kleden

Ik begrijp gewoon niet hoe mensen kunnen zeggen dat sommige mensen verkrachting of aanranding uitlokken door de manier hoe ze zich kleden of dat ze dronken waren. LUISTER, NIEMAND HEEFT OOIT HET RECHT OM AAN JE TE ZITTEN ALS JE DAT NIET WILT. NOOIT NEVER EVER.

Maandenlang niet mezelf durven zijn.

Ik vertelde vandaag aan een vriendin dat ik dat ene kledingstuk niet meer naar school droeg omdat een meisje destijds tegen mij zei dat ik zulke kleding écht niet naar school kon dragen. Het was lelijk en kinderachtig. Ik heb het kledingstuk, na die opmerking, nooit meer gedragen buitenshuis. 

Ik kon mezelf wel slaan omdat ik mij daar, onbewust, zoveel van had aangetrokken. Mijn vriendin reageerde gepikeerd en zei tegen mij dat ik zelf mocht beslissen wat ik aan zou doen naar school. Die woorden lieten mij weer de andere kant op denken. 

Terugdenkend aan dat moment van de valse opmerking, besefte ik mij ineens dat ik mijzelf eigenlijk maar heel gewoontjes begon te kleden. Puur omdat ik niet nog eens zo’n opmerking wilde krijgen. 

Ik droeg niet meer mijn blouse en jasje (in dezelfde print) over elkaar, want stel dat ze dat raar of lelijk zou vinden. 
Ik droeg niet meer broeken met opgerolde pijpen, omdat ik bang was voor opmerkingen over de kleine donshaartjes op mijn benen. 
Ik droeg niet meer mijn mooie sandalen omdat ik een keer de opmerking kreeg dat mijn ongelakte teennagels lelijk waren.
Ik droeg geen gekke schoenen meer omdat ik bang was voor de opmerking: Maar die schoenen zijn echt lelijk bij de rest van je kleding.
Ik droeg niet meer oorbellen met kruisjes eraan omdat zij een keer had gezegd dat dat voor gelovige mensen was. 
Ik droeg niet meer de broek waar ik mij goed in voelde omdat zij de opmerking had gemaakt dat het op een mannenbroek leek. 

Het is maanden geleden dat ze de eerste opmerking maakte en nu, na al die maanden, besef ik mij dat ik een deel van mijn leven heb opgegeven om maar geen nare opmerkingen te krijgen over mijn kleding. Ik vind het gemeen van haar en het maakt mij best wel boos als ik er zo over nadenk. Vanaf nu wil ik weer dragen wat ik leuk vind. Vanaf nu wil ik weer mezelf worden. 

Voor een ieder die dit leest, 

Misschien heb jij jezelf er ook wel eens schuldig aan gemaakt. Hardop tegen iemand zeggen dat een kledingstuk lelijk is. Waarom deed je dat? Maakte het jou zoveel beter? Gaf het jou nou echt een goed gevoel? Waarschijnlijk niet. 

Soms vinden mensen rust in kleding en kleden ze zich op een bepaalde manier omdat dat bij hun karakter past of omdat zij zich daar fijn bij voelen. Waarom laten we elkaar niet gewoon met rust? Waarom accepteren we niet gewoon van elkaar dat we zijn zoals we zijn, zoals we eruit zien. De binnenkant wordt er niet anders van. 

anonymous asked:

Wat maakt vrouwen zo mooi?

Vrouwen. Ik raak niet op ze uitgekeken. Maar wat maakt vrouwen zo bijzonder, zo aantrekkelijk, zo inspirerend, zo mooi in de breedste zin van het woord?

Het begint bij het begin. De schoot waaruit je valt en de moeder die je voedt. Ik ben voor weinig meer dankbaar dan voor mijn opvoeding, en hoewel mijn vader absoluut een aandeel heeft gehad denk ik dat een groot deel door mijn moeder is gevormd. Mijn moeder zal altijd te ver doorvragen als ik het ergens niet over wil hebben, ze zal nooit de zorgen kunnen verliezen over het lot van haar onbesuisde zonen. Dat is prachtig. Een soort liefde die ik maar nauwelijks kan bevatten. En elke vrouw is in potentie moeder. Sterker, sommige vrouwen slagen erin moeder te zijn zonder een kind te dragen, baren of op te voeden. Vrouwen bevatten een mogelijkheid tot liefhebben die ik niet in mannen terug kan vinden. Wellicht omdat ik een andere man ben, maar ik weet zelf niet of ik een dergelijke pure liefde zelf ooit zal voelen voor een ander. We zullen zien.

Je vraagt me wat vrouwen mooi maakt, en ik kan hierbij niet anders dan generaliseren. Dat is jammer, want wat de afzonderlijke vrouw voor mij mooi maakt past niet in een generaal thema. Het past in het individu, en nergens anders, want wat ik mooi vind in de vrouw is de combinatie van haar kanten, de samenstelling van haar componenten. Het is niet de manier waarop ze gevoelig kunnen zijn voor dingen die mij niet beangstigen, het is niet het mogelijke verschil in formaat, de manier waarop ze zich kunnen bewegen, gedragen, kleden, hechten. Je merkt dat ik de nuance wil bewaren. Ik denk dat ik het hierbij laat. Een echt antwoord ontbreekt, maar wellicht is dat het beste antwoord wat ik je kan geven.