Boğazkale, ÇORUM (04/2016)

Hattuşa (Boğazkale) Ören Yeri;

“Hattuşa Ören Yeri” Çorum İli, Boğazkale İlçesi’nde bulunmakta ve Çorum İli’nin 82 km. güneybatısında yer almaktadır. 1834 yılında keşfedilen ve günümüzden 5 bin yıl öncesine ait kültürel verilere rastlanan Hattuşa Ören Yeri’nde, ilk organize devleti kuran Hititlerin ilk başkenti olan Hattuşa bulunmaktadır. Hattuşa Ören Yeri, UNESCO tarafından 1986 yılında Korunması Gerekli Dünya Kültür Mirası olarak 377. sırada tescillenmiştir. Günümüzde görülebilen ve büyük çoğunluğu Büyük Kral IV. Tudhaliya dönemine ait olan kalıntılar arasında tapınaklar, kraliyet konutları ve surlar bulunmaktadır.

Mısır, Babil ve Mitanni gibi Eski Doğu’nun büyük güçlerinden biri olan Hititler, yaklaşık M.Ö. 1200 yıllarına kadar Anadolu’nun büyük bir kısmına ve zaman zaman da Kuzey Suriye’ye hükmetmişlerdir. 


Cope with fitness has new client videos we getting there step by step day by day we competing with fitness in every single way! If you wanna get fit too, than hit it boo! As in hit out link in our bio! GET YO MIND RIGHT FOO! @tycopewithfitness #onlinetrainer #onlinepersonaltrianing #cwf #copeingwithfitness #fitness #copewithfitness #hugoboss #gym #getfit #hitit #chest #shoulders #arms #andtoes

Made with Instagram
joshua + your ex ↴
  • what if joshua saw you talking to your ex?
  • how would he react?
  • honestly thinking
  • I feel like josh wouldn’t freak out
  • he trusts you completely
  • and based from his personality
  • he’s too kind to go off or blow up
  • he’d be uneasy at first
  • but he knows you love him
  • just as much as he loves you
  • so joshua wouldn’t be anal about it
  • here’s how that scenario would go:
  • you’re grocery shopping  w/ josh
  • and you told him to go get the pack of waters
  • since it’s heavy af and he said he’d be back
  • you push the cart down the frozen food section
  • but you were looking at the selections instead of straight ahead
  • your cart bumps into something 
  • you’re alarmed and look at what you hit
  • it was another customer’s cart
  • “y/n?” 
  • you make eye contact wit the person
  • it was your ex
  • mark (of got7)
  • lol I love LA boys sorry
  • “mark! hey!” you come around your cart
  • and he hugs you before letting go shortly after
  • you guys broke off on good terms
  • you both figured that
  • your relationship was WAY better of as ‘just friends’
  • he saw you as a friend than romantically as a woman
  • “how are you doing?” he asked
  • “pretty good, and you?”
  • you both had a conversation
  • catching up
  • that’s when josh came up from behind you with the waters
  • “hey babe! this is mark!” 
  • you tell joshua as he puts the waters in the cart
  • “hey man, how’s it going?”
  • mark and josh do that bro fist hand shake thingy
  • “pretty good” josh rests his hand on your shoulder
  • lowkey claiming you
  • “mark!” a voice calls mark
  • and you all look behind mark
  • it was girl
  • obviously his girlfriend
  • so joshua let his guard down a little
  • it didn’t affect you one bit
  • that mark had a girlfriend
  • you were so happy for him
  • and joshua also made you happy
  • you couldn’t ask for a better boyfriend
  • “we’ll see you guys around!” mark called after you guys left
  • “I’m proud of you” you smile at joshua
  • “they don’t call me seventeen’s gentleman for nothing”
  • he winks and you laugh
  • you love him x.

↠ masterlist ↞

requests are always open! (:

You Consume Me - A Roman Reigns Short Story

She was beautiful, tempting, carefree, and everything I thought I wanted in a woman. One taste and I was hooked, abandoning everything and everyone I cared about to be with her. What I failed to see was the other side of her; a side that was dark, dangerous…


A/N: A long time ago I read a fic that resonated so deeply within me it blew my mind. I looked for it online not too long ago and couldn’t find it. But I’ll never forget it. This story is largely inspired by that one. I hope you like it.

@lavitabella87 | @cynda-wrasslin | @caramara3 | @alexahood21 | @nickysmum1909 | @iloveenzoamore | @fan-fiction-galore | @flawlessglamazon | @hardcorewwetrash | @helluvawriter | @emmarablack | @banrioncethlenn | @laigy2213 | @redalternativefirefly | @fmlallthewayup | @lilmisscrisis | @imagines–assemble | @knowdagirlm | @blondekel77 | @lclb12 | @shadow-of-wonder | @fandom-preferences-imagines | @reignsappreciationpagefics | @heilisk | @reigns420 | @withwordslikeweapons | @hiitsmecharlie @wwesmut@wwe-smutfics@romanreignsnet@romanreignsfanpage@roman-reigns-gifs@roman-reigns-empire@littlewrestlingnerd​ @smutwwe @vebner37 @irenelove83


It was like encountering a beautiful storm and being smack in the middle of its eye. That’s the only way I can describe what I went through with her.

She breezed in and out of my life, staying just long enough to spin me around and turn my whole world upside down. Just like the wind, she danced away, slipping right through my fingers just when I thought I had caught up with her. Everything about her was so complicated, yet so simple. She was mysterious yet obvious, elusive yet omnipresent, caring yet spiteful. Complex. Complicated. And if you mentioned all of that to her, she’d laugh and tell you she was the most straightforward person you’d ever meet.

Falling in love with her was dangerous but inevitable. Getting to know her, being with her made me feel powerful yet powerless at the same time. I couldn’t stop it. I couldn’t help myself from getting swept up in her essence, and when I fell in love, I fell hard.

But it nearly killed me.

Keep reading


ANKARA (05/2006)

Hitit Heykeli

İzmit yakınlarında meydana gelen bir trafik kazasında, arabası ile şarampole yuvarlanarak kaza yapan ve ölen bir kişinin üzerinde, herhangi bir kimlik belgesi çıkmaz ve cenaze, İzmit kimsesizler mezarlığına defnedilir.

Evet; sanırım tahmin ettiniz, Sıhhıye’deki Hitit Anıtının yaratıcısı, heykeltraş Nusret Suman; anıtın açılışının yapılacağı gün, İstanbul’dan hareket eder ve İzmit yakınlarında geçirdiği trafik kazasında, maalesef ölür. Bir sanatçı için çok acı bir son olsa gerek, eserinin açılışını göremeden ölmek. Hazin bir son, hazin bir hikaye.

hashbrowncatss  asked:

*whispers* saw ur angst pidge and keith headcanons so HOW ABOUT ANGSTY KEITH AND LANCE HEADCANONS

bc i don’t know if u want romance or platonic headcanons im gonna go for the gold and do ambiguously both! as patron saint of platonic love it is only right that i live up to my title…

*plays numb by linkin park* ok so

  • lance and keith are sort of…in this weird limbo where neither of them thinks the other likes them which is due mostly to the fact that keith is very impersonal and lance takes everything personally. bad combo. like skittles and ramen. my sister ate that once.
  • so lance realizes one day when he sees keith talking to the others that he’s just…like that. it’s probably nothing personal because he’s the same with everyone else too, so he feels a little better.
  • but keith never gets that closure because he doesn’t ask and he doesn’t know what to look out for, what indicates that lance likes him or at least, doesn’t hate him
  • and even though keith seems recklessly confident in his own abilities sometimes he doesn’t actually like himself that much, and he doesn’t really think his life has much purpose
  • like, he lived in a desert shack alone and no one noticed…he could just drop off the face of the earth and it wouldn’t matter
  • and when the blue lion is found he does just that
  • so one day they’re in a battle and it’s getting ugly and this galra is coming at lance so fast and lance is just frozen with fear thinking “oh god oh god” but then no pain ever comes
  • because it wasn’t lance who got hit
  • it was keith
  • and lance is just going “why”
  • and keith is hurting real bad but he manages to say “they’re waiting for you back home.” and lance’s heart breaks into a million pieces but he knows he has to focus on getting keith to safety
  • keith survives but nothing is ever quite the same after that
  • lance keeps trying to do nice things for keith just because he wants to and keith is like “you don’t have to pretend you like me. it’s okay.” and lance is so hurt!! he’s so hurt because he means it!! but keith doesn’t get that. he’s the kind of guy who says “what was that for” after he gets hugged and when ppl are like “just ‘cause” he’s like “just ‘cause what
  • keith thinks…lance is really admirable and when he sees him being so close to everyone else his chest aches. he wants to be right there with him.
  • once in a while keith gets an ache in his hip where he got hurt really bad protecting lance and lance sees him wince when he walks and just feels so so awful inside, sick and cold and nauseous
  • keith keeps pretending he never risked his life for lance, which is really not something you can just pretend didn’t happen, so lance asks him about it
  • “why did you…take that hit for me back there?“ and keith is just like “you’ve got a family to get home to.” like he didn’t just offer up his life so that lance could hopefully, maybe see his family again one day, like it’s a completely logical explanation and maybe it is…but it shouldn’t be because keith matters too
  • “what about you? what about the people waiting for you on earth?” and keith almost laughs because like, that’s ridiculous? and he’s just like “i’m pretty sure no one even noticed me missing.” and that makes lance mad and he’s like “i noticed. when you left the garrison i noticed immediately. i noticed that you were gone then, and i thought about it all the time. i missed you.” and keith doesn’t really know what to say to that so he’s just looking at lance. really, really looking at him for once.
Şehit haberlerine tepkisiz kalanlar Hitit çocuklarıdır.
Şehidin sayısı ile ilgilenip, sayıya göre tepki verenler Anadolu çomarlarıdır.
Kendi öz yurdunda, bu kimliksiz piçlerle uğraşanlar da Türkçü kişilerdir.
—  Ali Can AKYIL

Hitit Kanunları 197. madde: “Eğer bir adam bir kadını dağda alırsa (tecavüz ederse), suç adamındır ve adam öldürülsün.”

Milattan Önce Anadolu topraklarında daha ileri kanunlar varmış.

Forro the Abhorros
Lia Skylark
Forro the Abhorros

apparently, one should never, ever underestimate my capacity to be salty over literally anything and everything, because I just wrote an original song, lyrics, melody, chords, everything, and recorded it, in under five hours, just because I saw this post and was inspired.

so, without further ado…. “Forro the Abhorros.” (I’m surprised I didn’t put a single warped ship name into this thing. Be proud of me.)

@witchlightsands, I have no clue how to properly tag this so it is all yours. Spread it how you wish. <3 <3

lyrics are under the cut for accessibility. please do not steal my shit. 

finally, if any actual greenwhatsits see this, um… fuck you??

Keep reading

  • “sabah olmak her gece kolay mı sanırsınız / bulutları dağıtıp güneş olarak doğmak / denizle gök arasında çiy yorgunu şehre / kurşun kubbeleri buğulu minareleri ıslak / soğuk bir trenden inmiştiniz / yalnızdınız”

Omuzlarıma yapılması gerekenler listelerinin raptiyelendiği bir sabah, gecenin üzerimde bıraktığı ağırlık yüzünden yerimden kalkmakta bir hayli zorlandım. Saçlarımı karga burnuna benzeyen siyah bir tokayla tepeden topladım, küçüklüğümden beri göz altlarım mordan çok siyaha kaçan bir renkte ve yüzüm korkulacak derecede soluk olurdu, bu yüzden ilk işim koşar adımlarla yatak odasıyla mutfağın arasındaki mesafeyi aşmak ve kendime koca bir bardak yeşil çay yapmak olurdu. Bundan en az on iki yıl önce, gözümü açar açmaz anneannemin kucağıma bıraktığı tepsinin köşesinde duran ve içtiğim vakit kendimi en zor işlerin üstesinden gelebilecek kadar güçlü hissettiğim yeşil çay dururdu, zaten büyüyüp evde “kahvaltı hazır!” diye bağıran bir ses bulamayacağım yaşa gelince, gün içinde hiç aksatmadan yaptığım her işi de onlardan öğrenmiştim. Hayatımı yıllanmış parmaklarıyla bir bir inşa edip tek başıma yürüyebileceğimi anladıkları zaman bana sadece uzaktan gülümsemeyi tercih etmişlerdi, çay poşetinin üzerine sıcak suyu boşaltırken yanan elimden daha çok canımın yandığını hissettim. Çocukluğum öylece arkamda bırakıp yürüyebileceğim bir şey değildi, nereye gitsem peşimden gelecek ve neye karar versem aklımın bir köşesinden bana selam verecekti. Avuçlarımı çay bardağıyla ısıtırken çalışma masama doğru yürüdüm, defalarca okumama rağmen başucumdan ayırmadığım kitabın kapağına bir öpücük kondurdum, ilk sayfasını açıp muazzam el yazısıyla karalanmış, ne zaman okusam bana yaşama gücü veren o yazıyı okudum, küçük bir el radyosundan ise tanju okan “öyle sarhoş olsamki ” çalıyordu, henüz kirpiklerimi kırpıştıramadığım gözlerimle yazıyı okudum:

  • “Tanrım, aklımı sakinleştirerek kalbimi dinlendir. Zamanın sonsuzluğunu göstererek bu telaşlı hızımı dengele. Günün karmaşası içinde bana sonsuza kadar yaşayacak tepelerin sükunetini ver. Sinirlerim ve kaslarımdaki gerginliği hafızamda yaşayan akarsuların melodisiyle yıka, götür. Uykunun o büyüleyici gücünü duymama yardımcı ol. Anlık zevkleri yaşayabilme sanatını öğret. Bir çiçeğe bakmak için yavaşlamayı, güzel bir köpek ya da kediyi okşamak için durmayı, güzel bir kitaptan birkaç satır okumayı, balık avlayabilmeyi, Hülyalara dalabilmeyi öğret. Her gün bana kamlumbağa ve tavşanın masalını anlat. Anlat ve hatırlat ki, yarışı her zaman hızlı koşanın bitirmediğini, hayatta hızı artırmaktan çok daha önemli şeyler olduğunu bileyim. Heybetli meşe ağacının dallarından yukarıya doğru bakmamı sağla. Bakıp göreyim ki, onun böyle güçlü ve büyük olması, yavaş ve iyi büyümesine bağlıdır ve hepsinden önemlisi tanrım, bana değiştirebileceğim şeyleri değiştirmek için cesaret değiştiremeyeceğim şeyleri kabul etmek için sabır, ikisi arasındaki farkı bilmem için akıl ve beni aşkın körlüğünden ve yalanlarından koruyacak dostlar ver. ” -Hitit Duvar Yazısı/mö 2000 

Derin bir nefes alıp, kitabın kapağını kapadım. Beş yaşında iken yatağımın ucuna oturup bu cümleleri ağzından bizzat duyduğum adamın dokunduğu bu kitabın kokusunu içime çektim. Hayatıma bıraktığı en güzel ize, ona duyduğum sevgiye odaklanıp, artık burada, bu dünyada olmasa bile bana nasıl iyi gelebildiğini sordum kendime. Böyleydi işte, bazı insanların yalnızca varlığı değil, yokluğu da bir şeyler öğretiyordu arkasında bıraktıklarına. Arkasını dönüp gitse bile bıraktığı her iz, hayatına devam edebilmen için sana gereken gücü veriyordu. aşılamayacak tek şey ise: geriye yalnızca dinmek bilmeyen bir özlemin hayatının her karesine yansıması ve kimi zaman seni olduğun yere yıkması oluyordu.