Ağladım.

Kalan ne kadar canım varsa, canımı canıma kattım, ağladım.

Hıçkırdım.

Hıçkırmayı öğrendim sensizlikte, hıçkırıklarım da boğulmayı öğrettin bana çocuk. 

Kağıdımla kalemimin arasına girdin, bizi kirlettin çocuk. 

Maviliğimize karanlık sıçrattın.

Geçmeyen bir leke gibi, kalakaldı maviliğimin tam ortasında.

-İrem Kılınç