klaslokaal

Recensie: Peppa klaslokaal, Boti speelgoed

Recensie: Peppa klaslokaal, Boti speelgoed

Het varkentje Peppa is helemaal vanuit Engeland komen overwaaien. Daar was de tekenfilmserie een grandioos succes, en ook in Nederland veroverde het varkentje met haar familie en vrienden de harten van veel peuters en kleuters. Naast de tekenfilmserie en…

View Post

Project week 

In de week voor de kerstvakantie was er de projectweek; een week waarin leerlingen een spel moesten ontwikkelen voor het vak ANW. Verschillende bordspellen tot een heus computerspel werden gemaakt. De sfeer was geweldig, met een open haard en een radiozender vol kerstklassiekers aan in het klaslokaal.

youtube

Interactive classroom

Dystopie

Maar ik ben ook bang dat het niet uitmaakt. Dat het niet uitmaakt hoeveel biertjes we wel of niet dronken, hoeveel doelpunten we scoorden tijdens sportwedstrijden omdat we uiteindelijk niet oneindig blijken te zijn maar enkel speldenpuntjes in een rondtollend sterrenstelsel, duizelig gedraaid, uitgekeken op de verte.

Ik ben bang dat we zullen vergeten hoe groot de wereldkaart aan onze slaapkamermuur eigenlijk was of hoe de plattegrond eruit ziet van de stad waarin we zijn geboren, dat we elkaar later tegen zullen komen in een publiek toilet met vies wit TL-licht, onze handen zullen wassen met van dat schuimzeep en lauwwarm water, dat we de geesten in de spiegel niet zullen te herkennen,

dat we voor een of ander EO-programma in een klaslokaal worden gezet met een presentator die ons dingen gaat vertellen als: zij kweekt baby’s alsof het om slaplantjes gaat, hij draagt enkel nog joggingbroeken, ze is zo dik omdat ze liefde opspaart in haar wangen zoals hamsters dat doen met hun voer. 

Dat we barbecues zullen organiseren in onze tuinen voor collega’s met stropdassen, strakke mantelpakjes, slangenleren handtasjes, parelmoeren halskettingen, Rolexhorloges en dat de kooltjes onder onze pulled pork maar niet warmer willen worden zodat we besluiten blaadjes te scheuren uit de dagboeken die we zo fucking fanatiek vol krabbelden toen we elf waren, dat het vlam vat, dat de geur van verbrandend liefdesleed en vriendschapsdrama in onze neusgaten zal kruipen, dat we zullen lachen zo goed en zo kwaad als dat gaat met de botox die de rimpels in onze gezichten recht moet trekken.

Dat we bij een wereldkaart zullen vragen: ‘is dat alles?’ Bij een plattegrond van de plek waar we geboren zijn, zullen zeggen: ‘Wat een warboel van lijnen. Zijn dat straten?! Nee, serieus?

Van welke stad, dan?’

Eenzaam,
Eenzaam op een overvol terras,
Eenzaam in een vol klaslokaal,
Eenzaam medelijden hebben met jezelf,
Eenzaam vechten,
Eenzaam niet meer alleen
—  Dwergster
Een verlosser zonder belofte

Het is negen uur ’s ochtends. Je bent een basisschoolkind en zit in het klaslokaal. Zodra iedereen in de kring zit, kondigt de docent aan dat er komt een nieuw kind in de klas komt. Dit kind is verhuisd en daarom van school gewisseld. Op zijn eerste schooldag wordt hij in de pauze door de hele school nagekeken. Alle gesprekken gaan over ‘de nieuweling’. Niemand weet wat hem te wachten staat en wat de komst van het kind met zich zal meebrengen, maar daar komt iedereen snel genoeg achter.

In Joe Speedboot van Tommy Wieringa zijn er ook een aantal nieuwelingen in het dorpje Lomark. Deze wekken verschillende meningen en vooral verwarring op, met name de belangrijkste van hen: Joe Speedboot.  

Ik vind Joe Speedboot een goed boek en zal uitleggen wat de redenen zijn voor deze mening.

Aanrader

Ik vind Joe Speedboot een goed boek, omdat de personages goed uitgewerkt zijn, het perspectief origineel is, de spanning goed is verdeeld, de stijl mooi is en het thema raadselachtig. Ik zou dit boek dan ook zeker iedereen aanraden.

Personages

De personages zijn goed uitgewerkt, omdat je ziet hoe elk personage ontwikkelingen maakt in de loop van hun leven door middel van zogeheten round characters. Je ziet bijvoorbeeld dat een van de hoofdpersonen, Fransje Hermans, nadat hij door een ernstig ongeluk in een rolstoel is beland, nieuwe talenten ontdekt met de weinige ledematen die nog in werking zijn. Hij leert zichzelf bijvoorbeeld aan hoe hij moet lopen en maakt met een ongekende kracht in zijn arm kennis met de wereld van het armworstelen.

Joe Speedboot, zoals de titel luidt, maakt zelf ook heel wat ontwikkelingen door. Hij groeit natuurlijk net als de anderen op en gaat kritischer nadenken, maar hij maakt vooral heel wat ontdekkingen. De grootste ontdekking van allen is de liefde. In het eerste deel van het boek begrijpt Joe nog niet veel van liefde en meisjes: “Met Engel Eleveld deelde hij een magistrale minachting voor de liefde.” (p.77). In het tweede deel krijgt hij toch een serieuze relatie met PJ, een Zuid-Afrikaanse nieuweling in Lomark, en voelt in het derde deel ook de kwelling van jaloezie.

Perspectief

Het perspectief is origineel, je ziet namelijk niet vaak een immobiele verteller. Fransje Hermans vertelt in de ik-perspectief hoe hij, hoewel hij fysiek is verhinderd van veel dingen, toch alles om zich heen observeert en opschrijft, zonder dat iemand het doorheeft. “Dat jij, wie had dat gedacht bedoel ik, alleen maar schrijft en schrijft, alles ziet maar niks zegt. DEFINITIE VAN GOD, schreef ik, en smaakt voor het allereerst het genot van haar lach.” (p.191)

Spanning

Het boek is ingedeeld in drie delen: Penseel, Zwaard en En toen. Aan het begin van elk deel gebeurt iets ingrijpends en vanaf daar gaat het verhaal ‘rustig’ verder. Aan het begin van het eerste deel is Fransje net wakker uit een coma en in de rest van dit deel revalideert hij en wordt hij steeds zelfstandiger. Aan het begin van het tweede deel begint hij een carrière als armworstelaar, aangezien er niet heel veel andere beroepskeuzes voor hem openstaan. Het derde deel begint met de relatie tussen Christof en PJ, tevens de breuk tussen Joe en PJ. Door deze opbouw wil je meteen aan het begin van elk deel weten hoe het afloopt.

Thema

“Joe Speedboot zou je heel goed de “roman van desillusie” kunnen noemen. Veel personages in de roman hebben een toekomstverwachting die bijna nooit uitkomt.” (Kees van der Pol (2005), scholieren.com). Deze desillusie zorgt voor een raadselachtig tintje aan dit boek dat op zichzelf geen raadselachtige verhaallijn heeft. Het beste voorbeeld van deze desillusie is Joe Speedboot zelf. Zijn komst in Lomark wordt gezien als de komst van de Messias. Hij is gekomen om verwarring te brengen met zijn wilde ideeën en projecten, maar ook als verlosser voor Fransje: “Hoewel ik duidelijk op weg was naar het einde denk ik soms dat ik gewacht heb – op één reden om terug te komen. (…) Misschien dat Joe de reden was.” (p.109). Deze Messias heeft echter geen belofte en verdwijnt ook op een gegeven moment.

Stijl

In vrijwel elke recensie over Joe Speedboot wordt gesproken over de opvallende schrijfstijl van Tommy Wieringa. Fransje maakt veel sarcastische opmerkingen over zijn situatie en status. Als hij alcohol drinkt bijvoorbeeld, wordt het aantal spasmen verminderd. Hierdoor is hij volgens hem de enige die een vaste hand krijgt van drinken. Hiernaast gooit Wieringa een groot aantal metaforen in dit boek. Dit zijn vooral vergelijkingen met of zonder als.

Must read

Al met al vind ik Joe Speedboot een goed boek, omdat de personages goed uitgewerkt zijn, het perspectief origineel is, de spanning goed is verdeeld, de stijl mooi is en het thema raadselachtig.

Dus wil je lezen hoe deze nieuwkomers zorgen voor veel verwarring in Lomark? Lees dan het boek waarmee Tommy Wieringa doorbrak, een must read voor jong en oud.