kiest

anonymous asked:

Denk jij dat het essentieel is om een schrijversopleiding te doen als je schrijver wilt worden?

Dat ligt aan hoe je bent als persoon. Er zijn genoeg schrijvers die prima kunnen leven van hun schrijven en die geen schrijfopleiding hebben gedaan, dus het meest praktische antwoord is: Nee, je hebt geen schrijversopleiding nodig om schrijver te worden. Aan de andere kant: in deze tijd heb je geld nodig om jezelf in leven te houden, zo simpel is het, dus als je ervoor kiest jezelf en je schrijven te ontwikkelen naast iets anders (ik zeg maar wat: een studie biofarmaceutische wetenschappen of een baan die redelijk verdient bijvoorbeeld) heb je wellicht minder tijd om je te focussen op je schrijven. Als je goed wilt worden in iets, moet je er tijd in steken. Het voordeel aan een schrijfopleiding is dat je vier jaar lang, dag in dag uit, de tijd hebt om je voor de volle honderd procent te focussen op je schrijven. Het geeft je gewoon meer tijd, meer inzicht, meer ruimte om dingen uit te proberen en je stem te vinden. Al deze dingen kunnen ook zonder schrijfopleiding, begrijp me niet verkeerd, maar het kan zijn dat je er dan langer over doet, of er niet eens aan toekomt omdat je het te druk hebt met andere dingen.

Ik ben zelf iemand die chaotisch is wat betreft gedachtestromen en veel tijd nodig heeft om teksten neer te zetten en dingen te verbeteren, daarom is een schrijfopleiding ideaal omdat ik vier jaar lang bezig kan zijn met één ding. Er gebeurt heel veel met mij en mijn schrijven en ik ben me heel bewust van elke ontwikkeling die ik meemaak omdat ik zoveel tijd en ruimte krijg. Als ik voor iets anders had gekozen, weet ik zeker dat ik niet zo veel aan schrijven zou zijn toegekomen als nu omdat andere dingen mijn aandacht zouden opeisen. Dus: nee, je hebt geen schrijfopleiding nodig om schrijver te worden, maar soms heb je als schrijver wel een schrijfopleiding nodig om beter te worden.

Zie het zo, anoniem: heb je een studie Frans nodig om Frans te leren?

Ik kan het niet verdragen om toe te kijken hoe de meeste jongeren het leven vanzelfsprekend vinden. Hoe ze zichzelf doodwensen, wetende dat er honderden mensen rondlopen die SMEKEN om überhaupt de keuze tussen leven en dood te kunnen hebben!!!!! Die suicidale jongeren (want ja, zijn ze dat wel echt? Tegenwoordig is het een hype op tumblr om éen van de zovele hopeloze suicidale romanticussen of verdoemde depressievelingen te zijn. Is dat nu ook alweer éen of andere subcultuur die ontstaan is?) Ze hebben niet eens 1/3 van hun leven geleeft en denken nu al te weten dat het leven nooit beter wordt. Weet je wat? Het leven wordt nie opeens vanzelf beter, je moet niet zitten hopen op uw geluk, MAAK uw eigen geluk! Als uw leven fucked up is, is da uw eigen schuld want gij kiest om op te geven in plaats van het te verbeteren. Jij en alleen jij hebt jouw leven in handen, je moet niet wachten op het lot of op het juiste moment of tot die ene dag wanneer je 25 zal zijn. Zie de dood niet als een optie, maar als een kans op beterworden dat je nooit zou hebben. Gun jezelf die kans, alles loopt vanzelf wel hoe het moet lopen. Niets is permanent, de wereld en de industrie en de idealen en de wetenschap en de natuur zijn constant in beweging!!!! Jij dus ook! Laat u niet beïnvloeden door die depressieve berichten op tumblr, depressieve berichten maken namelijk depressieve mensen. Conformeer niet, wees uzelf, DURF te hopen, DURF te dromen, DURF te leven! Maar alstublieft, gooi uzelf niet weg.

Als je onvoorwaardelijk voor me kiest
stel dat je je hart aan me verliest
met alle risico’s van dien
zul je zien
dan zul je zien
hoe egocentrisch ijdel ambitieus ik ben
hoe autistisch onbereikbaar en nerveus ik ben
dat ik bedachtzaam rationeel en ongenaakbaar ben
dat ik een heleboel geflipt idioten ken

dat ik niet koken kan en nooit een formulier invul
dat ik ook als ik ongelijk heb me er toch uit lul
dat ik soms neig naar paranoia en geen mens vertrouw
dat ik niet huil maar soms mijn hele interieur verbouw
als je me dit allemaal kan vergeven
kies voor mij
en red m'n leven

—  Hans Teeuwen

ik dacht altijd dat ik gelukkig was 
dat ik niets had om ongelukkig over te zijn
maar op een moment veranderd er iets
het moment dat je beseft waarvoor je alles doet
het moment waarop je beseft om wie je echt geeft
het moment dat je leeft
en dat moment was 
vandaag

maar mensen zijn ingewikkeld 
ze willen iets 
ze willen veel
want we zijn afhankelijk van de ander
het is nooit goed als een ander beter heeft
en je hebt nooit het beste hebben
dus zal het nooit goed zijn
maar
ik wil ook iets
geluk
of nee
ik wil iets echt
want ik dacht altijd dat iedereen geluk had
maar geluk is relatief
het is relevant
maar ook realistisch
het is een optie

en niet iedereen kiest die optie

Het bedrog

“Ik zag het toen je me binnenliet,” zei ze en ze dronk haar wijnglas leeg. “Die blik. Aan sommige mensen kun je dingen makkelijk zien. Woede, verliefdheid, angst. Bij jou is het schuldgevoel, het vreet zich uit je binnenste naar het oppervlak. Je kunt het niet verbergen.” Ze keek me aan, haar blik was peinzend, ik wist dat ze haar zinnen aan het voorbereiden was. “Dus, er is iets, je hebt iets gedaan of er staat iets te gebeuren. Iets dat indruist tegen dat wat je normaal gesproken doet en je kunt er geen rust in vinden. Iets met geheimen, leugens, bedrog. Je hoeft het me niet te vertellen, ik kan er wel naar raden.”

‘Indrukwekkend,’ dacht ik en tegelijkertijd vroeg ik me af of mijn gezicht werkelijk zo eenvoudig te lezen was. Ze was opgestaan van de bank, zette de muziek iets zachter en pakte de fles wijn van de tafel. Ze hield hem tegen het licht. “Die gaat wel leeg,” mompelde ze, meer tegen zichzelf dan tegen mij. Ze schonk nog een glas voor haarzelf in en ging weer zitten.

“Bedrog begint niet waar trouw eindigt. Ik denk dat bedrog veel eerder kan starten. Bij nonchalance, wellicht. Bij een gedachte of een droom. Bedrog begint bij interesse die je toont, woorden die je kiest. Bedrog begint misschien pas echt als je je eigen waarschuwingen voor het eerst negeert, soms nog voordat er een gesprek of een ontmoeting heeft plaatsgevonden. Sommige mensen bedriegen al vanaf de eerste zin, anderen pas vanaf de eerste zoen.” Ze plukte een pluisje van haar broek. Haar stem was zachter geworden, ze kwam nauwelijks boven de muziek uit. “Ik denk dat bedrog niet kwaadaardig hoeft te zijn, niet echt. Voor mij was het een vorm van achteloosheid, een extreme variant van egocentrisme. Ik verlangde iets en greep het. Ik dacht niet echt na over de ander kwetsen, over het vertrouwen schaden. Het vertrouwen was toch al weg toen ik hem bedroog. Ik wilde iemand die ik weer zo kon vertrouwen, maar ook niet weg uit wat ik had.” Ze zweeg, ik begon me af te vragen of dit nog om mij ging, of ze überhaupt nog wel wist dat ik hier naast haar zat.

“De periode erna was het ergst. De walging, de spijt. Daar moet je doorheen, maar het duurt een tijd voordat je jezelf weer vertrouwt, voordat je zeker weet dat je genoeg hebt aan één persoon, één lichaam om je mee te verstrengelen. Ik heb het nooit meer gedaan, ik heb er niet eens meer over nagedacht, hoewel er momenten genoeg waren waarop ik het had kunnen doen.” Ze keek me aan, een klein, verdrietig lachje sierde haar lippen.

“Op het eind, wanneer alles aan het licht komt en je alles verliest, blijkt het je meer te breken dan je dacht. Dan blijft er van dat kortstondige herstel niets over. Alles verwaait, alles vertrekt behalve dat schuldgevoel. Dat knaagt vanuit je binnenste tot aan je oppervlak.”

Ik denk nog steeds aan jou,
Van tijd tot tijd.
En terwijl de regen blijft vallen,
Is mijn diepe zucht hoorbaar.

Je was perfect als jezelf.
En ik verlangde om te zien
Hoe je groeide, met mij naast je.

Ik treur nog steeds om ons,
Van tijd tot tijd.
En ik blijf volhouden
Dat je mijn tranen waard bent.
Maar als ik kijk naar onze afstand,
Trekt het nog altijd aan mijn hart.

Het is ook niet jou fout.
Jij was jij,
En ik was ik.
Dat was alleen nooit genoeg.

Maar wat wij hadden
Kan je niet ontkennen,
Te echt om niet te voelen.
En ik heb je nog steeds lief, mijn lief.

Maar na alles hoop ik een ding,
Een wens voor jou.
Dat de vrouw van wie je ooit gaat houden,
Weet hoe speciaal jij bent.
Van jou helemaal gaat houden.
Jou ziet als de zon, maan en sterren.
Jou elke dag opnieuw, opnieuw
En opnieuw kiest.

Lief, ik geef om je en meer -
Dus laat het zo zijn.

—  Ongepaste puzzelstukjes.
Boer Zoekt Vrouw 2015, aflevering 9: Glenn Medeiros, Schraalhans, mijn moeder haar stoofpeertjes en een hoofdstad met een R.

HEBBEN JULLIE OOK ALLEMAAL DIE LAATSTE PAAR SECONDEN VAN DE AFLEVERING HONDERD KEER TERUGGESPOELD OM TE KIJKEN WIE GEERT NOU WEG GAAT STUREN?!? HET LEEK FOKKING ‘WIE IS DE MOL’ WEL!!!! WAT ZIJN DIT ALLEMAAL VOOR VERBORGEN AANWIJZINGEN?!? WIE MOET ER WEG?!?! HETTY OF ADA?! ADA OF HETTY?!? OF TOCH DE HOND?!?! HOTSTERNOKKE DIT IS NIET TE DOEN!!!!

Keep reading

Het is moeilijk om een liefde te vinden die gelijkmatig is. Iemand die jou even veel mist als jij hem of haar of jou net zo vaak “ik hou van je” zegt. Het is moeilijk om iemand te vinden die net zo jaloers raakt als je met een ander praat. Het is zo verdomde lastig om iets te vinden of om het überhaupt mee te mogen maken dat je voor elkaar gaat, niet dat de één kiest en de ander niet.
—  Annegreet Douma
Boer Zoekt Vrouw 2015, aflevering 5: Mijn medeleven gaat uit naar de Mannen van de Montage.

Deze aflevering was niet door te komen zonder twee nespressocups in je wangzakken en iemand naast je die je om de tien minuten prikkeldraad kon geven. (Moet ik uitleggen wat prikkeldraad is? Nee toch? Jullie zijn toch allemaal een sadistische groep zesser geweest?)
Want tittyfukkinkraist, wat een VRESELIJK SAAIE AFLEVERING. En ook: wat een VRESELIJK FRUSTRERENDE AFLEVERING. De frustratie zat in zoveel. In zo, zoveel. En dat kwam niet eens alleen door Geert. Nee man, Iedereen stelde teleur. Dus laten we lekker even al die teleurstellingen doornemen. Dat helpt bij de verwerking. Spoileralert: ik gebruik wederom veel capslock.

Keep reading