huzun

Burada neyle yaşıyorum? Acıya dönüşen bir boşlukla. Yitirdiğim sevgilerle. Görmediğim bildiklerimle. Benim olmayan gündüz ve geceyle, hiçbir kent bilmiyorum ki, ne gecesi ne gündüzü bu denli benden ayrı olsun. Bu denli beni bıraksın. Bir tozdan öte. Ne rüzgarı ne yağmuru ne dağlardan sabah yükseldiğini gördüğüm bulutlar hiçbir şey benim değil.

Hakkımda düşündükleriniz,
söyledikleriniz önemli değil,
umursamıyorum keza!
Umursamak için değer veriyor olmak gerektiğini bilmem anlatmam gerekiyor mu acaba?
Hiç bir sorumluluğum yok kimselere karşı
Hiç kimseye kendimi sevdirmek gibi
bir çabamda olmadı olmazda bundan sonra!
Olur da böyle beklentisi olanlar varsa;
affımı rica ediyorum onlardan da.
Çok oldu ben rafa kaldıralı kimilerini
mutlu etmek için verilen çabaları.
Yakınımdakileri uzaklaştırdım,
uzakları aklıma koyalı.
Nefes almak için gevşetilen gömlek
yakasından daha fazlasına ihtiyaç
duyalı.
Ve birilerine, bir şeylere virgülün
yetmediği zamanlar vardı!
Maalesef noktalamam gerekti bir çok
insanı!
Serbest bıraktım neyim var neyim
yoksa.
Yok hayır! Bir beklentim de yok
dönmeleri adına bundan sonra.
“Gitmeyi” bile yarı yolda bırakanlar;
zaten olmasınlar yanımda!
Bende sütten çıkma ak kaşık değildim
hiç bir zaman asla!
Ve hatta bir kaç ömüre yetecek
hatalar yaptım hayatımda!
Kırdıklarım vardı,küstürdüklerim,
ağlattıklarım ve paçalarımdan akan hatalarım!
Pişman mıyım? hiç bir zaman
olmadım!
Çünkü ben kimsenin yüzüne yok yere kapı çarpmadım!