iÅler güçler

“1970'ler… 20.yüzyılın en güzel yılları. Henüz tam uygarlaşmamışız. Değirmenlerle savaşta yenilmemişiz daha. Yedi kat yalnızlığa gömülmemişiz.

İnanın bana, o zamanlar aşklar bir ömür sürerdi. Bir kız, camdan el salladı mı, havalara uçardık. Bir gülücük, mahcup, kaçamak bir bakış, bir merhaba… Yavru kuşlar gibi heyecanlanırdık. En büyük hazine kalbimizdeydi. Nasıl utangaçtık; gönül verdiğimiz kişiyi incitmekten de, onun karşısında küçük düşmekten de ödümüz kopardı. Karşılıksız aşklar, ebediyen saklanan sırlara dönüşürdü. Uzaktan sevmek diye de bir şey vardı. Yoksulduk. Canımıza yapışan, kemiğimizi çürüten fukaralığın üstüne kat kat, gıcır gıcır gurur kostümleri giyerdik. Fakir, ama onurluyduk. Çünkü tarihimiz bize kudretten, zenginlikten bahsediyordu. Edebiyat, bütün hücrelerimize azim aşılıyordu. Şarkılarda daima; taptaze bir umut çınlıyordu. Felekle kapışıyor, çaresizliğe meydan okuyor, yer sofralarında yürekten şükrediyorduk.

1970’lerde Allah bizimleydi.

Seyrettiğimiz filmlerdeki yetim çocukların, yoksul kızların, bahtsız annelerin, mazlum delikanlıların, yorgun babaların hallerine hüngür hüngür ağlardık.

Haysiyet, namus, vicdan gibi kelimeler tedavülden kalkmamıştı. Komşuluk ölmemişti. Komşular sağdı.

Zayıftık, fakat güçsüz değildik.

Uzun yakalı dar gömlekler, İspanyol paça pantolonlar giyiyorduk. Saçlar kabarık, favoriler uzundu. Kocaman güneş gözlükleri takardık. Fotoğraflar silme siyah-beyazdı.

Solcuyduk. Sovyetler Birliği dağılmamış, dimdik ayaktaydı. Sendikalar, grevler, 1 Mayıslar, boykotlar, kıran kırana kavgalar… Alınteri mukaddesti. Haklıydık, kazanacaktık. Faşizm kahrolsundu.

Stres yoktu. Nostalji yoktu. Depresyon yoktu.

Elvis, Yılmaz Güney, Marlon Brando, Orhan Gencebay, Baretta (Robert Blake), Kemal Tahir, Pink Floyd, Âşık Mahzuni, Bruce Lee, Tanju Okan, Charles Bronson, Bob Dylan, İsmet Özel, Muhammed Ali, Neşet Ertaş, Federico Fellini, Attilâ İlhan, Clint Eastwood, Oğuz Atay, John Lennon, Cüneyt Arkın… Hayat çok hızlıydı.

Ve hepimiz Müjde Ar'ı düşlerdik…”

_Murat Menteş, Korkma Ben Varım
_Görsel: Burak Ağdemir (Müjde Ar) 

People will say Junkrat is the new Jared Leto-like bad guy with a crazed super edgy fandom like the Once-Ler once had.

But in truth Junkrat is probably as villainous as this guy

Originally posted by thisisaterriblewaytostartastory

Originally posted by the-disney-elite

4

Inspired by a post from @nutastic and @karlcat, I wanted to go all out and draw the brothers in the Once-ler’s suit with their own touches! This was really fun and I’m sure a few folks know that I was once in the Once-ler fandom at one point lmao

I had a hard time making Choro not look like a clone of the Once-ler haha.

E de repente, tudo parecia leve. Acho que a gente aprende a desatar os nós, sorrir sem se importar e aproveitar as coisas bobas da vida.
—  Emerson Mollin