocht!  Leuk om de verschillen in grootte op te merken tussen de sporen van een ree en van een hert!  We proberen dan steeds uit te zoeken waar ze uit het struikgewas tevoorschijn kwamen, of ze rustig wandelden of met een sprong verdwenen …

Ook een reiger wandelde door het dunne laagje sneeuw op zoek naar iets eetbaars.  Neen, momenteel vind je hier geen blauwe reigers meer.  Maar we konden al verscheidene zilverreigers spotten.

Ook de hondjes vinden die sporen zeer boeiend!  Met hun jas aan hebben ze geen last van de kou.  Maar onze oren, neus en kin bevroor zowat na een tijdje.  Tja, -7, dat ga je wel voelen, vooral als er dan nog een beetje wind is.

In het dorp blijft de sneeuw op de weg liggen … het is nog maar een dun laagje.  Maar de volgende dagen zouden we nog meer sneeuw krijgen.  De hoofdbaan richting Szigetvár is wel gestrooid.  Het kost dan ook geen moeite om de boodschappen te doen!

Ik kreeg van Els&Nils een scrabble-woorden-boek.  Met resultaat!  Meestal wint Luc met een reuzenvoorsprong.  Maar nu been ik hem bij met slechts nog 20 puntjes verschil.  En … met prachtwoorden, al zeg ik het zelf!

Winter is geweldig!

Halloo!! 

Ik ben het weer, natuurlijk! Vandaag kreeg ik echt de grootste schok. Eerst maakte Alexis mij wakker. Zoals gewoonlijk wou ik niet opstaan, maar ze zei dat er iemand aan de deur was. Ik viel weer in slaap, en waarschijnlijk is die makker al lang vertrokken. Na een uurtje kwam Alexis me weer wakker maken. Ik trok gewoon de dekens en kussens over mijn hoofd, en ging daarna weer slapen, maar Alexis trok mij gewoon uit mijn bed! En met een harde klap kwam ik op de grond. Ik heb er nog steeds een blauwe plek daaraan overgehouden, dus ze kan nog een verassing verwachten van mij.. Maar dus, toen zei Alex dat ik uit het raam moest kijken. Dat kon ik niet, want ik zag alleen maar sterretjes. Maar toen ik het probeerde, zag ik alles wazig, maar ik wist meteen wat er buiten was. Het sneeuwde! Er lag ijs! Een dikke laag sneeuw! We trokken meteen een jas aan, en stormde naar buiten. Meestal als het koud is, blijf ik liever binnen achter de open haard, maar als het sneeuwt, dan moet ik gewoon naar buiten! We speelde, we hadden een sneeuwballen gevecht, en we maakte een sneeuwpop, en sneeuwengelen! Het was fantastisch! Nu zitten we samen voor de open haard, blogs te schrijven, en warme, of wel hete chocomel laten knoeien op mijn blote benen! Ouch.. Ik pak haar ooit wel eens terug…


Ik ben nu weer helemaal droog, gelukkig. Ik kan gewoon niet wachten om te gaan schaatsen! Wij gaan binnenkort samen schaatsen, en ik moet het haar leren, omdat zij het niet kan. Het is echt hilarisch om haar zo te zien! Ik kan vandaag nergens meer heen, want ik ben verkouden. Te lang in de sneeuw gebleven zeker.. Maar het was het waard, want nu krijg ik twee keer zoveel koekjes en snoepjes als Alexis! Natuurlijk geef ik haar ook een paar, anders is dat oneerlijk. Omdat het echt heel koud is buiten, mocht SnowBall vandaag door het huis lopen, in plaats van door onze boomhut. Dus nu zit hij lekker op mijn schoot, mij te irriteren door over de toetsen heen te lopen. Oh ja, als je in deze blog spellingfouten ziet, komt het dus niet door mij. Alexis is nu even Blarfie aan het uitlaten. Het moet wel erg veel werk zijn om een eigen hond te hebben, Elke dag, heet of gevroren, de hond uitlaten. Arme Alexis. SnowBall is lekker handig, want ik heb hem geleerd zijn keuteltjes in een hoek te doen, waar ik altijd een krant neerzet, zodat wanneer ik hem verschoon, ik alleen de krant op moet pakken. Handig, hé? Ik heb SnowBall echt goed getraind. 


Ik moest naar mijn oma’s café gaan, om even erop te letten, terwijl zij even thuis haar tas ging halen. Dus, daar was ik dan. Ziek, koud, alleen in een café die niet eens van mij is. Ik heb wel een kauwgummetje gevonden in mijn eigen rugzak, dus dat was wel het enige wat ik kon doen. 

Ik wil jullie nog even iets zeggen. Nu het vakantie is, kan ik elke dag schrijven. Maar vakantie is bijna voorbij. Dus dan heb ik niet veel tijd voor blogs. Maar ik zal kijken of ik nog wat kan schrijven door de weeks. Of anders word het elke weekend. Oké? Ik moet nu gaan, want mijn oma is terug. Doei!


Love,
Stephanie Harvening

Voor Sophie <3

Sophie, het lieve voorzichtige meisje dat een auto-ongeluk kreeg. Het gaat goed met je, daar ben ik blij om. Wat als jou iets zal overkomen? Ik blijf bij je, ook al blijf ik daar s’nachts slapen. De klas mist je, en dan dan hebben we het niet eens gehad over al het huiswerk dat je hebt gemist! Dat wordt hard werken!

Jij was de eerste die een praatje met ons wou maken. Steph en ik zaten alleen op een bankje, veel te verlegen. Al vanaf de kennismaking vond ik jou cool. Ik durfde je daarom niet aan te spreken. We hebben een boel leuke dingen gedaan, en ik hoop dat MoviePark nog steeds doorgaat! En anders nemen we MoviePark wel mee naar jou! Je bent mijn beste vriendin. (je hebt echt veel gemist het brandalarm ging af en we moesten in de kou buiten wachten, blijk dat er een broodje in brand is gevlogen) Ik hoop dat je snel weer op school komt, Kusjes Alex

In de tweede, we gingen op vakantie naar zuid-frankrijk

jbnonsense  asked:

I've noticed you likin' my Cathars so why not my most recent kitty for the rating game? Panzar Kreeg

Fenrim : “Stars, can I keep him?” 10 (Fen loves that fur color + pattern together)

Nisei: “Grumpy Sith lord? I approve.” 9.2

Beriti: “I know better than to tangle with a Sith Lord, but he is cute!” 9.5

Eiva: (hiding behind her scorecard with Isu scowling at her) 9

(I follow the Cathar tag, yours keep popping up there :D @jbnonsense)