i be missing you


“And I want people to feel that even as the show ends, we see Booth and Brennan walking off, and they’re changed people, but you want to have that feeling that yes, they’re still going to be out there, and they’re still going to be solving cases and making the world a better place, even if you’re not going to see them anymore. They’re still joking and laughing in the car, having their differences and having those playful fights they have. You really hope that’s still going on when you don’t see it. It’s certainly bittersweet not to be able to see them again, but just to feel that they’re all in a good place and they’re going to be okay. And you as a viewer are going to be okay, too.” - Michael Peterson

things i love(d) about you;

i. the creases around your eyes - they’d deepen every time i made you smile. it served as the perfect frame around your lively eyes. and like a painting, i felt you staring even when i looked away.

ii. every time you laughed - melodic music to my ears whenever i told a stupid joke. your laugh sounds like hope, the promise that tomorrow will come with the chance to try again. i never felt like i deserved to hear it.

iii. your gaze, when our eyes met - i don’t know how you did it, but with one look, you held the key to me. to lift me up or make my knees weak was a choice only you could make. i craved your spontaneity.

—  c.j.n.
I want to hate you for leaving me. I want to hate you for kissing me. I want to hate you for kissing her. I want to hate you for lying to me. I want to hate you for everything you didn’t to me. But I can’t. I can’t and I hate it more than I should hate you
—  I want to hate you//A.G.


“And none of this information is foreboding or directly relevant to what’s about to happen in any way whatsoever.”

I’m guessing the princess in Shirasaki castle is Tomoyo predecessor, because she has the bell and the amazing headpiece going on. 

I also want to make an intelligible comment about Kuropapa’s smile but all that’s coming to mind is holy shit. 


Every time I drive around and see a little blue car that looks like yours, I always imagine that it’s you behind the wheel of that vehicle, but it’s never you.
I think all little sport vehicles look the same to me - especially older ones like yours.
So, when I see them, I can’t help but take a second look to find out that it isn’t yours.
We live in such a small town…
You’d think we’d run into each other more often than once a year.
—  The Little Blue Car // Poems by Alex

Σ’ αγαπώ κι αυτό δε θα αλλάξει.Θα κουβαλώ αυτή την αγάπη μου για σένα παντού.Στο σχολείο,στις εξόδους,στα κρεβάτια που θα με «φιλοξενούν»,στους επόμενους ανθρώπους που θα ερωτευτώ.Είναι λίγες οι φορές που αγαπάμε δυνατά, αλλά όταν αυτό συμβαίνει, δε φεύγει. Όσο και να θες δε φεύγει! Κάπως έτσι δε μου έχεις φύγει κι εσύ.

Δεν είμαι δίπλα σου, αλλά με νοιάζει τι κάνεις. Αν ξυπνάς όμορφα, αν έχεις προβλήματα στη δουλειά, αν έχεις κάποιον να τα συζητήσεις, αν είδες καμιά καλή ταινία τελευταία, αν την είδες με καλή συντροφιά, αν στη συντροφιά αυτή, οφείλεται ότι ξυπνάς χαρούμενος κάθε πρωί.

Δεν είμαι δίπλα σου να σου γκρινιάζω «να το κόψεις το ρημάδι», να πάψεις να καπνίζεις παθιασμένα το ένα τσιγάρο πίσω απ’ το άλλο. Μισούσα κάθε τσιγάρο που κρατούσες και τώρα θα ευχόμουν να είμαι ένα από αυτά. Ν’ ανταγωνίζομαι το μόνο πράγμα που δεν αφήνεις να φύγει απ’ τα χέρια σου!

Έχει πολύ δύναμη η αλήθεια.Σε βάζει στη θέση σου με τον πιο απλό τρόπο. Αρκεί να ειπωθεί. Κάπως έτσι σκεφτομαι κι εγω,να σου πω τα παράπονα μου.Να σου μιλήσω εκείνη τη βραδιά για όσα για σένα ένιωθα και που πίστευα πως όλα μας τα προβλήματα ήτανε γιατί τα αισθήματά μου δεν τα έβλεπες. Τα έβλεπες όμως! Ήξερες εξαρχής το βάθος και την έντασή τους, αλλά δεν μπορούσες να κάνεις πολλά πράγματα.

Είναι και κάποιοι έρωτες που δε θα γίνουν ποτέ ρομαντική κομεντί. Είναι τρυφερές ιστορίες για δύο, αλλά εσύ δε θες συμπρωταγωνίστρια. Στο δικό σου σενάριο πάντα ένας είναι ο πρωταγωνιστής. Εσύ! Και πρωταγωνιστείς πάντα σε περιπέτειες. Γι’ αυτό και δεν έδωσες και πολλή σημασία στο «Να προσέχεις» που ψέλλισα φεύγοντας. Ποτέ δεν πρόσεχες!

Θα ‘θελες να είμαι εκεί και να συνεχίσουν εκείνες οι βραδιές να υπάρχουν?Εγώ να σου λέω πόσο σ’ αγαπάω κι εσύ να μου λες «Μην μπλέκεις» χωρίς να βλέπεις στα μάτια μου το πόσο πρόθυμη είμαι να μπλέξω μαζί σου κι ας μετανιώνω γι’ αυτό μια ζωή. Ζω κι εγώ βλέπεις την περιπέτεια, με διαφορετικό όμως τρόπο.

Να περνάς όμορφα εκεί που βρίσκεσαι. Να ξυπνάς πάντα με χαμόγελο κι ας μην είμαι εγώ αυτή που στο χάρισε. Να βρεθεί κάποια στο δρόμο σου, που θα τα κάνει όλα διαφορετικά και θα καταφέρει να σε πείσει πως κι οι ρομαντικές κομεντί έχουν τη γλύκα τους.

Ίσως πάλι, βρω τον τρόπο έστω κι αργά, να σε πείσω εγώ. Ίσως χρειαστεί μια ολόκληρη ζωή για να συμβεί αυτό κι ίσως πάλι όταν συμβεί να έχουν πάψει οι ρομαντικές ταινίες να είναι οι αγαπημένες μου.

Μέχρι τότε όμως, μην καπνίζεις τόσο, σ’ αγαπώ και να προσέχεις…