khunrath

Heinrich Khunrath, Ampitheatrum Sapientiae Aeternae (Hamburg, 1595). The figure of the hermaphrodite as a metaphor for the dualistic nature of the universe. The black peacock labelled “AZOTH” leads us deeper into Hermetic territory. Azoth was the hypothesized universal solvent, the “ultimate substance” which could transform all elements. Here it seems to be used to convey the union of male and female (and of all elements) which would allow the corporeal human form to transcend to a divine plane (note the symbol of the trinity above the peacock feathers, which resemble diagrams of the celestial spheres). Read more.

Just like mint and coral, rustic has been kind of a big deal lately (at least from what I’ve seen among LDS fellow brides). While I wouldn’t let Aunt Jen touch burlap with a ten-foot-pole for our wedding, it doesn’t mean it can’t be done well! It just depends on your theme. Anyway I think she snuck some in there and it looked totally great. :) These kraft invitations are ones I made for a good friend who saw some rustic invitations with an oak tree on Etsy, and wanted something similar. I found an oak tree off which to base the design under the public domain and added a cutout of the couple standing under the tree. The Temple insert includes a cutout of the Salt Lake Temple and another insert includes the couple’s website information with a heart-shaped QR code. 

Font choice: The script is Parisienne, a Google font. Apparently, it was inspired by a 1960’s brassiere ad! I love Google fonts and the licensing [not] involved! The other typeface here is Justus, a digitization by someone named Khunrath of a font originally created centuries ago by one of the founders of the “modern” didone typefaces. Says Khunrath:

“This typeface is a recreation of the font cut by Justus Erich Walbaum around 1800. Didone is a clean lines and fine lines. This is a free version available to everyone. In any case, credit should be kept in its original author: Justus Erich Walbaum. And since Mr. Walbaum died more than 100 years, the source can be regarded as public domain." 

I can’t find Khunrath’s website or figure out who he really is, so, thank you! Somehow, an 1800 Didone typeface + 1960’s bra ad script + kraft paper + oak tree = 2015 rustic themed wedding invite.

Πολύπλευρον και πολύπλοκον αναδύεται το πολυειδές μήνυμα του πλατωνικού “Παρμενίδου”. Ο Πλάτων εμφανίζει, κατά συγγνωστόν ετεροχρονισμόν, συνάντησιν του έφηβου Σωκράτους με τοη ηλικιωμένον Παρμενίδην, επισκέπτην εις Αθήνας των εορτών των Παναθηναίων.
Εν περιλήψει, η διαδρομή των περιλαμβανομένων εις τον συγκεκριμένον διάλογον, διέρχεται διά μέσου των αυστηρών μυστηριακών απαγορεύσεων, όσον αφορά εις την διασάφησιν των επί μέρους θέσεων, της ιεράς, διά τους Έλληνας μύστας, Ορφικοπυθαγορείου Παραδόσεως.
Περιληπτικώς, ο διάλογος “Παρμενίδης” εξελίσσεται ως μία τελικώς αντιπαράθεσις μεταξύ Ορφικοπυθαγορείου φιλοσοφικού κοσμολογικού δυισμού, - τον προσδιοριζόμενον εκ των δύο, εν προκειμένω Ορφικοπυθαγορείων φιλοσοφικών κοσμολογικών όρων “εν” και “πολλά” - , αφ’ ενός μεν και αφ’ ετέρου, Ελεατικού φιλοσοφικού κοσμολογικού μονισμού, ως προσδιορίζει τούτον η εκ μέρους του Παρμενίδου, τέκνου της Ελέας, υποστηριζομένη θέσις ότι, ο κόσμος δεν συνεκροτήθη, ούτε και συγκροτείται εκ δυο κοσμογονικών ουσιώνμ αλλ’ αντιθέτως, ότι ο κόσμος σύγκειται εκ μιας ουσίας, η οποία, ως “εν” συγκροτεί το υπο του Παρμενίδου προσδιοριζόμενον “εν”.
Λυπηρόν και περίεργον το γεγονός ότι ο Παρμενίδης απέκτησε τας πρώτας του - απορριφθείσας υπό του ιδίου κατόπιν - γνώσεις εκ του Πυθαγορείου Αμεινίου. Προφανώς ο Πυθαγορισμός, ως φιλοσοφικός κοσμολογικός δυισμός, δεν τον κατέκτησε.

Περί του Πλατωνικού Διαλόγου “Παρμενίδης”

ΣΠΥΡΟΔΗΜΟΥ Γ.ΑΝΕΜΟΓΙΆΝΝΗ - ΣΙΝΑΝΙΔΗ
————————————————–

Κοσμολογική απεικόνιση του αλχημιστικού Έργου με τη μορφή του βολβού του οφθαλμού. Από την κόρη, το κοσμογονικό χάος των τεσσάρων στοιχείων, αναδύεται η σφαιρική λίθος, ο ανανεωμένος, μικρότερος κόσμος.Τα χέρια που τη σηκώνουν ψηλά είναι “τα δύο μείζονα μέρη του Έργου, η λύσις του σώματος (Solve) και η στερέωσις του πνεύματος (coagula).Κόκκινο και άσπρο νερό αναβλύζει από το rebis,τη διπλή όψη της ύλης,για να σχηματίσει το υαλώδες σώμα του κοσμικού οφθαλμού, τη θάλασσα του χωροχρόνου.
Το πτηνό συμβολίζει τις φάσεις του Έργου.Αποτελείται από κοράκι (αποσύνθεση), κύκνο (albedo), παπαγάλο (φάση των ζωηρών χρωμάτων) και φοίνικα (rubedo).

Στην περίπτωση αυτή η πυθαγόρεια τετρακτύς σχηματίζει το οπτικό νεύρο.

H. Khunrath,Amphitheatrum sapientiae aeternae, 1602

el significado original que el ocultista francés del siglo XIX, Eliphas Levi, pretendió darle cuando escribió: ‹‹La cabra, en la portada, lleva el signo de la estrella de cinco puntas en la frente, con un punto en la parte superior, un símbolo de la luz, con las dos manos formando el signo de hermetismo, el que apunta a la luna blanca de Chesed, el otro hacia abajo para el negro de Geburah.  Este signo expresa la armonía perfecta de la misericordia con la justicia. Uno de sus brazos es hembra, el otro macho;  como uno de los  andróginos de Khunrath, atributos de los cuales tenía que unirse a los de la cabra, porque él es uno y el mismo símbolo. La llama de la inteligencia brilla entre sus cuernos, es la luz mágica del equilibrio universal; la imagen del alma elevada por encima de la materia, como la llama, mientras que está atada a la materia, brilla por encima de ella.  La fea cabeza de la bestia expresa el horror del pecador, cuya actuación material forma parte, el único responsable tiene que soportar el castigo exclusivamente, porque el alma es insensible de acuerdo con su naturaleza y sólo se puede sufrir cuando se materializa. La varilla de pie, en lugar de los genitales, simboliza la vida eterna, el cuerpo cubierto de escamas el agua, el semicírculo por encima de ella la atmósfera, las plumas  por encima la volatilidad. La humanidad está representada por los dos senos y los brazos andróginos de esa esfinge las ciencias ocultas.››