kami na ulit

Close na kami ni kuya talaga hahaha, pero kainis pa rin sya. Imbis ako yung una nanood ng Doctors, mas advanced pa sya ng ep. sakin. Tapos last time sabay kami nanood 2am at nagshare ng earphones kasi ang alam nila mama at papa tulog na kami, lol. Nanlilibre na ulit sya tapos naglalambing hahaha okehh. May eye language na rin kami tapos biglang tatawa nalang. Tapos mas naging concern na sya sa studies ko, nagp-plano na sya san ako magc-college ganern. Awweeee

anonymous asked:

55

55. Share a relationship story.
Eto nanaman haha. Nakwento ko na dati yun dito eh pero sige short story nalang.

Isang MU lang meron ako kasi dapat sasagutin ko siya pagkagrad namin ng college but sad to say nag stop yung relationship namin nung mag 2nd year college na kami. During our 1st year college medyo malabo na kami nun basta puro misunderstanding na almost 1 year kami di nag usap. Ako lahat gumagawa ng effort at nag aapproach pero wala akong napala. Ang hirap din kasi magkaiba kami ng school pero parehas kaming uwian kaya kapag nagkakasabay kami eh ganon wala pa din. Tapos nung time na nagkausap na kami ulit, nalaman ko nalang na nakahanap na pala siya ng iba. Wow habang ako never ako naghanap at hindi yun sumagi sa isip ko kahit na hindi kami okay. Kaya ayun ano pa bang magagawa ko diba.

Bale nagstart yung samin nung crush ko siya nung grade 6 kami until mag highschool, sakanya lang umikot yung pagka ano ko sa love. Same goes to him na late ko na nalaman kung hindi pa siya pinilit umamin sakin nung 3rd year highschool kami. So start nun until 2nd year college yung samin. Kaya bale 5 years yun kung isasama mo yung crushie life namin nung grade 6. (2009-2014) HAHAHAHA GANYAN KAYA DI NA KO NANIWALA SA FOREVER JOKE LANG HAHA.

Pwede na ba yan hahahaha.

She called at exactly 8:30AM today. Since I can’t hear her ‘cause of the background noise, she told me to send her a message on messenger. After exchanging a few sentences,

Me: Ano balita sa inyo?
Her: Kami na.
Me: Ulit?
Her: Opo.

I can’t help, but think. Did she really loved me or did she just took advantage of me because she knows that I’m in love with her? Was I not enough? Am I not worthy to be loved and kept? When will anyone be afraid to lose me?

05/19
  • so yun enjoy na enjoy naman ang day off. Kasi nung morning, maaga ako umalis at nagpunta dun sa clinic para kunin yung result ng medical ko. Tapos nagpabauan na rin ako agad kasi magkikita kami ni love pinuntahan ko siya sa kanila kasi hapon duty Nya, wawa naman mapupuyat na naman. So yun nga bago ako nagpunta sa kanila e kumain muna ako sa jabee e natulog sya nun kabado ako at pumasok nalang daw ako sakanila just e nahihiya naman ako buti nalang at dun sina mama sa labas at nakita agad ako niloloko akong umuwi n daw ako hahahah tapos yun pinuntahan ko nalang sya sa room Nya saka nanood kami movie. Hihi. Kakakilig naman talaga lagi pag yun kasama huhu sobrang sarap I hug mygaad. Miss ko na agad e gusto ko na ulit mag sat. Kasi magkikita na ulit kami nun. Tapos may bigay sya sakin n cute n medyas hihi kamuka Nya joke. Waaaa wala lang. Sobrang happy lang pag sya kasama. Tapos sabay n Kano umalis nun kasi duty n Nya. Huhu yoko na umalis sa tabi nya e. Ang sad kaya pag miss ko sya tapos wala naman me magawa pero yun nga sobrang happy me ngayon. May lakas na ulit para mag work bukas. Hahahahahahah
051417

So nakalimutan kong gawin to kahapon sa sobrang lungkot pero oks naman na ako ngayon.

So kahaaaaapon. Ang daming pangyayare bezzy. Mga 3am na nun ginising kami ng ate ko na isusurpise daw namin si mama nung 5am. So ayun nga nagayos na kami dito sa baba. Nilagay na namin yung mga cake tas mga regalo ganyan. Pinagising namin ni nila ate si mama kay papa. Tas yun successful naman tas balik na ulit kami sa pagtulog HAHHAHAHAHAHAHAHAHAH ganon lang.

So nung mga 11am na ginising na kami nila mama. Nandito din pala kahapon yung fiancee ni ate Pat which is kuya Anton. So bale pag baba namin nakahanda naaaaa. Tas boodle fight kami cutie ni mama ang creative ng utak eh. Tas may crab, hipon, sinigang, tokwa, isdaaaaa taas madaming madamin pinyaaaaa. Naks edi yun yun lang.

Dat mag buburger king kami kahapon kaso tinamad na kami hehez. Thaaaank you mama for everything. Di ko na to papahabain kasi wala naman talagang nangyare kahapon kundi nagusap lang kami ni Tasha, Shem, Fri, Black, Miguel and Miggy. Pak. hahahhahaha yun lang hi guysz

bakasyon n'yo pa lang, kami papasok na ulit hmp. ano kasi pede po paextend vacation mga mamshi pero ‘yung end ng class march or april pa rin hahahahahha ok di pede. anyways, goodmorning ppl. eat ur breakfast po ayunay puta thoughtful pala di sinasabi.

04-24
  • Nakakatuwa lang titigan yung isang tao lalo nat sya yung taong mahal ko. Ewan ko pero sobrang nageenjoy talaga ako na titigan sya na tingnan pagmumuka nya lalo n oag may ginagawa sya. Minsan talaga e nakakapaisip na gaahd bakit ang swerte ko sa taong to. Kung pwede nga lang siguro na di na matapos yung araw pag kasama ko yun e super happy na. Sobrang saya lang sa feeling na yung mundo ko( oo mundo ko na nga ata to ) e nahhug ko, nahahawakan ko. Nakakagaan lang sa pakiramdam yung tipong nakakapa wow naman talaga na ang sarap talaga mainlove mga ganun. Hays tapos eto na naman ako namimiss ko na naman sya at naghihintay na magkasama kami ulit. Pwede bang mag off nalang ulit jokes yun lang mwa.

Matampuhin kaming mga babae, mabilis magpalit yung mood namin. Maliit na bagay lang pinapalaki namin. Pero kahit ganun kami, mababaw padin yung luha namin, malambot padin yung puso namin, weakness padin namin yung “sorry” na may kasamang “I love you” niyo. Madali lang naman kasing bawiin yung inis namin, gusto lang namin maramdam na nagsisisi kayo, gusto din namin ng konting effort para mas maramdaman namin na seryoso kayo. Hindi na namin kailangan ng mahabang paliwanag, yung gusto lang talaga naming marinig eh yung nagsisisi na kayo. Mas lalo kasi kaming naiinis kapag pinapaalala niyo sa amin yung nagawa niyo. Tsaka effort? Anong klaseng effort? Sweet long sorry text, siguro maliit na bagay lang yan para sa inyo pero para sa amin, sapat na yun! Kikiligin na kami, siguro di niyo lang mahahalata pero sa totoo lang abot tenga na yung mga ngiti namin. Okay lang din kung gumastos ka, magbigay ng peace offering. Ang sarap padin talaga magtaray kung alam mong may susuyo sayo, kaya siguro ganito kaming mga babae. Pagkatapos naman ng pag-aaway balik pagiging sweet na ulit kami. Kahit may topak kami, mahal padin naman namin kayo.

Nag message siya sa akin. Tapos may screenshot na natupad na niya ang pangarap niya. Ewan ko, iba yung feeling na kahit wala na ako sa buhay niya masaya pa rin niyang naipamahagi sa akin ang natupad niyang pangarap. Kahit na wala na kami, wala na yung lungkot na nararamdaman ko dati dahil sa kailangan na naming maghiwalay. Dahil sa mga bagay na natutunan ko dati, natuto akong gawin ang lahat ng posibleng gawin para maisalba ang relasyon, kahit na nagmukhang tanga at kawawa na ako sa harap ng mga kaibigan ko, sinuportahan nila ako at puro goodluck ang sinabi sila nung huling lipad ko noon. Umuwi man akong luhaan dati, may ibang feeling talaga na sabi ko na magiging okay din ang lahat sa huli. Hindi man natupad ang mga pangarap na binuo naming dalawa. Masaya na ako sa mga pangarap na nagampanan namin na hindi kinailangan nang isa’t-isa.

Masarap pala talaga magpatawad. Kahit na hindi na ulit magiging tulad ng dati ang lahat. Magiging masaya ako kasi naging masaya siya. Kahit na wala na ako sa buhay niya, masaya ako kasi na-consider ka niya pagsabihan na masaya siya. Parang pabebe emotions ang nararamdaman ko ngayon, walang makakapigil sa kasiyahan na nararamdaman ko.

Siguro ganun talaga kapag mas nanaig yung pagmamahal. Yung galit sa umpisa lang, sa una nagagalit ako talaga kasi hindi ko maiintindihan pero habang minamahal ko na rin ang sarili ko? Natututunan kong mas mahalin yung mga dumadating na blessings sa buhay ko. Yung mga bagong nakilala, mga bagong opportunities etc.

Salamat. Isa ka sa mga taong ipagmamalaki ko dahil dumating ka sa buhay ko. Goodluck sa mga sarili nating buhay. Sabi ko naman sa ‘yo. Mas minahal ko yung tao kaysa relasyon.

Maaaring hindi man naging successful ang relasyon na sinubukang buuin at patagalin  or let’s face reality na never na magiging kami ulit. Siguro, sobrang priceless na lang yung mga natutunan namin sa isa’t-isa. Ang mahalaga sa lahat e yung sinubukan namin kung kaya at naiintindihan ko na kung bakit may good sa salitang goodbye.

HALLWAY

Naglalakad ako sa hallway. Galing kasi ako sa may cr para mag-ayos ng buhok. Pagbalik ko sa may dressing room ay naabutan ko ang nakahalukipkip na si Winwyn. Nakasandal siya sa may pintuan at nang makita ako ay tumayo ng maayos. Siguro tapos na ang closing kaya andito na siya at naghihintay sa akin. Ganun na ba ako katagal na nawala?

“San ka nanaman galing, ate?” tanong sa akin ni Wyn.

“Ha? Ano diyan lang. May tinitignan lang ako.” sagot ko. Tumingin siya sa pinanggalingan ko tsaka nagbalik ng tingin sa akin at nagtaas ng isang kilay.

“Sino?” tanong niya.

“A-ano. Tara nga muna sa loob.” sabi ko sabay hatak sa kanya pabalik sa loob ng dressing room.

Kami na lang ang nandun kaya malaya na kong makakapagkwento sa kanya.

“Ano ba yun?” tanong niya nang makaupo na kami.

Nagsimula na siyang mag-ayos ng gamit niya. Uuwi na kami.

“Hoy!” sabi niya sabay palakpak sa harap ng mukha ko.

“Oh?” tanong ko.

“Hala na. Ikaw tong may ikkwento sa akin tapos ikaw yung wala sa sarili. Adik!” tumawa siya saka nagpatuloy sa pag-aayos ng gamit.

“Ah. Haha. Eh di ko alam paano ko ikkwento.” sabi ko sabay kamot sa ulo.

“Ha? Weird mo! Kwento na kasi!”

“Tsk. Eh kasi ito na nga. Kanina kasi nung nasa labas ka habang nanunuod sa gilid ng stage, may nakita ako…”

FLASHBACK…

“Tss. Kakanta-kanta ng ganyan tapos tumitingin sa kanya. Bwiset. Malaglag sana mata mo.” narinig kong sabi niya.

Paborito yung prod nun at nanunuod siya dito sa dressing room. Inaayusan kasi siya dahil malapit na ang grupo nilang magperform.

“Tss. Di pa din kabisado yung kanta. Ilang Sunday ka na kumakanta diyan tas di pa din memorized?!” asar na sabi nanaman niya. Hindi ko na napigilan kaya natawa na ako. Ayan nanaman kasi siya sa mga pamumuna niya eh. Halatang nagseselos nanaman sa napapanuod.

Napatingin siya sa akin at napangiti. Nginitian ko na lang din siya. Ang ganda talaga ng batang ‘to. Kahit na halata sa matang nagseselos siya sa napapanuod niya ay madali niyang naitatago iyon. Swerte ko kasi nakakasama ko siya kapag Linggo. At alam ko kung ano talaga ang totoo.

“Uy, cr tayo.” pagyaya sa kanya ng kaibigan niya nang makitang tapos na siyang ayusan. Tumayo na sila tsaka naglakad palabas ng dressing room. Ako naman bumalik sa panunuod ng tv.

Pagkatapos nun ay hindi na sila bumalik sa dressing room. Yun pala, sila na ang next na magpeperform. Siguro kaya natagalan sila ay pinanuod na lang nila ang naunang grupo.

“Ang galing nila.” sabi ng kaibigan ko sa akin.

“Oo nga eh. May chance silang manalo.” sabi ko. Tumango naman siya tsaka na kami nanuod ulit.

Pagkatapos ng prod nila ay bumalik na rin naman sila sa dressing room. Mga nakangiti. Positive naman kasi lahat ng sinabi ng judges tungkol sa prod nila.

“Ano ba yan. Nagutom ako bigla.” sabi niya sabay tapik sa tiyan niya.

“Ako din.” sabi ng kaibigang si Diva. “Tara bili tayo sa baba.” pagyaya nito. Tumango na siya tsaka na sila umalis uli.

“Uy!! Sama ako!” sigaw naman ni Rita tsaka na humabol sa kanila sa labas.

“Ate, san sila pupunta?” tanong sa akin ni Andrea.

“Ha? Bibili ata. Yun pagkakarinig ko eh.” sagot ko. Tumango siya tsaka na umupo sa harap ng salamin niya at nagsimulang magtext.

Pagkatapos ng ilang minuto ay bumalik rin naman sila. May mga dalang pagkain habang nagtatawanan sila papunta sa mga mesa nila.

Nakikinig lang ako sa paglolokohan nila at nakikitawa na rin. Minsan kasi ay kinakausap nila kami.

“Diba ate? Hahahaha.” tawa nang tawa si Diva habang hinahampas-hampas pa ko. Tapos na silang kumain nun kaya nakaupo sila malapit sa amin.

“Hahaha. Oo nga eh. Ang kukulit niyo talaga.” sabi ko.

“Sus. Di ka pa ba sanay sa amin ate?” tumawa siya.

“Sanay na pero iba pa rin eh. Iba-iba trip niyong tatlo kada linggo. Hahaha.” nagtawanan na kaming lahat.

“Oh. May naghahanap sayo, ganda!” nahinto ang tawanan namin nang marinig si LJ.

Sabay-sabay kaming napalingon sa gawi ng pinto at nakita namin ang isang lalaking nakatayo at nakadungaw ang ulo sa uwang ng pinto. Hindi siya pinansin nito kaya pumasok na lang ito ng diretso sa loob at saka umupo sa harap ng salamin niya na malapit sa pwesto namin ngayon. Siya naman ay tumayo at umupo sa isang sulok ng dressing room at kunyari'y may kinakalikot sa phone niya.

Lahat kami ay natahimik sa loob. Inoobserbahan ang dalawang taong mukhang kanina pa ata hindi bati.

“Natatae ako.” ani Diva. “Samahan niyo ko.” pagyaya nito tsaka na lumabas.

Tumayo na rin sina Diva, Andre, Rita at LJ tsaka na naglabasan ng dressing room. Wala ng natira dun maliban sa mga PA at ang dalawang andun.

Napuno ang dressing room ng nakakailang katahimikan. Wala ni isang nagsasalita sa kanila. Di naman bawal pero hindi rin naman makapagsalita ang mga PA.

“Musta?” tanong ni lalaki.

“Ayos lang. You?”

“Not good.” sagot niya. Umirap si babae tsaka tumingin sa sahig ng dressing room.

Maya-maya ay nag-angat ito ng ulo at nakipagtitigan uli sa lalaking nakatingin rin sa kanya gamit ang salamin sa harap nito.

“H-how is she?” tanong ni babae.

“N-no comment.” sagot naman ni lalaki.

Napairap si babae tsaka na tumayo at lumabas ng dressing room. Agad naman siyang sinundan ni lalaki. Syempre di ako papahuli. Lumabas rin ako pero di ko pinahalata. Kunyari'y manunuod ako ng prod sa labas.

“Tell me…” narinig kong sabi ni babae. Pagkakita ko ay nakasandal ang kamay niya sa pader at nakaharap kay lalaki. Halatang hinaharangan ito sa dadaanan niya. “Do you still love her? Siya pa din ba? O may iba ka na talaga?” nanginginig ang boses nito.

“Wag na nating pag-usapan to please?” sabi ni lalaki.

“Shit naman! Simpleng sagot lang ng oo o hindi di mo pa din magawa?!” tumaas na ang boses ni babae at napatingin na ang ibang dumadaan sa kanila.

Nagulat ako nang biglang ikulong siya ni lalaki sa dalawang kamay niya kaya napasandal siya sa pader. Nanlaki ang mga mata ni babae sa nangyari.

“Fine! You wanna know the truth? I’ll tell you!” sabi ni lalaki. “Wala na akong feelings para sa kanya okay? May iba na nga siya diba? And I’m very okay with that. Besides I don’t love her anymore and wala din akong iba okay?”

“No…” sabi ni babae at halatang nagpipigil ng iyak dahil kahit dito sa kinatatayuan ko, kita mo ang panginginig ng labi niya. “Kung wala kang iba anong meron sa inyo ni–” hindi na niya natuloy ang sasabihin niya dahil bigla na siyang hinalikan ni lalaki sa pisngi.

“You know that eveything’s for promotion only. Diba napag-usapan na natin to?” malambing na sabi ni lalaki.

“Kung promotion lang to, bakit nasasaktan ako? Everytime you look at her, parang may ibang meaning na yun.” sabi niya.

“Baby please naman? Ikaw lang kaya mahal ko. Yung sa amin, para sa show lang yun okay? Wag kang maniwala sa fans na nagsasabing kami na or may something kami. They don’t know what’s really happening behind the cameras. Diba sabi ko naman sayo, ikaw lang?” marahang hinaplos ni lalaki ang mukha ni babae. “I love you.” sabi nito.

Napangiti ako. Grabe naman kasi sila. Kung makadeclare ng pagmamahal walang pinipiling lugar.

“Wala bang 'I love you too’? Ha?” tanong ni lalaki habang pinupunasan ang mga luha ni babae. “Di na ba ako mahal ng baby ko?”

“Psh.” umirap nanaman si babae. “Mahal siyempre.” sabi niya.

“Good. Now, what will you say?” pangungulit ni lalaki sa kanya.

“I love you too. You’ll forever be my always.” sabi ni babae. Napangiti si lalaki at agad siyang niyakap nito.

Umalis na sila sa hallway at naglakad papuntang parking lot. Uuwi na siguro. Bati naman na sila eh. At halatang nagmamahalan talaga sila. Yun nga lang di maiwasang may masaktan dahil hindi naman sila magkasama ngayon sa lahat ng shows nila. Pero alam naman nila na sa pagtatapos ng araw, sa isa’t isa pa rin ang uwi nila.

END OF FLASHBACK…

Nakangiti pa rin ako kahit tapos na yung kwento ko. Iba talaga yung kanina eh. Lagi akong nakakakita ng lovers pero kapag sila na? Ewan ko ba. May iba talaga sa kanila eh. Alam mo yung kahit isang milya ang layo mo sa kanila, ramdam mo pa din na may spark sa kanila? Na kahit sila na lang tao sa mundo, kaya nilang supplyan ng kuryente ang madilim na mundo kasi titigan pa lang nila, kakabugin na ang 3 planta ng kuryente.

“Grabe makangiti ah! Ano na? Engrossed masyado sa nawitness mo?” sabi ni Winwyn sabay siko pa sa akin.

Bigla naman akong napapitlag dahil sa gulat ko sa kanya.

“Ano na Ate V? Grabe oh! Yung pisngi mo super nagbblush ka na oh!” biro niya sa akin.

“Che! Eh kasi naman di ko mapigilan.” sabi ko sabay hawak pa sa dalawang pisngi ko.

“Hmp! Umiral nanaman pagiging chismosa mo Ate V ha. Hahaha.” tumawa nanaman siya.

“Ikaw talagang bata ka. Kurutin kita eh.” banta ko.

“Hahaha. Eh kasi you’re like a teenager again.” tumawa nanaman siya kaya kinurot ko siya sa tagiliran. “Oow!!” sigaw niya sabay tawa nanaman. Tignan mo to. Parang baliw nanaman. Masama na bang kiligin ang mga kagaya ko? Talaga to.

“Haha. Grabe naman kasi sila Wyn. Ganun ba talaga sila?” tanong ko.

Sanay naman ako na nakikita ko silang magkasama tuwing Linggo. Minsan ay sabay na dumadating sa umaga at sabay na umuuwi pagkatapos ng show. Pero iba talaga yung ngayon. Kasi nung mga nakaraan akala mo, simpleng magkaibigan lang naman sila. Pero ngayon? Sa nasaksihan ko kanina? Di na magkaibigan yun. Nagmamahalan na talaga sila.

“Nakikita ko naman sila every Sunday pero di yung ganun.” kinikilig kong sabi.

“Eh sino ba kasi yang kinukwento mo ha? Hahaha.” natatawa niyang tanong.

“Sina Julie at Elmo.”


- END -

Say Something (the epilogue)

“Julie”

Hindi na naalis ang mga ngiti ko nang matanaw ko na sina mama at papa at Gwen. Ngumiti ako at kumaway habang pababa ng escalator.

“Feels good to be home.” Nilingon ko si Darren at ngumiti sya sa akin.

“Oo nga.”

Patakbo akong pumunta kina mama nang makababa na kami. Iniwan ko ang maleta ko kay Darren at niyakap sila. “Mama!” Isa-isa ko silang niyakap at hinalikan. “Pa!” Limang taon ko na silang hindi nakita simula nang maging regular ako sa trabaho sa Japan. Doon kami pinadala nina Darren ng network company na nag-hire sa amin.

“Anak, parang pumayat ka ata.” Sabi ni mama.

“Hindi po, ma. Matagal nyo lang akong di nakita.”

Binati rin sila ni Darren at saka na ito nagpaalam. Hinihintay din ito ng parents nya na sumundo sa kanya sa airport.

Niyakap ko sya nang mahigpit. “Thank you, ren, ha.”

“Ingat, Julie. Text na lang kita. See you.” Tumango ako at saka sya pinanood na umalis.

“O tayo na, nang makauwi na.” Sambit ni papa.

Naibili ko nang mas magandang kotse si papa, saka ako bumili ng van para sa family ko. Iyon ang ginamit nila sa pagsundo sa akin. Simula nang umalis ako ng Pilipinas five years ago, hindi na ako nakauwi sa Fourth Street. Excited na akong makauwi sa bahay namin.

Masaya kaming nagkukuwentuhan nina mama at papa sa sasakyan nang biglang may itanong si Gwen. “Bakit hindi kayo nagkatuluyan ni kuya Darren?”

Napatingin ako sa kanya. “Huh?”

“Bakit kayo naghiwalay?”

Napasandal ako ngumiti. “Wala e. Hindi talaga kami.”

“Hindi meant to be?”

“Siguro.”

“Sayang. Sya pa naman ang first love mo.”

Hindi ko na pinansin si Gwen at nanahimik na lang ako at tumingin sa labas. Hindi ko sya masisisi kung nakalimutan na nya, bata pa sya noon at mas pinapansin ang ibang bagay. Si Darren ang first boyfriend ko, pero hindi sya ang first love ko. Naghiwalay kami nung nasa Japan na, pagkatapos nagkaroon sya ng ibang girlfriend at sila pa rin hanggang ngayon. Siguro nga, tama si Gwen, hindi meant to be.

Hindi ko namalayang nakatulog pala ako. Paggising ko ilang minuto na lang ay nasa bahay na kami. Na-miss ko nang sobra ang Fourth Street at lahatng naroon.

Walang ipinagbago. Ang mga bahay, ang court, ang playground at ang mga puno. May mga bagay pala talaga na hindi nagbabago.

Pagbaba ko ng van, ay tinulungan ko agad si papa na bitbitin ang gamit ko. “Mas naging macho kayo pa, ah.”

“Oo naman. Mas gumwapo pa.” Nagtawanan kami. Saka hindi sinasadyang napatingin ako sa bahayna kaharap ng sa amin. Paano ko nga ba hindi mapapansin ang bahay na iyon. Napansin ako ni papa. “Wala na sina Maggie dyan.”

“Po? Ano’ng wala na?”

“Tatlong taon pag-alis ni Elmo, umalis na rin sila. Lumipat sila ng bahay.”

“Umalis si Elmo?”

“Oo.” Napalingon kay mama na sumagot sa tanong ko. “Nagkolehiyo.”

Napakasarap sa pakiramdam ang makauwi ng bahay. Siguro kahi saan man ako makarating o mapunta, gugustuhin ko pa rin na umuwi, makasama ang pamilya ko.

Pabagsak akong humiga sa kama at doon ko naramdaman ang pagod sa byahe, saka ako pumikit. Pakiramdam ko makakaidlip ako ulit nang bigla syang pumasok sa isip ko. Napadilat ako, at nasa isip ko pa din sya. Nilingon ko ang bintana ko, saka akp napangiti.

Nag-aral pala sya. Nagpatuloy pala sya sa buhay at hindi na sya umalis. Masaya ang puso ko habang iniisip iyon. Masaya ang pakiramdam ko na malamang pinili nyang ituloy ang lahat at huwag nang muling tumakas.

Kumusta na kaya sya? Ano na kayang ginagawa nya? Nag-asawa na kaya sya? Hindi ko tinatagong nami-miss ko sya, syempre nami-miss ko ang lahat ng mga masasayang nangyari sa akin noon at naging bahagi sya run. At sa loob ng mahabang panahon, tuluyan ko na ding kinalimutan ang mga hindi magagandang bagay.

Pareho na kaming nakapag-move on at sigurado ako na kung nasaan man sya ngayon, masaya din sya. Sana masaya sya.

Papikit na ako ulit nang kumatok si Gwen sa pinto ng kuwarto ko at napabangon ako nang bumukas ang pinto.

“Ate, kumain muna tayo.”

“Ano niluto ni mama?”

“Maraming pagkain…sa food house.”

Tuwang-tuwa ako nang makatapak ulit ako sa food house. Mas lumaki na iyon at dumami na ang mga katulong ni papa. Nakapag-hire na rin syang chef at binago nya ang design ng kainan.

“Wow, pa, okay tong ayos ng food house ah.”

“Marami ngang nagsasabi na mas okay daw ang ambience ngayon.” Proud na proud na sabi ni papa.

Old school, yung literal na old school, ang design ng food house at halos mga estudyante ang madalas kumain doon. Si tito Ram ang tagabantay ng kainam kapag wala si papa at sila ang magkatulong kapag nandyan sila parehas.

“Welcome back,Julie!”

“Thank you po, tito. Ano’ng meron sa menu?”

Pinili namin nina mama ang lamesang nasa gitna at isa-isa kong binabati ang mga taong pumapasok sa food house na kilala ko, ang ilan sa kanila hindi iniwan ang lugar na iyon. Pabaling na ako kay mama nang mapansin ko ang biskletang nasa may sulok.

“Naisip ng papa mo na gawing design iyong bike.” Sabi sa akin ni mama nang mapansin nya kung ano ang tinitgnan ko. “Okay lang ba sa iyo?”

“Oo naman, ma.” Ngumiti ako. “Naalala ko lang na sampung taon na pala yang bike na yan.”

Naalala ko na naman sya. Imposibleng hindi ko sya maisip habang nandun ako, kasama sya sa lahat ng alaala ko sa lugar na iyon. Nasaan na kaya sya ngayon?

Pagkatapos naming kumain ay nauna na kaming umuwi ni Gwen. Inilabas ko ang mga pasalubong ko sa kanya at itinabi ko na rin ang mga pasalubong ko kina papa at mama. Nalungkot din ako nang makita ang binili ko para kina Ms. Maggie at tito Gren at kay Meg. Hindi ko na alam kung nasaan sila. Wala akong binili para kay Elmo, hindi dahil hindi ko inasahang hindi na kami magkikita pero dahil hindi ko alam kunh ano’ng bibilhin ko.

Inaayos ko ang mga gamit ko nang pumasok ulit si Gwen sa kuwarto ko. Humiga sya sa bed ko at tinulungan ako. Tumingin ako sa kanya at may napansing kakaiba.

“May problema ka ba, Gwen?” Twenty years old na si Gwen at malapit na syang magtapos ng college. Sa tuwing magkausap kami sa telepono at Skype wala syang ibang kinukuwento kundi si Pete. “Si Pete ba?”

“Wala na kami.”

“Bakit? Ano’ng nangyari?”

Binitawan nya ang tinutupi nyang damit at saka sumandal sa mga pillow sa bed ko. “Magkaiba kami e. Maraming bagay na hindi namin pinagkakasundo. Kaya ayun. Nakipaghiwalay na ako.”

“Iyon lang?”

“Anong iyon lang?”

Ibinaba ko rin ang inaayos kong damit saka ako humiga sa tabi nya. Hindi kami madalas magusap noon ni Gwen dahil magkaiba kami ng mga interes pero nang umalis ako at magtrabaho sa ibang bansa, araw-araw kaming naguusap. Doon ko naisip na nami-miss namin nang husto ang isa’t isa.

“Magkaiba lang kayo, naghiwalay na kayo agad?” Tanong ko.

“E hindi kami nagkakasundo e. Iba gusto nya, iba din gusto ko. Walang mangyayari sa amin kung lagi kaming ganon.”

“Pero di nyo ba naisip na…bigyan ng chance ang isa’t isa na gustuhin din iyong gusto ng isa?”

“Huh?”

“Alam mo, kung mahal mo ang isang tao, gaano man sya kaiba gagawin mo lahat para makapasok sa mundo nya. Kung magkaiba man kayo, e ano naman, pwede mo namang gustuhin yung gusto nya, ganun din sya sa iyo. Para at the end of the day, kahit magkaiba kayo basta mahal nyo ang isa’t isa, kaya nyo pa rin gawin ang lahat nang magkasama.”

“Ate?”

“Hm?”

“Kelan ka pa naging love expert?” At saka kami nagtawanan. Nanatili kaming nakahiga katabi ang isa’t isa nang tumagilid ng higa si Gwen at humarap sa akin. “Hindi mo ba sya nami-miss?”

“Si Darren? Nami-miss syempre. Pero-”

“Hindi si kuya Darren.” Tinignan ko sya. “Iyong mas nauna.” Alam din pala ng kapatid ko. “Si Elmo.”

“Bakit mo natanong?”

“Wala lang.” Dumiretso ulit sya ng higa, parehas kaming nakatingin sa kisame ng kuwarto ko. “Palagay mo ate, kailangan kong kausapin si Pete?”

“Mahal mo pa ba?”

“Sobra.”

“Alam mo na gagawin mo.”

Nanahimik kami ulit saka na bumangon si Gwen. “Thank you ate. Love na love talaga kita.”

“Love na love din kita, Gwen.”

“Sayang bagay na bagay kayo ni kuya Darren. Mas gusto ko sya kaysa kay Elmo.”

Napangiti ako. “Hindi meant to be e.” Saka na tumayo si Gwen at naglakad papunta sa pintuan.

Sinundan ko ng tingin ang nakababata kong kapatid. Binuksan na nya ang pinto at palabas na sya nang lumingon sya sa akin. “Pero…naniniwala ako na sya ang soulmate mo, ate.”

Si Darren? O si Elmo? Huminga ako nang malalim, masyado na akong pagod para mag-isip pa. Bahagi na lang ng masayang alaala sina Elmo at Darren. At kung may soulmate man ako,sya yung taong darating sa buhay ko at kailanman ay hindi na mawawala.

Mahigit isang linggo nang dumating ako, at isang araw na lang ay kailangan ko nang bumalik sa trabaho. Nag-resign na si Darren dahil balak na nyang mag-propose sa girlfriend nya at gusto nilang sa Pilipinas na mag-stay kaya’t mag-isa lang akong babalik ng Japan. At dahil matagal-tagal pa bago ako makauwi ulit, sinulit ko ang bawat araw na kasama ko ang pamilya ko. Magiging mahirap na naman ang pag-alis ko.

Sa huling gabi bago ako umalis, nasa kuwarto kami nina papa at nanood ng pelikula habang kumakain. Sa gitna ng mga biruan, tawanan at kuwentuhan namin, unti-unti nang bumibigat ang dibdib ko sa lungkot. Dahil bukas, iiwanan ko na naman sila.

“Ano kaya anak kung ihahanap na lang kita ng mapapangasawa dito para hindi ka na umalis?”

“Papa, hanapan mo sya ng guwapo sakaya mayaman!” sabi ni Gwen.

“Importante mabait at aalagaan ang ate mo.” Sabi naman ni mama. “Huwag ka na kaya umalis, anak? Dito ka na magtrabaho.”

“Huwag kayong magalala, ma, pagkatapos ng kontrata to dito na po ko magtatrabaho.”

“At magaasawa!” Dagdag ni Gwen.

Napasilip ako sa bintana at nakita ko na umuulan pala nang malakas. Naisip kong magtimpla ng hot chocolate kaya’t kahit masaya ang kuwentuhan namin, nagpaalam ako na bumaba muna sa kusina.

Ibubuhos ko na ang mainit na tubig sa mga tasa nang may biglang kumatok sa pinto. Sinilip ko ang oras, alas-nuwebe na ng gabi. Iniwan ko ang tubig at pinuntahan ko ang pinto. Sino kaya ang pupunta sa amin ng ganung oras sa gitna ng malakas na ulan?

Pagbukas ko ng pinto, tumigil ang pag-ikot ng mundo. Tumigil ang ulan, tumigil ang oras.

Nakatayo sya sa harap ko, nakatingin sa mga mata ko. At sa mga oras na iyon, parang gustong sumayaw ng puso ko. Mahigit limang taon, ganun katagal. Pero kahit ano’ng gawin ko, hindi ko sya nagawang makalimutan.

“Elmo.”

“Julie.” Doon ko napansin ang hitsure nya. Basang-basa sya’t nanginginig sa lamig. “Sorry kung pumasoi na ko, the gate was unlocked so-”

“Basang-basa ka! Anong nangyari sa iyo?”

“Can I borrow a lighter or flashflight?”

“Ha?”

“Nasira iyong fuse sa bahay, nawalanng ilaw. I need to fix some things so-”

“Kailan ka pa nandyan?”

“Kaninang hapon lang.”

“Halika pasok.”

Naghanap ako ng flashflight o kandila at saktong may nakita akong emergency light sa may kusina. Hindi ko na tinawag pa sina papa saka ako kumuha ng payong. “Samahan na kita.”

Tumingin sa akin si Elmo. Ang mga mata nya, paano ko nga ba kakalimutan ang mga matang iyon? “Thanks.”

Bitbit ko ang emergency light habang inaayos nya ang malaking emergency light na nasa sala nila. Pagkatapos ng ilang minuto, nagliwanag na ang bahay. Ibinaba ko ang hawak kong ilaw saka ako umupo sa sofa na nakabalot sa kumot. Doon ko rin napagmasdan ang buong bahay. Halata ngang matagal na iyong hindi natitirhan.

“Hi.” Napalingon ako kay Elmo. Nakaupo sya malapit sa akin at nasa likod nya ang tuwalyang kinuha nya kanina. Nakangiti sya sa akin. Napakasarap nyang titigan. Hindi pa rin nagbabago ang mukha nya pwera na lang sa buhok nya umikli nang kaunti.

“Hi.” At ngumiti din ako.

“Salamat sa pagsama mo sa akin ah.”

“Okay lang. Alam ko namang takot sa dilim e.”

“Whoa. You still remember that.” Oo. Naaalala ko pa ang lahat, gusto ko sanang sabihin. Pero ngumiti na lang ako. “When did you come back?”

“Last week.”

“Oh.” Tumango-tango sya. “How are you?”

“Ayos naman. Ikaw? Balita ko, nag-college ka daw.”

“Yeah. And…I’m in law school now.”

“Talaga?” Gusto ko sana syang yakapin nun at sabihin na masaya ako para sa kanya. Hindi ko akalaing magiging ganito sya, ito ang pangarap ko para sa kanya nun, na maging abogado dahil alam na alam ko kung paano nya ikuwento ang papa nya sa akin noon. Pero hindi ko sya kayang lapitan at yakapin. “Ang galing naman. Goodluck ha?”

“Thanks. I just had to take some stuff with me kaya bumalik ako rito, iyong ibang gamit ko kasi nandito.”

“Bakit, aalis ka ba?”

“Yeah. Well, di pa ako nagconfirm. But it’s a once-in-a-lifetime chance. They’re gaving me a chance to go to Oxford as an exchange student. Kung maipasa ko iyon pagbalik ko dito after a sem I could graduate na.”

“Talaga? Wow. Hindi ko alam kung may rason ka pa para hindian iyon.” Tumitig sya sa akin saka sya ngumiti.

“Ikaw? Are you staying for good?”

“Babalik na ko ng Japan bukas. May 3 taon pa ako sa contract e.”

“Oh. Hmm.. how’s Darren?”

“Ayun. Balak nang mag-propose sa girlfriend nya.”

“I see. So, it didn’t work out then.”

Umiling ako. “Hindi meant to be e.” Hindi ko alam kung bakit nasabi ko iyon, huli na para mabawi pa. Natawa si Elmo at saka umiwas ng tingin. Saka ko napansin na tumigil na pala ang ulan. Tumayo na ako para magpaalam.“O paano, maiwan na kita. Di pa kasi ako tapos magimpake.”

“I’ll walk you outside.”

“Hindi na huwag na.” Pero sya pa rin ang Elmo na makulit at sweet at gentleman. Hawak ko ang payong at emergency light at tahimiklang kaming dalawa.

Pagdating sa may gate at huminto na sya. “Thanks again.”

“Wala iyon. Sige, goodnight.”

Mas marami pa sana kaming napagusapan, mas marami pa sana kaming nasabi sa isa’t isa sa mga oras na iyon. Pero pareho kaming walang sinabi. Dahil kung meron man, may magbabago ba?

Papasok na ako nang tawagin nya ako. “Julie!” Sa huling pagkakataon, tinignan ko sya at masaya ako ng makita ang ngiti nya, masaya ako na nakita ko sya ulit kahit saglit lang. “It’s really good to see you. Have a safe flight.”

At sa huling pagkakataon, ngumiti ako sa kanya. “Thank you, Moe. Good luck.”

Nang gabing iyon, bago ako matulog, nagpaalam na ako sa lahat ng mga alaala ko kay Elmo. May kanya-kanya na kaming buhay. At kahit hindi man ‘meant to be’, minsan sa buhay namin, minahal namin ang isa’t isa. At sapat na iyon para maging masaya kami kahit hindi man kami sa huli.

Okay na iyon para sa akin.

Kahit ano mang mangyari, may isang bagay naman na kahit kailan hindi magbabago.

Sya ang first love ko.

I took a deep breath and looked at papa. He turned to me and smiled. “Good luck, son.”

“Thanks, pa. Thank you for everything.” And i turned to the backseat to see mama and Meg. “I’ll see you.”

“Take care, kuya,”

“Just don’t forget to come back."Mama told me. I gave her a nod, a promise. I kissed her and my sister Meg and threw a big hug to papa.

"Go, baka maiwan ka sa flight.”

I went out of the passenger seat out of the car and got my suitcase from the compartment. And I waived them goodbye before going inside the airport.

I took double steps as I check the time in my watch every now and then. Missing that flight could change my whole life and I had to get on that plane. It will take me where I had to be, where I needed to be, where I want to be.

I’ve decided it. I will go.

I smiled back at the last airport crew before I walked my way to the plane. And once inside, I checked my seat number one more time.

“Uhm, sir, let me assist you.” A smiling flight attendant took a glance on the paper and pointed out my sight. “There’s your seat, sir.”

I looked at the seat and I finally felt relieved and Ismiled at the flight attendant. “Thanks.”

I walked to my seat where a girl so busy fixing her bag is seating beside it. I carefully put my bag in the compartment above and made myself comfortable on my place.

I closed my eyes, took a deep breath and I smiled. And then, it was time to speak.

“Looking for something?” The girl beside me looked up and at the corner of my eye I was how surprised she was. I turmed my head to my left and looked at her. At the most beautiful face I’ve ever known and missed.

“El-mo. Ano’ng-” As much as I wanted to hear her voice, iI couldn’t wait to kiss her. My lips longed for hers and she’s the only I’ve ever kissedand want to kiss forever.

Julie looked at me, still surprised. “I’m going with you.”

“Huh?”

“I’m going with you. I will follow you wherever you go. I wilp stay with you no matter what.” I turned my body so I was completely facing her. I gently touched her soft cheek where tears just flowed.

“I’ve always believed that what ‘meant to be’ is you and me, Julie. You’re my soulmate. I want to be with you. I’m sorry for letting you go, di ko na yon gagawin. And I. Will. Never.Ever.Leave.You.Again. I love you and it’s been only you, it’ll be just you. I’m going to wait for the right time if I have to, and I will wait with you. I will be patient, I will let you be what you want to be, and I will always be here. Hindi ako makapaniwala na God let you and I meet again. It’s really you He has always wanted for me, I think.” She smiled and cried and hugged me so tight. And I knew, she wanted the same, she didn’t have to say something.

I’m not sure what will happen tomorrow, the next month and in the near future but I will stay with her no matter what. I’ve always meant to be a part of her past, her present and her future.

We’re soulmates. We’re meant to be.

She’s my first and one true love.

I may have said things that hurt her, I may have done mistakes that broke her heart, I may have let her go and given up but I got forever to make it up to her.

And even if forever ends, my love for her will not.

„„„„„„„„„„„„„„„„„„„„to forever ;)

Haha. Kahit magalit na magalit kayo sakin, hindi nyo pa rin maiaalis sa pananaw namin na iba yung “SAYA AT SIGLA” ng tumblr noon. Ito rin kasi yung inaantay ko, alam ko na may magrereact at magagalit, pero heck I care? Basta ako masaya ako ngayong gabi dahil sa reunion na naganap sa dash. Hahahahaha! Tawanan ko na lang kayo. Labyo! HAHAHAHA.


Tapos na kami, kayo na ulit. Sainyo na, tang ina nyo. Salamat sa pag papahiram. Nag enjoy kame. Dati kasi walang kj, ngayon ang dami nyo na. Mwaps.

AGAIN

“Uy. May reunion daw bukas?” she heard Maricris said.

Nasa technical rehearsals na sila nun and she’s waiting for their team’s turn onstage.

“Weh? Sino daw?” Aicelle asked.

“Hm. Loveteam daw eh.” Jonalyn replied.

Bigla silang tumingin kay Julie na kasalukuyang nakaupo sa bleachers.

“What?” pagtataka niya.

“Wala naman. Mala-Romeo and Juliet daw lovestory ng dalawang yun eh.” halatang nang-aasar na sabi ni Maricris.

“Adik niyo.” sabi niya sa tatlo at nagtawanan lang naman sila.

“Julie! Dun muna tayo sa green room.” she heard Ms. Yani said. Tumango siya tsaka na naglakad papuntang green room. “Dear, you’ll be the first artist featured in our new segment ha? The Green Room Session.” sabi nito sa kanya.

“Okay po.” she said. Umupo na siya sa harap ng laptop na nakaready na for recording a video.

After she records her song ay tumingin na siya kay Ms. Yani na nakaupo sa kabilang side ng green room.

“I’m done, Ms. Yani.” she said.

“Alright. Labas ka na. I think kayo na daw magrerehearse eh. Parang narinig ko sa staff.” sabi nito. Tumango na si Julie and walked out of the room.

“Julie!” she heard someone called. Paglingon niya ay si Diva.

“Uy pre! Bakit?”

“Dun muna tayo sa dance studio. Rehearse tayo nung song natin.” she said excitedly.

“Tara tara!” energetic na sabi naman ni Julie. Magkaakbay silang pumasok sa dance studio and sat on the floor with the other Instagang members.

“Vocalization muna tayo.” Mark instructed.

They started rehearsing at napagkatuwaan pa nilang ivideo ang vocalization nila.

“Feeling singer na talaga ako.” Diva said.

“Hahaha. Bagay sa name mo brad.” sabi naman ni Andrea.

“Porket ikaw rapper na ha.” asar ni LJ sa kaniya.

“Hep. Rapper? Diba reunion bukas ng rap and rhythm?” pang-aasar ni Diva sabay tingin kay Julie.

“Huh?” she said curiously.

“Maang-maangan pa pre?” asar pa rin nito.

“Ewan ko sa inyo. Che!” tsaka na siya tumayo at lumabas ng dance studio.

She walked towards the main studio and sat beside her friends na abala sa paglalaro sa mga phone nila.

“Anak ng! Mabbeat na kita brader oh! Konti na lang!!” Kristoffer yelled sabay pakita ng phone kay Derrick.

“Haha. Brader, ako pa din reigning champion.” mayabang naman na sabi nito.

“Hep hep! Ako kaya!” Ruru said and showed his phone to the two.

“Badtrip ka alam mo yun?!” asar na sabi ng dalawa.

“Ano yan?” she asked them nang makalapit sila.

“Kanina pa yang tatlong yan. They’re playing Flappy Bird. Again.” natatawang sagot ni Jonalyn.

“Haha. That game’s annoying. Mauntog lang konti sa pipe, game over na agad. Tsk.” she said and sat next to Jonalyn.

“Highest score mo, Jules?” Derrick asked, his eyes still focused on his screen.

“7” sagot niya. Nagtawanan ang tatlo saka siya tinignan nang sabay-sabay.

“Seryoso?!” Kris asked.

“Oo nga! Look oh.” sabi niya sabay pakita ng score sa mga to.

“Hina mo naman. Akala ko ba macho ka? Flappy Bird lang talo ka na agad.” asar ni Derrick sa kanya.

“Ts. Sa sobrang macho ng thumb ko, di kinakaya ni birdy yung force. Hahahaha.” nagtawanan silang lahat. “But seriously. Nakakainis tong game na to.”

“Hahaha. Sabi sa twitter, it’s a good distraction for people who are moving on.” sabi ni Kris.

“Alam mo, may nagtatag din saken ng ganyan. Yung totoo?!” she laughed.

“Eh bakit? Moving on ka na diba?” asar ni Maqui sa kanya. Nagulat siya because she didn’t see her coming.

“Maq! Kanina ka pa?” she asked.

“Haha. Che ka! Kakadating ko lang.” she said. “Pero diba nga? Moving on ka na?” asar nito sa kanya.

“Ha? Haha. Oo. Pwede. Hindi.” she said.

“Suuuus. Porket reunion, confused ka nanaman?!” asar niya uli sa bestfriend.

“Haha. Whatever!” sagot niya.

“Artists! Rehearse tayo ng opening!” sigaw ng floor director.

Sabay naglakad sina Maqui and Julie papunta sa stage for the opening rehearsals.

“Dadating ba?” Maqui asked her.

“Ha? Ewan ko dun.” she replied.

“Sorry I’m late!” nagulat sila when their subject stood before them at nakatingin sa kanya.

“Eh bakit kay Julie nagsosorry? Siya si direk? Ha, Magalona?” asar ni Maqui sabay pameywang pa.

“Haha. Uhm. Sorry direk! Late po ako.” Elmo said again sabay harap kay direk.

“You’re just in time, Elmo.”

*****

FLASHBACK

He thought he’s late for the technical rehearsal. Medyo natraffic kasi sila from SM Molino kaya kinabahan siya pagpasok sa studio.

“Don’t worry. Makakahabol ka pa.” Janine said.

“Yeah. Sana lang di magalit sa akin.”

“I doubt it.” sagot nito. He couldn’t stop fidgeting dahil naiinip na siya sa biyahe. “Will you stop that! Para kang may kiti-kiti sa tiyan.” sabi ni Janine sa kanya.

“Eh kasi ang bagal ng kotse.” he answered.

“Hahaha. Halata sayong you’re excited to see her again. Bakit ba?”

“She gave me another chance.” he replied sabay ngiti ng malapad sa kaibigan. Napaawang ang bibig ni Janine saka siya napangiti ng malapad dito.

“Seriously?! As in okay na uli kayo?!”

“Not okay as in kami na ulit. Pero okay as in pwede na ulit manligaw. Pwede na uli bumawi. May second chance ako ulit.”

“Second chance ka diyan?! This is your 10th chance no!”

“Hahaha. Grabe ka naman.” natatawang sabi niya.

“Hey. If you failed one more time, I swear ako na sasapak sayo.” Janine told him.

“I’ll make sure that this time, I won’t be a failure anymore.”

END OF FLASHBACK

“Hoy. Nakangiti ka nanaman diyan.” sabi ni Rocco sa kanya.

Hindi pa siya ang nakasalang sa rehearsal and nakaupo lang siya sa bleachers.

“Wala wala.” he said.

“Tss. Bakit bro? May nangyari ba? Tsaka hoy, absent ka nung birthday bash ni JayR.”

“Ts. I was busy that day.”

“Busy where?” malaman na tanong ni Rocco sa kanya.

“Busy magpaimpress.” nakangiting sabi niya.

“Yun!!! Oh kwento. What happened? Are you back together? Ano?”

“Atat?” he laughed. “Well, we’re not yet together. Pero getting there?” he smiled.

“Eh bakit getting there pa lang?!” tanong nito. “Julie!!! Bakit getting there?!” sigaw ni Rocco kay Julie na abala naman sa pakikipagchismisan with Maqui and Diva.

“Ha?!” Julie yelled back.

“Wala!!”

“Tsk. Baliw ka talaga. Syempre getting there kasi di pa ko sinasagot uli. I have to win her heart again. Kailangan malamangan ko yung ginagawa ko sa kanya dati. I should bring her trust back. I should break her walls again.” he explained.

“Ikaw kasi eh. If you didn’t take that stupid left turn, di ka maliligaw. Edi sana kayo pa din.”

“Nagsisisi na nga diba? Kaya nga I’m going to pursue her again.” he said. “You know how much I love her.”

*****

Sunday. The day of their comeback. Dahil ang araw na to, araw nilang dalawa.

“JuliElmo! JuliElmo!” sigaw ng fans sa studio. They smiled at them habang nagrerehearse sila.

“Oh. After ng Instagang, commercial then kayo na ha?” the director said. Katatapos lang ng prod rehearsal nila and pabalik na sila sa backstage.

“Okay po.” nakangiting sagot ni Julie. She’s about to go inside the dressing room nang hawakan ni Elmo ang kamay niya.

“Baby.” he whispered. Tinignan siya ni Julie and raised an eyebrow at him. “Ah. I mean, Julie. Haha. Uhm…”

“What is it, Elmo?” she asked.

“Uhm. Goodluck later. Haha” nahihiyang sabi niya sabay lakad palayo. Napailing na lang si Julie at napatawa tsaka na siya tuluyang pumasok sa dressing room.

“Ang ngiti pakitabasan.” Diva told her.

“Che!” nakangiting sabi ni Julie.

“Hay nako. In love again?” Andrea teased her.

“No!” deny niya.

“No your face. Bilisan mo na magbihis dyan. Opening na.” pagyaya ni LJ.

“Oo na.”

*****

Opening na and hindi pa naman siya ang kakanta. He stood at the side of the stage as he watched her sing. Napangiti siya. Right after her segment ay umalis na rin siya at naglakad papunta sa dugout.

“Oh. Grabe ngumiti ah!” Janine teased him.

“Namiss ko lang siya panuorin kumanta.” he confessed.

“Yiie! Why don’t you ask her out after the show?”

“She’ll hear mass with her family. Sure ako dun.”

“Edi attend mass with them. Simple naman oh.” Janine said.

“Haha. You’re right. Thanks ha.” tsaka na siya naglakad sa backstage.

*****

“JuliElmo! JuliElmo!” rinig sa buong studio ang sigawan ng fans nila. Dala pa nito ang malalaking tarpaulin na puro picture nilang dalawa.

Julie was waiting for the show to come on air at habang naghihintay ay napapasayaw siya sa gilid ng stage. She feels happy. Parang nasa cloud 9 siya na di niya malaman. Basta lutang siya. Yun ang nararamdaman niya.

“JuliElmo!!!” sigaw nanaman ng fans.

Paglingon niya sa kabilang side ay nakita niya si Elmo. Wearing the smile she missed so much. Abala ito sa pagkaway sa fans nila kaya napangiti siya. Namiss niya ang dating Elmo. Yung gwapo, fresh-looking Elmo Magalona she knew and loved.

“Okay. Julie and Elmo, standby na.” sabi sa kanila ng floor director.

She walked to the side of the stage and saw Elmo smiling at her. She smiled back at him tsaka na nila narinig ang intro ng kakantahin nila.

Nagsimula na kumanta si Elmo and she smiled. Namiss niya ang boses nito. Ngayon na lang niya kasi narinig ito na kumanta ng hindi lipsynch at hindi hirap. Kumanta na rin siya at saka na lumapit kay Elmo. A smile automatically appeared on their faces as they sat next to each other.

‘Cause I’m in love again
Oh it feels so good to be in love again
Never thought that I would feel this way again
Until she came around
Now it feels so good to finally be in love again’

Their hands automatically found their way to each other. Feeling each other’s presence. Holding each other’s missing piece.

They did a little dance number at pagkatapos nun ay automatiko niyang naabot ang phone niya kay Elmo. Agad namang binulsa ito ng binata tsaka na sila umupo ulit, his arm resting at the bench’s backrest. They stared at each other’s eyes at alam nilang ito ang namiss ng tao sa kanila.

'Cause I’m in love again
Oh it feels so good to be in love again
Never thought that I would feel this way again
Until she came around
Now it feels so good to finally be in love again’

*****

They finished the song at hawak niya pa rin ang kamay ni Julie. He doesn’t want to let her go. Ngayon na lang niya uli nahawakan ang malalambot na kamay nito.

“Alright!” narinig nilang sabi ni Jennylyn. Nagsimula na ang spiels and dahan-dahan na inalis ni Julie ang kamay niya sa kanya. Ayaw man niya but he can’t do anything about it. Kaya naman pasimple na lang niyang nilagay ang kamay niya sa beywang nito.

He felt her stiffened a bit but relaxed after a few seconds.

“Namiss nila tayo.” He heard her say. Ngumiti siya tsaka tumango.

“Namiss ko din tayo.” he said. Napangiti naman si Julie pero umiwas ito ng tingin.

After the spiels ay bumaba na sila.

“Moe, phone ko pala.” she said. Agad niyang kinuha ang phone sa bulsa niya and handed it to her. “Uhm… Moe this is yours.” she smiled.

“Ay. Sorry.” he said tsaka na kinuha ang phone ni Julie sa kabilang bulsa niya. “Here you go.” he said and smiled at her.

Bumaba na siya ng stage habang kumakaway-kaway pa sa mga fans nila. He thought that Julie’s right beside him but when he looked ay naiwan pa iyon sa stage. He waited for her downstairs and agad niyang nilahad ang kamay niya so that he could help her get down. Nang makababa ito ay nilagay niya ang kamay niya sa beywang ni Julie tsaka na sila sabay na naglakad.

“JuliElmo! Beso! Beso! Beso!” sigaw ng fans. Nagtawanan naman silang dalawa and waved at the fans.

They walked towards the backstage nang harangin sila ng pinsan ni Julie na si Mae.

“Ate, Kuya picture tayo.” she said. Pumayag naman si Julie and they both smiled for the camera. “Thank you!” Mae said.

“Thank you din, Mae.” Elmo said to her.

Nagpatuloy na sila sa paglalakad papuntang backstage.

“Julie…” he called her.

“Yeah?”

“Uhm. Magsisimba ka after the show right?” he asked.

“Yes.”

“Uhm…”

“Gusto mong sumama?” pagyaya ni Julie sa kanya.

“Uhm… If that’s okay with you.” nahihiya niyang sabi.

“Di naman siguro kita iinvite if ayaw ko right?” she said and smiled at him.

“Hahaha. You’re right. Sige sama ako with you.” he said. Tumango na si Julie sa kanya.

“See you later then.” sabi niya sabay pasok ng dressing room.

“See you.” agad siyang naglakad papunta sa dressing room niya, a smile plastered on his face.

Right after the show ay umalis na rin si Elmo. He saw Julie’s car going out of the parking lot kaya sumunod na rin siya.

“Tara na po kuya.”

“San tayo sir?” tanong ng driver niya.

“Sundan na lang natin yung Sorento kuya.”

“Okay po.”

*****

After the mass ay pinagpaalam ni Elmo si Julie na kakain sila sa labas.

“Uhm… Sir, can I take Julie to dinner?” he asked.

“You don’t have to be formal, Elmo. Parekoy pa rin tayo.” natatawang sabi ng papa ni Julie.

“Ah eh. Haha.” nahihiyang sabi niya.

“Sige na. You know my daughter’s curfew. I’ll see you both at home.” he said sabay tapik sa balikat ni Elmo.

“Bye po, papa.” Julie said.

“Enjoy kayo ha.” her mom said.

“Bye ate! Bye kuya!” sabi naman nina Jac at Mae.

Sumakay na sila sa sasakyan ni Elmo and they went out of the church’s parking lot.

“Moe, san tayo pupunta?” Julie asked him.

“Basta.” Elmo answered and winked at her.

Dumating sila sa isang restaurant and they were ushered to a table reserved for two.

“Ano to?” Julie asked.

“Uhm… Date? Hahaha.” natatawang sabi ni Elmo.

“Psh. Daming alam.”

“Haha. Namiss ko lang to. How are you, baby?”

“Hmm?” nagtaas siya ng kilay dito.

“How are you, Julie?” tanong niya uli.

“I’m okay. Masaya.” she replied.

“As in?”

“Yeah. Ayaw mo ba?” she asked him.

“Gusto siyempre. Haha. And you know that I’m happy too.”

“Halata nga sayo eh. Hahaha.”

“In love kasi ako.” Elmo whispered to her.

“Really? Kay Janine?”

“Tss. You’ve got to be kidding me.” sabi ni Elmo.

“Hahaha. Eh malay ko ba?”

“I’m in love with someone. Her name starts with a J, she sings well and knows how to play a lot of instruments. She loves the color orange and she’s a multi-platinum artist.” he said.

Hindi naman kumibo si Julie.

“I’m in love with you, Julie.” sabi sa kanya ni Elmo.

“Tss.”

“Seryoso ako and I’m willing to do everything just to win you back, baby. Gagawin ko lahat to make you fall in love with me again.”

“You don’t have to do that.” she said. Natigilan si Elmo sa sinabi niya.

“W-what?”

“Coz I’m in love again. I’m in love with you again, Elmo.”


- END -