huzun

Burada neyle yaşıyorum? Acıya dönüşen bir boşlukla. Yitirdiğim sevgilerle. Görmediğim bildiklerimle. Benim olmayan gündüz ve geceyle, hiçbir kent bilmiyorum ki, ne gecesi ne gündüzü bu denli benden ayrı olsun. Bu denli beni bıraksın. Bir tozdan öte. Ne rüzgarı ne yağmuru ne dağlardan sabah yükseldiğini gördüğüm bulutlar hiçbir şey benim değil.

adı hüzün olsun bu gerçeğin
ayrılığın tekil sızısını hissetmenin
ve senden sonraki yaşantımın
adı hüzün olsun

öteki renklerini aldığın
tek mevsimlik dünyamın
ve senden bana kalanların
rotasız başlayan yolculuğumun
her limanda yüzleştiğim sensizliğin
adı hüzün olsun

bir türlü gelmeyen geleceklerin
bir yarısı sende kalan geçmişin
ve her gün biraz daha kaybolan iyimserliğimin
adı hüzün olsun

gittikçe tuhaflaşan tavırlarımın
azalan ideallerimin
alışkanlık haline gelen sıradanlıkların
bir birine benzeyen her günün
adı hüzün olsun

aklımda kalan şarkı sözlerinin
anılarını sakladığım kirli odamın
yağan yağmurun
cama dayanmış soluk yüzümün
içimde ağlayan çocuğun
adı hüzün olsun

artık gelmeyeceğine olan inancımın
eksik yüreğimin, göremediğim renklerin
sensizliğin, yarım kalmışlığın
adı hüzün olsun

değişmeyen şeylerin
aynı filmin tekrarına benzeyen rüyaların
sadakatini elden bırakmayan gönlümün
içimdeki yalnız şairin, bu yaşantının
ve bu şiirin adı hüzün olsun…