karshis

Maletë me gurë,
Fushat me bar shumë,
Aratë me grurë,
Më tutje një lumë.

Fshati për karshi
Me kish’ e me varre,
Rrotull ca shtëpi
Të vogëla fare.


Ujëtë të ftohtë,
Era pun’ e madhe,
Bilbili ia thotë,
Gratë si zorkadhe.


Burrat nënë hie,
Lozin, kuvendojnë,
Pika që s’u bie,
Se nga gratë rrojnë!


Gratë venë nd’arë
Dhe në vreshta gratë,
Gruaja korr barë,
Punon dit’ e natë.


Gratë në të shirë
Në të vjela gratë,
Ikinë pa gdhirë,
Kthenenë me natë.


Gruaja për burrë
Digjetë në diell,
Punon e s’rri kurrë
As ditën e diel.


O moj shqipëtarkë,
Që vet’ e nget qetë,
Edhe drek’ e darkë
Kthenesh e bën vetë;


Moj e mjera grua
Ç’e do burrëzinë,
Që ftohet në krua
Dhe ti mban shtëpinë!

— 

The mountains rich in stone,
The meadows full of grass,
The fields replete with wheat,
Beyond them is a river.

Across from it the village
With church and rows of gravestones,
And standing all around it
Are humble, tiny houses.

Frigid is the water,
The wind blows, but no matter,
The nightingale proclaims it:
Gazelle-like are the women.

Lying in the shade, men
Playing, busy chatting,
Misfortune cannot strike them,
For they’re living off their women.

Women in the fields, and
In the vineyards, women,
Women harvest hay, all
Day and night a-toiling.

Women do the threshing,
Reap the harvest, women,
Leaving before sunrise,
After dark returning!

For their husbands, women
Scorch out in the sunshine,
Working, never resting
Not even on a Sunday!

Poor Albanian woman,
All the time a-slaving,
And when homeward’s wending,
Makes both lunch and supper.

What about your husband
Lounging by the fountain?
Oh, my wretched woman,
You run, too, the household!

[Fshati im, from the volume Baba-Tomorri, Cairo 1902. Translated from the Albanian by Robert Elsie]