jbanoiol

               Just because almost no one is online.

Ang hirap nun ah! Yung kakalimutan mo yung taong mahal mo. Ewan ko ba dun sa iba parang ang dali dali sa kanila na lumipas yung mga araw na wala na yung mahal nila. Paano kaya nila nagagawa yun? Yung parang ganun ganun na lang tapos okay na sila. haaayyy Saan kaya pwedeng matutunan yung ganun? Minsan kasi parang gusto mo nadin makalimot eh. Pero wala talaga mahal mo pa siya. Konting kita mo lang ng mga bagay na may koneksyon sa kanya, parang nagfaflashback na lahat nung tungkol sa taong mahal mo. Minsan makita mo lang yung pangalan niya parang ang bilis na agad ng tibok ng puso mo. Parang palagi mo nalang siya mamimiss pero hindi mo na dapat siya mamiss kasi kailangan mo dumistansiya eh. Kasi ayaw niyang nasasaktan ka kaya dapat umiwas nalang. Ang hirap na pag iwas yung naging solusyon para maayos yung sitwasyon. Sa totoo lang di ko alam kung naayos ba talaga nung pag iwas. Pero ginagawa ko nalang to kasi ito naman nakakatulong sa kanya. Ayaw ko naman kasi na makakausap ko siya tapos sasabihn niya na ang sakit sakit nung mga ginagawa ko. Ayaw ko siyang nasasaktan. Ayaw na ayaw ko yun. ;’(

              Just because almost no one is online. 

Nakakatakot yung sunod sunod na araw kang masaya. Kasi baka masanay na ka nang masaya eh. Hindi naman kasi palaging masaya. Yung ang sarap sarap ng tawa mo at ang saya ng mga mata mo pero hindi mo alam kung hanggang kelan. Yun nga daw ang mahirap sa pagiging masaya, yung baka bukas hindi na. Sana pwedeng palagi nalang masya. Ako kasi parang nagets ko na yung buhay ko. Yung kapag puro masaya may susunod palaging di magandang mangyayari. Kaya kapag may rason para tumawa, ineenjoy ko nalang eh. Sinusulit ko yung bawat oras na pwede akong maging masaya. Nagpapakapositibo nalang ako. ganun naman kasi yun dapat diba? Magpakatatag sa buhay. Siguro hindi naman talaga malungkot, mas masaya lang siguro yung mga nagdaang araw. Yun nalang iniisip ko. Pinapaniwala ko yung sarili ko na ganun. Araw araw kailangan ko yan ipaalala sa sarili ko.

              Just because almost no one is online

I am the less important friend. I am that person who have a lot of friends but never felt so close to them. Because I am the problem. I don’t exert efforts for them. I don’t talk to them for weeks and even for months and I can’t explain how I didn’t notice that it’s been that long. But I never forget about them. I always look after them quietly so I don’t have to ask how are they doing with their lives. I still get updates from them by reading their posts. And I believe that’s the art of being connected in an online social network. I watch them have more friends and forget about me. And seeing them meet new friends and be closer to them than how we were as friends, somehow made me feel bad for myself. :( It’s the same feeling you get when you’re in a relationship and you’re thinking that maybe you’re not enough. The worst part of the story is when you are the reason why your friends met their new friends yet they left you. But I get used to that kind of situation. I sometimes think that some people enter my circle just to take away a fraction of it.

It's fair to say that I don't really care that much about that anymore. I already know that in the end none of these will matter. That all these explanations in my mind may not be valid. But i'm very sure that this is how I understand it.

And it’s okay with me because I don’t really demand for a friend. Nobody should demand for one. I completely understand the situation and I know that I have mistakes too — that I can be the better friend but I chose not to. I don’t want to compete with their new friends because that’s not who I am. And it’s okay with me if they’ll forget about me because technically the way I play my role in their lives, it seems like I forgot about them beforehand. 

I believe that friends are important and God knows how much I value my friends even if I my actions to show it falls short. I think friendship is all about being there for your friend no matter what. And in that sense, I don’t always mean that it should be in physical aspect. Because you can always feel for them and no one can take that away. You can always care for your friends even if you don’t verbalize it. Not everyone can show how they love people even if they wanted to because that’s simply who they are. And I believe that it doesn’t make them less of a friend. I can only speak for myself to conclude all these. And having said that I think I have to admit that on some point in my life I know that i’d been a bad friend and I wish I can fix that. I hope my friends will never feel that they’re losing me because I will feel that i’m losing them too.

See? I’m not asking for too much of you as my friend and I hope you won’t replace me, because I will never do that to you even if i could. I wish that even if i’m not the best kind of friend anyone could have, you won’t give up on me. I can’t be perfect but I swear to God i’d be you’re friend for a lifetime. Honest.

               Just because almost no one is online.

August 21, 2011 - Naging active ako dito sa tumblr, katulad nung mga ginagawa ko bago ako maging inactive, kinukwento ko yung mga nangyayari sa buhay ko, sa buhay namin. Ang sarap kasi talaga mag blog kapag tungkol sa love diba? Yung parang gusto mo ikawnto yung lahat nung mga masasayang nangyari sa inyo. Siyempre andun nadin yung hindi magagandang nangyari, parang dito mo na kasi naeexplain lahat.

Siguro kung hindi naging kami nung ex ko nung August 21 nung taon na yun, wala siguro tong blog na'to. In short, medyo produkto ng love story namin ‘to. Ang saya lang din pala talaga alalahanin. Siya kasi naging dahilan kung bakit talaga ako sinipag magblog. :P Wala eh, naenjoy ko talaga. Dahil din dito nakilala ko best friend ko na parang nakidnap kasi ang tagal nawala, basta mahabang kwento yun. 

Lagpas 3 months din akong active dahil dun. November kasi nagbreak na kami kaya parang wlang gana ulit. Nakakadepress din kasi talaga yung ganun, siyempre nakasanayan mo na eh tapos mawawala bigla. Pero nagtumblr padin naman ako. Pero halos wala nadin.

September 2012, Ayan bumalik na naman ako sa tumblr. Ito na yung active na talaga ako. kahit kasi 2010 pa tong blog ko, hindi ko naman talaga ako nakakapagblog. Basta September 2012, nirevive ko yung hesezrawr. Siyempre inspired na naman eh. Naisip ko nga puro love nalang dahilan. hahahaha walang hiya din talaga tong buhay na to, siyempre nagbreak din kami. Pero dahil madami nakong kaibigan nung time na yun, di nako nag inactive. Tuloy tuloy na talaga. Dumating ang December 2012 at natapos ng April 2013. Yun na lang ang kwento niyan. 

Ngayon August 21, 2013 anniversary na ng blog ko, biruin mo buti pa tong blog ko umabot ng anniversary. ☺ Wala eh, ganun talaga. Sana bumalik na yung sipag ko magblog. Ayun lang. Good job hesezrawr! 

                 Just because almost no one is online

there are those “good days” when you feel happy, contented, and you laugh a lot with your eyes. you tell a lot of stories to your friends, joke about nonsense things, sing stupid songs, dance with your both left feet, draw the weirdest shapes, and make the most out of your time thinking that nothing else matter in this world but your happiness. because you feel good, you forget all your problems – you’re in the best mood ever.

but there are these nights when you don’t feel like talking to anyone, and nothing feels worth it anymore. nobody can make you feel any better because you won’t let them do so. this is the “i-want-to-break-trophies” kind of night. you know you don’t feel fine. and it’s okay. no, it’s not okay. then you’ll start to think that “things-will-get-better” advice is bullshit. and things get confusing. and you don’t know what to feel anymore. you’ll feel sick but you’re not sick, just tired – or sad. 

it’s the kind of  night when you’ll remember everything you thought you’ve already forgotten. it’s like going through those same damn nights after she left. and you can’t do anything about it. because feelings are more powerful than your mind. you will remember and it will start to hurt you over again. you will hear the exact words she said right in your face; that she doesn’t love you anymore. she. doesn’t. want. to. be. with. you. anymore. and it will keep on resounding until pain is all that you’re feeling. and in that moment you’d wish you have a chance to change the way things happened that night. that you’d wish she didn’t walkaway, you’d wish she loved you enough to make her stay. i don’t know :c

               Just because almost no one is online.

Mahal tayo ni Lord. Akala natin minsan napapabayaan Niya tayo. Akala natin minsan di Niya na naririnig yung prayers natin. Pero mali yung akala na yun. Kasi ang Diyos kahit gaano kahina yung dasal mo, minsan nga kahit sa isip lang, naririnig Niya yan. Minsan ganun talaga siyempre madaming problema at talagang nakakalungkot ang buhay. Pero madaming beses din naman niya tayo pinasaya diba? Madaming pagkakataon na masaya ang buhay. Kung magbibilangan ng masaya sa malungkot, panigurado mas matimbang ang kasiyahan kesa sa lungkot. 

Minsan akala natin yung hindi na maaayos ang problema pero magugulat nalang tayo nakangiti na pala tayo kasi naayos na. :) Ang sarap nung kahit anong lungkot mo pilit Niyang binabalik yung mga ngiti sa labi mo. Hindi man Siya mismong ang gagawa pero siya padin ang may pakana nun. Binibigay niya ang mga tamang tao para sa atin, para alagaan tayo, mahalin at pasayahin tayo. Salamat God. >:)< The best ka.

3
                 Just because almost no one is online

Naligo ako sa ulan kanina. hahahaha pero hanggang diyan lang kasi nakakahiya lumabas sa kalsada baka dumugin ako ng mga kapitbahay namin. duw hahahaha nakakainis padin yung buhok ko galit padin ako sa barbero na gumago sa buhok ko. :c :c Pero ayan masaya naman ako kasi nakaligo ako sa ulan after ilang years. kung makashirtless ang yabanag hahahaha malapit na ulit ang 6-pack abs joke hahahaha bye

               Just because almost no one is online.

77 days after the break up. Few days ago we had a short conversation and  I knew that she’s happy with someone else now. I knew it because she said so. I don’t know what to feel that time, I just wish that who ever it was, he’ll love her more than I did. I hope he will always make her smile and he’ll understand her whenever she’s moody.

77 days have passed and I still miss her. I missed her yesterday, today and I know I will still miss her tomorrow. Everyday I have to tell myself that I should stop missing her but I can’t do that. It was never easy to forget how things used to be. I can’t just forget everything. I can’t forget her. I never will. I still remember every little details of “US”. Yes, “us” used to exist months ago.

77 days of waking up early in the morning and waiting for her text message which I know will never come. I know I will never receive the same text messages from her. Not even in some other time of the day.

There's no more "good morning mister, I love you... ingat ka magpapakasal pa tayo." kind of morning greetings, there's no more "ingat ka pagpasok sa school, mag aral ka mabuti para sa future natin ha? ha?" , there's no more "date tayo ha?" whenever we have free time during weekends or even after classes. There's no more us and I have to remember that. I'll keep that in mind and i'll keep her in my heart.

                Just because almost no one is online

Pano kaya kung isang araw biglang bumalik lahat nung mga taong nang iwan satin? Pero yung mga buhay lang siyempre. Nakakatakot naman kung pati mga patay bumalik. Paano kaya yun no? Paano kung bigla mo nalang ulit sila makita tapos yakapin ka nila?

Nakakatakot siguro yun. Kasi isipin mo, sinubukan mong magmove on sa kanila tapos bigla na naman silang susulpot para guluhin yung feelings mo. Nakakatakot kasi baka isang yakap lang nila makalimutan mo na lahat nung mga bagay na nagawa nilang mali sayo, yung mga nakasakit sayo. Siguro ang tanga tanga mo na nun, kasi ganun ganun lang nakapasok na ulit sila sa buhay mo. :c

Pero diba okay din naman yun? Kasi baka kapag bumalik sila, maayos na yung lahat. Baka mawala na yung sakit, baka mapatunayan nila na kahit papano pwede padin magbigay ng isa pang pagkakataon. :c 

Kaso sa mga ganun, nakakatakot sumugal, kasi paano kung di mo pa naman pala kaya na nandiyan na ulit sila? Paano kung okay ka na wala sila tapos bigla silang dadating? Paano kung hindi mo na mapigilan yung sarili mo kahit alam mong mali na mamahalin mo sila ulit? Paano kung walang internet eh di hindi ko pa napost ‘to. :c

               Just because almost no one is online.

61 days after the break up. Dati ang binibilang namin ay monthsary namin, tapos mga plans ng anniversaries. Ngayon, binibilang ko kung gaano na ba kadaming araw ang lumipas simula nung mawala siya sa aken. 

April 6, 2013 dapat nagcecelebrate kami niyan ng another monthsary pero sa mismong araw na yan, nagbreak din kami. Yung araw na yun, hindi naman nag sink in agad. days, weeks, months, ganun na pala katagal, umabot na ng 2 months. Eksaktong 2 months ngayong araw. :(

Sa mga nagdaang mga araw, naging okay kami, nung first month sobrang okay naman eh, pero nitong nakaraang linggo lang, alam ko ang labo na ng lahat. Nagalit kasi siya. Ewan ko ba kung papanong lumaki ng ganun yun. Basta alam ko sobrang nagalit siya. Sabi niya araw araw na daw siyang depressed at sana daw hinid na nga siya nagigising tuwing umaga kasi ang sakit lang daw. Infinite pain daw ako sa kanya. Siya yung nakipaghiwalay saken. At alam ko naman wala akong kasalanan sa relasyon namin at sa kanya, kaya hindi ko maintindihan yung part na ako pa yung may kasalanan kung bakit siya ganun.

Nakwento ko na yung ibang nangayri sa iba kong posts, kahapon alam ko na mag 6th na naman, siyempre kasunond ng 5 ay 6. haaayyy Kaya alam ko mas mahirap to kesa sa iabng mga araw. Hindi okay pakiramdam ko simula pa nung nakaraan, kaya maaga ako nakatulog kagabi. Nagtext siya kagabi:

05/06/13 23:51 "Darwin. Ahm. Di ko alam ang una kong sasabihin pero gusto kong magreply ka dito. Please?"

Siyempre hindi ko agad yan nabasa kasi tulog nga ako. Pero nagising ako ng 2:50AM, nagcheck ako ng messages at yan nabasa ko, natulog lang ako ulit. Nung umaga di padin okay pakiramdam ko kaya, nung tanghali nako nakareply. Humihingi siya ng sorry at peace na daw kami. At sabi niya malaya na daw ako. Sa text niya, wala akong naramdaman. Hindi tulad nung iabng messages dati, parang nagbasa lang ako ng isang ordinaryong text, Hindi ko alam. Wala naman kasi akong galit sa kanya, siya lang naman ang nagkaroon nun sa amin. Kaya tinaggap ko naman sorry niya. Sa pag uusap namin mukhang okay na naman. 

Ngayon, mas okay naman na. Dumidistansya nako kasi kailangan ko talaga yun. Hindi nako nangingialam sa buhay niya. Kahit ang hirap talaga na kapag nakakausap ko yung mga kaibigan niya, di ko mapigilan na maisip siya. Yung best friend niya iniiwasan ko kausapin, pero yung isa niyang kaibigan nakakausap ko pa. Haaayyy. Bakit kaya ganun, akala ba nila sila lang nasasaktan? Siyempre nasasaktan din kaming mga lalake sa break up. Pero kahit masakit, hindi ko nagawang magalit. Kasi minahal ko yun eh. Mahal na mahal ko. :’( Kaya nga ganito. Kasi kahit papano nagdadasal padin ako na maayos kami. Pero mukhang sabi ng Diyos, malabo daw ata. :’( Hindi nga ata kami para sa isa’t isa. :(

Akala ko ang korni nung mga matagal makamove on, pero pag minahal mo pala talaga, di pala talaga madali. Hindi pala kaya, kahit gaano mo idivert yung attention mo sa ibang bagay, kapag ikaw nalang mag isa, maeemohearstxz ka. Wala eh, ganun talaga. Ginawa ko naman lahat, naitaya ko na pati pamato at pananggulo. Hanggang dito nalang talaga. Salamat nadin sa Diyos at naranasan kong magmahal ng ganito, kahit ang sakit pala, alam ko nagawa kong magmahal ng totoo.>:(< Mahal na mahal kita, sana maging masaya kana at mapatawad mo ako. Pasensiya na. I love you misis. ~

               Just because almost no one is online.

Bihira yung mga permanenteng kaibigan dito sa tumblr. Masakit man isipin pero yang mga kaclose ko ngayon? Hindi ko naman alam kung hanggang kelan yung ganitong relationship namin. Napansin ko kasi totoo yung sabi ng iba, na after ilang weeks or months, mawawala nadin yung communication niyo. Ang dami na kasing ganung kakilala ko dito. Bigla nalang kaming hindi nag usap. At pagkatapos nun, bumalik kami sa pagiging strangers. Sa tingin ko 1 month yung span ng time para malaman kung magsstay ba ang kaibigan mo dito sa tumblr sa buhay mo. Paglumagpas na dun, medyo kampante na ako. 

Sa totoo lang, alam niyo ba masaya ako kasi yung mga gusto kong maging kaibigan eh nakakaclose ko. Lahat ng gusto ko makilala, nagkakaroon ako ng chance na makilala sila. Yung relationship na meron kami ngayon, yung mga usapan at mga trip, sobrang nakakatuwa yun. Kung pwede lang talaga at sana mangyari yun, eh sana hindi sila matulad dun sa ibang kaibigan ko na hindi ko na nakakausap. Kasi sila din yung main reason kung bakit masaya ako dito a tumblr eh. Real talk to mga frens, mahal ko kayong lahat. mwa

                Just because almost no one is online

someone: ano na ba relationship status niyo?
ako: bawal umasa, dapat happy lang.

ang hirap kasi sagutin, kasi wala namang “kami”, at not any time soon nakikita ko na magiging kami kasi nga hirap na hirap ako bumwelo para sabihin sa kanya yung nararamdaman ko para sa kanya. ang hirap talaga ng ang combo ng personality mo eh joker x torpe, kasi kapag ganun parang dinaig ko pa yung mga ligaw na kaluluwa sa puro paramdam lang. yung puro pasimple lang, hindi ko masabi nang diretso na “ mahal kita, pwede bang malaman kung saan yung bahay niyo tapos mameet na parents mo, sana walang shot gun tatay mo. kasi liligawan kita.” (originally, tinype ko na name mo diyan, kaso baka mabasa mo ‘to kaya siyempre inedit ko 'tong part na 'to para idelete yun.)

ilang beses ko na sinubukan na sabihin pero hirap na hirap ako, ewan ko nga ba, simpleng bagay pero parang kinaduduwagan ko pa. ayokong umasa pero ano pang magagawa ko, minsan nga ang gulo na kasi parang asang asa na ako. no no no yon, kasi kapag umasa na, dun na masasaktan lalo na kapag di naman pala mutual. sa tingin ko yun yung part na takot ako, inaamin kong takot lang naman talaga ako na baka hindi mo naman pala ako gusto katulad ng pag kagusto ko sayo. 

di naman ako nagmamadali kasi ilang months narin tayong ganito, at hindi naman majority ng panahon na yun ay sobrang okay. siguro nga kung pwede lang nagcelebrate pako ng monthsaries kahit hindi pa tayo. hahaha bad trip diba. at pasensiya ka na kung sa tingin ko ganito, na baka masabihan ka ng hindi maganda dahil lang sa ginagawa mo. basta ang alam ko hindi naman kita sinisisi sa nararamdaman ko, kasi ako ang may control ng feelings ko. ako lang 'to. ako palang 'to, wala naman kasing 'tayo’.

baka kasi; masaya ka lang na kausap ako, baka natutuwa ka lang saken, baka kasi madami ka lang time para makausap ako, baka sobrang bait mo lang talaga para imention yung mga bagay na nagagawa ko na hinahangaan mo, baka caring ka lang talaga kaya moko pinapaalalahanan sa mga bagay na wala namang nagpapaalala saken, oo alam ko namang hindi ka 'baka’ kasi tao ka, pero baka naman kasi ganito ka sa lahat… na hindi naman 'to special treatment, na wala lang pala lahat 'yun, na hindi naman pala dapat gawing malaking bagay, kasi normal lang naman yun sayo. na natural lang na ganun ka, nakakainis naman kasi dahil sa mga ganung bagay na ginagawa mo, natural mas nagustuhan kita.

               Just because almost no one is online.

44 Days after the break up. Wala naman akong balak bilangin at iupdate sa buhay ko kung ilang araw na nga ba yung nakalipas simula nung nagbreak kami. Pero ngayong araw parang ang sakit padin. Haaayyy di talaga madali magmove on. Palagi nalang tinatamaan ng pagka emoheartsxz sa tuwing makikita kita o kahit pangalan mo lang.

Haaayyy kingina ang hirap gawin ng post na to. :( Naka ilang edit nako. Dinelete ko yung ibang mga natype ko kanina. :(( Haaayyyy Ang daya naman kasi. Kayang kaya mo talagang wag ako pansinin eh. ;( At ang sakit nun. Samantalang ako, sa lahat ng ginagawa ko naalala kita, sa lahat nung mga pinupuntahan ko parang nakikita padin kita. Bakit kasi ang dami nating ginawa ng magkasama? Bakit ang dami daming masasayang memories tapos lahat yun kapag naalala ko, parang nalulungkot ako? Kasi lalo kita namimiss. :( Araw araw, tangha tanghali (push ko tong sa tanghali) , gabi gabi, buong araw, kitang namimiss. At ang hirap makamiss sa isang taong di na ata ako namimiss. 

Alam ko nagmomove on kana at iniiwasan mo ako para mas mapadal pagmove on mo. Naintindihan ko yung part na yun. Pero ang bigat padin sa pakiramdam na yung dating nagpapahalaga sayo ng todo, pinaparamdam na wala nang time para sayo. :( Hindi ko alam kung nagbabasa ka pa dito sa blog ko. Sana hindi na. 

  Queued post na 'to kasi hindi nako pwedeng magpuyat dahil sa OJT.