hindi ko magets

Is cheating fun? Is it satisfying? Nakakakumpleto ba ng pagkatao? How does it feel ‘pag naiisip mo yung bf/gf mo habang nagloloko ka? Or, naiisip mo pa ba siya at that moment? Pa'no mo nasisikmura? Pasensya na, hindi ko lang kasi talaga magets eh. Pakipaintindi nga sa makitid kong utak. Baka sakaling may “valid” reason. Salamat.

Out of the blue, nagdodownload ako ng dota2. Maybe because gusto ko namang magtry ulit ng ibang environment. Nakapagtry na ako ng dota2 noon pero hindi ko rin matagalan kase hindi ko talaga magets at mas matagal yung game span nito kesa sa lol kase umaabot pa to ng oras. Nakakaumay maglaro kapag sobrang tagal eh hahaha

Hindi ko lang magets kung bakit may mga ibang lalaking magpupursue ng babaeng gusto nila tapos sa bandang huli maghahanap ng iba? Para kang nanghuli ng isda tapos papakawalan mo ulit. Qt mo lang nun

This post is about that girl na namanyak sa bus. After reading the whole fb post, meron lang akong dalawang bagay na hindi magets.

Una, sa side ni girl. Hindi ko magets kung bakit nakakatulog pa rin siya sa ganong situation? I was like “Seriously? Nakailang points ni si manong, sleepyhead ka pa rin?” Yeah, bukod tanging ‘yon lang. Wala nang side comments dahil ‘yon lang talaga yung hindi ko maintindihan sa side niya. Yung part na wala siyang ginawa like sumigaw, or nanlaban, or what, wala akong comment don. Wala naman kasing ibang makakaintindi sa mismong nararamdaman niya nang oras na ‘yon kundi siya lang. Who knows, baka grabeng takot at trauma ang pinagdadaanan niya at that very moment kaya wala siyang nagawa?

Pangalawang bagay na hindi ko magets, at hindi ko talaga magets, at hinding-hindi ko talaga magets is hindi na about don sa girl, kundi don sa mga nagcocomment negatively. Hmm, yung totoo, ano purpose ng mga comments niyo? If it’s to educate this girl about her mistakes, then you’ve already made your point. But, if it’s to humiliate her, then you people are actually excelling! Tangina, minsan na nga lang maging magaling sa isang bagay ang tao, sa pangda-down pa ng kapwa.

Eh kasalanan niya rin naman.

Wala kang ginawa. Gusto mo rin ‘ata eh.

Kesyo gan'to. Kesyo gan'yan. Seriously, tingin niyo, these statements are helping? I highly doubt it. Ganito na ba talaga ang sistema? Sinisisi yung mismong taong nagawan ng kasalanan?

Oo, marami siyang mali sa situation na ‘yon. Pero all-in-all, she’s still a/the victim here. If you know “exactly” what she felt that moment, then go, spit your “righteous” speech. Kung wala namang naiitulong at nakakadagdag lang sa burden na dinadala nung tao, might as well, manahimik na lang.

Don’t tell me, freedom of speech ang ikakatwiran niyo? Sabagay, democratic naman ang bansa natin. Pero sana naman, nagagamit nang tama ng mga tao ‘yang “Freedom Of Speech” na ‘yan.

anonymous asked:

Humingi ng space ang long distance bestfriend ko. Sabi niya nakakapagod na daw kasi kaya baka kailangan na muna namin magpahinga. So kahit masakit tinggap ko at nirespeto ang desisyon niya. Kaya dumistansya din muna ako. Then after a month nag text siya. Sabi niya baka daw ginusto ko din na magka ganito kami para makahanap akong mas hihigit sakanya. Sabi ko mag uusap kami. Pero sabi niya bahala na daw ako. Hindi ko lang maintindihan kasi una sa lahat desisyon niya at siya ang may gusto nito.

Wait lang. Stop. Bakit parang mag-jowa ang dating ng story niyo sakin? Yung tipong mag best friends pero kailangan ng distansya, pahinga, space, meron pang napapagod. Actually, di lang to yung nag iisang story na na encounter ko. Yung totoo, best friend to o yun ang tingin mo sakanya? Please explain further.

Hindi ko kase magets. May best friend din ako at naexperience ko magkaroon ng best friend pero never ako umabot sa point na para ko na siyang jowa kung ituring. I need to understand this. Yung specific.

3

Ang Pagbibinata ni Joven Hernando-Bernal
(alternately, The Life and Times of Jovito Hernando, Bernal Brother #3)
a fic by @toniongbuwan/@ipakomokoroman
with @sumbungero/@chinupacoroman
images by @dettsu​/@bagyong-goyong
886 words of 10k+ | PG-13 | Pacoven (One-sided)

chapter index: 1, 2, 3, 4, 5


Chapter 5: “Ay, sinasabi ko sa ‘yo. Maraming mai-in love sa ‘yo.”


Joven slowly grew up with the promise of his father’s good looks. Alfredo Hernando was a throwback of his family’s mestizo heritage and Joven had inherited his father’s complexion and aquiline nose. The rounded softness of childhood gave way to long limbs and an angular jaw, already sporting a smatter of patchy stubble. From his mother, he inherited very little. Teresa was an Amorsolo beauty; reddish-brown skin of a true morena, slanting doe eyes, and the straight-backed poise of a ballet dancer. What Teresa was able to bequeath her son, though, was a wide, sensuous mouth that quirked up into a half-smile.

As a boy, it gave Joven the look of a mischievous cherub. Growing into a young man, this gave him the rakish look of someone, who, in a few years, could be a heartbreaker.

Keep reading

Sa lahat ng past experiences ko sa mga taong minahal ko na iniwan ako sa mga mababaw na dahilan? Hindi ko alam kung tinuruan nila ako maging malakas o maging manhid. Hindi ko alam kung tinuruan nila ako maging madamot o maging matalino pagdating sa pagbibigay ng atensyon sa ibang tao. 

Binuo nila yung mindset sakin na “Baka mawala rin to sa huli eh?" 

Yung takot na ok lang saken sumubok pero alam kong hindi naman mag wowork kaya pinipigilan ko na lang or hindi ko ineentertain. Hindi ko alam kung yung mga pananaw ko ngayon sa buhay eh tama o kaya naman eh may halong galit at ganti sa nakaraan. Mi hindi ko na nga alam kung moved on na ba talaga ako sa mga past experiences ko o kaya naman totoong masaya na ako eh. Hindi ko na alam dapat kong maramdaman dahil hindi ko na alam kung ano ang totoong pakiramdam ng masaya eh. Minsan hindi ko magets bakit dadating sila sa buhay mo at ipapakitang sobrang espesyal ka sa kanila tapos sa huli iiwan ka lang rin pala.

Ang labo ng ganun eh. Wala naman tayong hinangad kundi magmahal lang at mapasaya sila tapos sa huli ganun pa sila. Minsan hindi ko alam kung ano talaga ang gusto nila. Gusto nila nung minamahal sila at binibigyan sila ng importansya. Pero kapag naibigay mo naman parang wala lang sa kanila. Tapos sa oras na iniwan ka na nila. Sa oras na ok ka na. Tska naman sila babalik sa buhay mo na parang wala lang nangyari.

Minsan talaga napapadasal ka na lang dahil wala ka ng matakbuhan eh. Minsan, gusto mo itanong bakit ganun ang dapat mong maranasan kung sa umpisa pa lang eh maganda na naman talaga ang motibo mo sa kanila. Hindi ko na nga rin alam ang tama at mali sa relasyon eh. Kasi alam ko namang once na ikaw ang nasa posisyon nila eh ang iisipin mo din eh tama. Wala ka sa lugar nila at pinagdadaanan eh, Fuck the world ika nga kapag may taong mahal ka na. Tipong ang importante lang sa inyo eh kayo lang dalawa.

Pero ang tanong. Willing ba kayong i risk lahat ng nasa paligid niyo dahil sigurado talaga kayong dalawa na "kayo na sa huli?” O may pananaw na naman na mananaig na ang matitira at makakaintindi eh yung mga tunay na kaibigan? Who knows diba?