grup 4

Anonim ol ♥️

1-)En sevdiğin film?
2-)En sevdiğin şarkı?
3-)En sevdiğin grup?
4-)En sevdiğin yemek?
5-)En sevdiğin kitap?
6-)Şuan olduğun yerden uzakta olmak istedin mi?
7-)Yapabildiğin yemekler ne?
8-)Şimdi nerede olmak isterdin?
9-)En sevdiğin 3 tumblr kullanıcı kim?
10-)Bir dilek hakkın olsa ne dilerdin?
11-)Dış görünüşe önem verir misin?
12-)Rehberine kayıt ettiğin en sıra dışı ad ne?
13-)Burcun ne?
14-)Hiç yurt dışına çıktın mı?
15-)Nerede yaşıyorsun?
16-)Buradan hariç hangi sosyal medyaları kullanıyorsun?
17-)Hangi renkleri seversin?
18-)Hayvanları seviyor musun?
19-)Geceleri mi seversin gündüzleri mi?
20-)Yabancı dil biliyor musun?
21-)Yaprak sarması mı?Mantı mı?
22-)Ne tür kitaplar okursun?
23-)Whatsapp durumun?
24-) Yorgun musun?
25-)Fotoğraf çekmek mi? Çekilmek mi?
26-)Son okuduğun kitap?

IBU ADALAH SEKOLAH UTAMA: TERGANTUNG BAGAIMANA KEPALA SEKOLAHNYA??

oleh: Bendri Jaisyurrahman

Untuk kali ini, ijinkan saya bicara kepada ayah dari hati ke hati…
Dalam konteks pengasuhan, sekolah pertama bagi anak adalah Ibu. Ibu adalah sekolah pertama dan terbaik bagi anak, krn secara psikologis: Ibu memberikan rasa nyaman bagi anak agar betah berlama-lama di dekatnya, menjadi tempat utk curhat dan diskusi tentang banyak hal terutama menanamkan nilai-nilai agar anak menjadi tangguh menghadapi tantangan kehidupan.

Sulit bagi Ibu untuk fokus mendidik anak dan membuat mereka nyaman secara psikologis jika ia tidak mendapat dukungan, apalagi jika hanyut dalam perasaannya sendiri dan mudah stress.

Ibu yg stress akan mudah emosi dan kurang sabar menghadapi anak-anak. Inilah gejala awal munculnya ‘mother distrust’ di mana anak jadi tidak betah di rumah dan merasa bhw Ibu adalah sosok yg tidak mengenakkan.

Semua fungsi dan tugas Ibu sbg guru pertama dan utama akan dapat dipenuhi jika peran sbg Kepala Sekolah yg dipikul Ayah berjalan maksimal.

Mother distrust muncul lagi-lagi krn peran ayah sbg. Kepala Sekolah; hilang atau sangat kurang. Ayah lah yg seharusnya berpikir utk membuat anak menjadi betah bersama ibunya, dalam hal ini: apakah kebutuhan psikologis Ibu. Ibu akan bisa memberikan rasa nyaman kepada keluarga jika ruang bathin nya nyaman. Dan…. Ayah-lah yg berkewajiban menyamankan ruang bathin Ibu. Ada ruang dan waktu bagi Ibu utk mencurahkan isi hatinya, misalnya: tidak hanya dibebani oleh pusingnya kenaikan harga-harga di luar.

Menurut penelitian, perempuan (makhluk berkromosom XX) yg jiwanya sehat butuh mengeluarkan 20 ribu kata per hari. Ibu yg jarang diajak ngobrol santai oleh suaminya, maka bahasa tubuh dan nada bicaranya tidak mengenakkan. Menyusui anak akan resah, tak sabar dgn kelakuan anak, bahkan cenderung menjadikan anak sbg sasaran pelimpahan emosi yg tdk semestinya. Jadi, endapan permasalahan dgn sang ayah dimanifestasikan dlm bentuk amarah yg tidak jelas kepada anak-anak.

Terkadang, ada Ibu yg tetap sabar kepada anak-anaknya meskipun Ayah tak memberi ruang bagi jiwanya…, tapi manifestasi ekstrimnya dalam bentuk penyakit fisik yg sulit sembuh

Maka tugas wajib ayah adalah memberikan ruang, waktu, dan suasana setiap hari bagi Ibu utk bicara sbg upaya utk selalu menyehatkan jiwanya, mendengar keluh kesahnya. Rangkul Ibu untuk marah dan menangis kepada Ayah saja agar sehat jiwanya, agar Ibu bisa selalu memberikan bunga cinta utk anak-anaknya.

Ibu yg sehat jiwanya dapat menjalankan tugasnya sebagai sekolah terbaik bagi putra-putrinya. Ia bisa tahan berjam-jam mendengar keluhan anak-anaknya. Ia mudah memaafkan anaknya. Ia menjadi madrasah yg baik utk menanamkan nilai-nilai Robbany…, dan hal ini harus didukung oleh ayah yg memperhatikan bathinnya, di samping kesehatan fisiknya. Ibu harus sehat luar dalam.

Ayah yg hebat, berawal dari suami yg hebat, yg mengerti jiwa dan kebutuhan .. Singkatnya, bahagiakan pasangan kita karena ia adalah madrasah utama bagi anak-anak kita.

Repost dari grup WhatsApp FIM Club 4 Penting++

Resep Dalam Mendidik

1— Jika melihat anakmu menangis, jangan buang waktu untuk mendiamkannya. Coba tunjuk burung atau awan di atas langit agar ia melihatnya, ia akan terdiam. Karena psikologis manusia saat menangis, adalah menunduk.

2— Jika ingin anak-anakmu berhenti bermain, jangan berkata: “Ayo, sudah mainnya, stop sekarang!”. Tapi katakan kepada mereka: “Mainnya 5 menit lagi yaaa”. Kemudian ingatkan kembali:“Dua menit lagi yaaa”. Kemudian barulah katakan:“Ayo, waktu main sudah habis”. Mereka akan berhenti bermain.

3— Jika engkau berada di hadapan sekumpulan anak-anak dalam sebuah tempat, yang mereka berisik dan gaduh, dan engkau ingin memperingatkan mereka, maka katakanlah: “Ayoo.. Siapa yang mau mendengar cerita saya, angkat tangannya..”. Salah seorang akan mengangkat tangan, kemudian disusul dengan anak-anak yang lain, dan semuanya akan diam.

4— Katakan kepada anak-anak menjelang tidur:“Ayo tidur sayang.. besok pagi kan kita sholat subuh”, maka perhatian mereka akan selalu ke akhirat. Jangan berkata: “Ayo tidur, besok kan sekolah”, akhirnya mereka tidak sholat subuh karena perhatiannya adalah dunia.

5— Nikmati masa kecil anak-anakmu, karena waktu akan berlalu sangat cepat. Kepolosan dan kekanak-kanakan mereka tidak akan lama, ia akan menjadi kenangan.
Bermainlah bersama mereka, tertawalah bersama mereka, becandalah bersama mereka. Jadilah anak kecil saat bersama mereka, ajarkan mereka dengan cara yang menyenangkan sambil bermain.

6— Tinggalkan HP sesaat kalau bisa, dan matikan juga TV. Jika ada teman yang menelpon urusan tak penting, katakan:“Maaf saaay, saat ini aku sedang sibuk mendampingi anak-anak”. Semua ini tidak menyebabkan jatuhnya wibawamu, atau hilangnya kepribadianmu. Orang yang bijaksana tahu bagaimana cara menyeimbangkan segala sesuatu dan menguasai pendidikan anak.

Selain itu, jangan lupa berdoa dan bermohon kepada Allah, agar anak-anak kita menjadi perhiasan yang menyenangkan dunia akhirat.

Semoga bermanfaat.

Repost di grup fc 4 penting @fimnews

-Kalk, tertip kalk!
-KALKIIIN! KOĞUUUUŞ!

Gözlerini bu sefer biraz daha erken açmıştı sanki Ali. Ranzanın üstünde yatıyordu, yan taraftan koğuş arkadaşı, yoldaşı, Lazo diye hitap ettiği Erkan sallıyordu omzundan Ali’yi.
Tüm koğuş ayaklanmıştı, saat sabahın 5’i. Komutan Çerkez’in sesi tüm karakolda yankılanmıştı, bir sağrıltıyla birden doğruldu yatağından Ali.
-KESKİN NİŞANCI! ALİİİİİİİ!
+Emredin komutanım!
-Kanasınla karakolun üzerinde mevzileneceksin! Şerefsizler geliyor.
+Baş üstüne komutanım!

Koğuş 2 dakika içinde silahlanmış, gözler sonuna kadar açılmıştı. Sıraya ip gibi dizilip pür dikkat Çerkez’in emirlerini bekliyorlardı.
-MEHMET!
+Emredin komutanım!
-Yanına Emreyle Serhatı al ve dışarıdaki siperlere mevzilen!
+Baş üstüne komutanım!
-LAZO! ERKAN!
+Emredin komutanım!
-Ali’ye gözcülük yap, birinden dürbün bul, tetikte olun!
+Emredin komutanım!
-GERİ KALAN HERKES DIŞARIYA MEVZİLENSİN, GÖZÜNÜZÜ DÖRT AÇIN LAN! BİRİNİZİN KANI AKMAYACAK, ANLAŞILDIMI ULAN!

Tüm koğuş sessizdi.
-ANLAŞILDIMI ULAN!

Sessizlik bir kaç saniye devam etti, Çerkez köpürürcesine bir eda ile tekrar bağıracakken, Ali sessizliği tiz bir ton ile dağıttı.
+Vatan komutanım, ne kadar aksa azdır.
-ALİ, OĞLUM SANA BİŞEY OLMAYACAK, ULAN KİMSEYE BİŞEY OLMAYACAK! GEÇİN ULAN MEVZİLERİNİZE!

21 kişinin gözlerinde cesaret ve korku harmanlanmıştı. Herkes emin ve hızlı adımlarla mevkiilerine geçerken Lazo ile Ali karakolun üzerine tırmanıyorlardı.
Gecenin sessizliği ve karanlığı hakimdi, ay ışığı karakolun önündeki bayrağı aydınlatıyordu. Buz gibi esen rüzgar tüyleri diken diken etmeye yetsede, verilen her nefes ateş gibi çıkıyordu aslanların yüreğinden, buhar olup süzülüyordu ay ışığında.
Çerkezin sesi bir kez daha duyuldu:
-MEVKİİLERİNİZDEN KIPIRDAMAK YOK! KORKMAYIN ULAN! KİMSEDE SORU SORMASIN! KÖYDEN HABER ETTİLER, 2 GRUP OROSPU ÇOCUĞU ÖLMEYE GELİYOR, OLAY SADECE BU! ÇIT ÇIKMAYACAK, KORKMAK YOK! ATTIĞINIZ HER KURŞUN ETRAFI KIRMIZIYA BOYASIN ASLANLARIM!

Aslanlarım.. Yankı bir kaç saniye sürdü dağların arasında, soğuk bekleyişin ilk adımları başladı. Ali kanasını ayarlayıp yavaşça mevkiisine geçerken Lazo sessizce kum torbalarını en iyi siper edecek şekilde diziyordu.
Gecenin sessizliğinde sadece şarjörün kontrolü için çıkarılıp takılmasının ve kum torbalarının sesi vardı.
Lazo son kum torbasınıda attı, dürbünü kemerinden çıkarıp yerde pozisyon almış ve pür dikkat karşıdaki dağlara silahının dürbünüyle bakan Alinin yanına kıvrıldı.
Dürbünü gözlerine doğrultup dağları izlerken bir şeyler demek istedi. Aliyi severdi. Lazo bir şey demeden, Alinin dudaklarından sessizce bir kaç kelime döküldü;
-İnandın mı?
+Neye?
-Lazo.. İnandın mı lan?
+Neye tertip?

Ali duraksadı. Cebindeki sigaradan çıkarıp yakmak istiyordu, yapamazdı. Açık hedef olurlardı, sigaranın ateşi bir kilometre öteden nokta atışı yemelerine sebep olurdu, o karanlıkta ufacık bir ateş böceği bile 10 kilometre öteden dikkat çekerdi.
Derin bir nefes aldı, Lazo dikkatle Aliye bakıyordu, sessizlik hakimdi, sadece bir kaç böcek çınlaması.. Lazo olabildiğince sessiz olmaya çalışarak söylendi, gözlerini Aliye dikmişti;
+Ali, oğlum ne diyorsun lan, neye inandım mı?!
-Sessiz ol.

-Sence öldürecekmiyiz hepsini?
+Başka ne yapacağız ya? Zevkle be.
-Lazo.. Bir şey merak ediyorum lan. Tamda şimdi sormak istedim. Sana biz lazo diyoruz ya..
Ali, gözlerini dürbünden ayırarak, hafif bir gülümseme ile ellerinde dürbünle uzakları gözleyen Lazoya baktı.
-Sen karadenizli değilmisin uşağum, neden senin şiven yok? Heh.
Lazo gözlerini dürbünden ayırdı, Aliye dönüp gülümsedi. Biraz sessizlikten sonra kısık kısık gülmeye başladı, elindeki dürbünü kum torbasının üzerine koydu, gülmesini keserek neşeli bir şekilde Aliye baktı, Alide gülmemek için kendini zor tutuyordu.
+Tertip, ben karadenizliyim doğrudur. İsteduğumde şivemida yaparum, istediğimde böylede konuşurum, ben çift dil biliyorum oğliim.
İkiside birbirine bakarak gülmeye başladılar, olabildiğince kısık şekilde gülmeye çalışıyorlardı -ki aynı zamanda bu saçma gülüşmeyi kesmek istiyorlardı.
Neden güldüklerini bilmiyorlardı, ve bu konuyu neden şimdi konuştuklarınıda.. Sadece, gecenin ayazında biraz gülmek iyi gelmişti onlara. Ali tekrar dürbününe döndü, Lazoda onunla beraber.
Dudaklarındaki gülümseme yavaş yavaş silinmeye başladı Alinin. Dürbünü gözlerinden ayırmayarak konuştu tekrar;
-Öğrenmek istedim be Lazo. İçimde çok kötü bir karanlık var, şu gecenin karanlığından daha karanlık.
+Tertip, 2 grup itin çaresine ben tek başıma bakarım. Neyin karanlığı bu lan?
-Sen karadenizlisin uşağum, bakarsııın..
+La Ali, sen iyimisin oğlum?
-Tertiip.. ‘dedi Ali, gözlerini yavaşça dürbünden ayırarak Lazoya baktı. Lazo el dürbünü ile uzakları seyrediyordu. Alinin ona baktığını hissetti.
+Dürbünden ayrılma tertip.
Ali tekrar dürbüne döndü. Soğuk bir kaç kelime dökülmeyi bekliyordu ağzından, içi titriyordu sadece Alinin..
-İnandın mı demiştim ya, inandın mı Çerkez’e?
+Neyine inanmayacakmışım?
-Biz bir çok çatışmaya girdik. Sen Çerkez’i hiç böyle diken vaziyette gördün mü?
+La Çerkez buu, hep öyledir.
-Hayır be Lazo. Bize “kanınız akmayacak” diye bağırırken gözlerine bakmadın mı adamın? Tüyleri diken dikendi, endişeliydi, bilmiyorum be..
+Ne düşünüyosun oğlum sen?
-Bak Lazo. 2 grup terörist hiç karakol basmaya gelir mi? Bunlar şerefsiz lan, korkak orospu çocukları bunlar. 2 grupla gelirler mi lan bize? Hele ki 2 grup it gelse, süne süne gelirler dağların arasından. Bunları köylü nasıl görecekte bize haber edecek? 2 grup gelse görünmeyelim diye yılan gibi süzülür orospu çocukları. Köylü bunları görmüş Lazo. Köylü bunları nasıl görmüş?
+Ne düşünüyosun oğlum sen cidden?!
Gözlerini dürbününden ayırmıştı Lazo.
-Dürbünden ayrılma Lazo..
… Sessizlik, sadece ikisinin endişeli yutkunmalarıyla bozuldu 10 saniye kadar.
-2 grup değil bunlar be Lazo. Köylü bunları gördüyse eğer, bunlar coşa coşa geliyorlar demektir, coşa coşa geliyorlarsa da 2 grup değiller, Çerkez yalan söyledi be.. 2 grup dedi, cesur olmamızı istedi, Çerkez biliyordu sayılarını.. Bu gece Lazo, sağ kalırmıyız be karadenizli..
+Tertip, isterse bin kişi ols…
-ŞŞT! Telsizi ver!
-900 metre ötede dağların üzerinde hareket gözlüyorum!
Çerkezin sesi duyuldu telsizden.
+Tamam Ali, sakin ol koçum. Yaklaşmalarını bekleyin. Tüm birlik, tetikte olun, hedefin tam olarak yönünü belirt Ali.
-Saat 1 yönünde, hala 900 metre, iki kişi kayaların arasından bi kaç metre inip durdu, yukarda biri dürbünle karakola bakıyor sanırım. Her şeyi göremiyorum.
+Lazo ne bok yiyor!
Lazo elinde dürbün, şaşkın ve endişeli gözlerle tüyleri diken diken olmuş Aliye bakıyordu. Çerkezin sesiyle irkildi, yutkunarak dürbünü hemen eline aldı, siper alarak 1 yönüne doğru bakmaya başladı, Alinin elinden telsizi alıp;
-Komutanım, b-bakıyorum..
+Karadenizli, senin gözlerine güvendim, hadi be aslanım!
..7 saniye kadar geçti aradan.
-Komutanım, dürbünle kayaların üzerinden buraya bakan bir orospu çocuğu var, kayaların altında 2 tane daha, dürbünlünün arkasında 15 den fazla saydım, kayaların arkasında kalıyorlar, 6 kişiye yakın sağ taraftan inmeye hazırlanıyor gibi.
+Lazo, iyi izle. Ali?
Telsizi Ali aldı.
-Komutanım!
+Aslanım, 600 metreye yaklaştıklarında söyleyin, parmağın tetikte olsun. Lazo, her hangi bir pozisyon değişikliğinde haberdar et, anlaşıldı mı?
Çift ağızdan, anlaşıldı dedi aslanlar.

Telsizi 21 kişi dinliyordu, Çerkez’de dahil olursa 22’ye çıkıyordu dinleyici sayısı. Saat 5.15 civarlarıydı, çok hafif bir aydınlanma vardı dağların arkasından. Güneş yavaşça doğuyordu. Gecenin ayazı eksilmemişti karakoldan, 21 aslanın tüyleri diken, nefesleri ateşti hala, eli tetikte olmayan sadece Lazo vardı, keskin nişancısına yaverlik ediyordu karadenizli.
Ali her hareketini izliyordu dağdakilerin, Lazo etrafa bakıyordu çevre kuşatan, pusu planlayan şerefsiz varmı diye. Solda bir kayalık yığıntısı vardı, oradan gelirlerse işleri zordu. Fakat dağdakilerin bu stratejiyi planlayacak zekaları varmıydı? Alinin dürbüne bakarak gülümsemesine bakılırsa, öyle bir ihtimal bile yoktu.
Sadece, her saniye o gülümseme biraz daha azalıyordu. Aradan 1 dakika kadar geçtiğinde, o gülümsemeden eser kalmamıştı ve telsize tekrar davrandı;
-Komutanım, saat 1 yönünden 15 er kişilik 4 grup aşağı iniyor, saat 3 yönünden tahmini olarak 24 kişi sağdan bastırmak için pozisyon almaya çabalıyor, 700 metre..
+500 metreyi geçtiklerinde, en uygun pozisyonda sıkmaya başla Ali.
-Komutanım.. 2… 2 grup..?
+ALİ!
-Anlaşıldı komutanım!

Karakol buz kesilmişti. Ali nefesini kontrol edemiyordu, diğer aslan parçalarının sıcak nefesleri yavaş yavaş soğuyordu. Çerkez’in gözlerinden bir damla yaş süzüldü yattığı sipere, üzüldüğü ve korktuğu tek şey, 21 şehit vereceğiydi, biliyordu.. Bilmekse, işin en acı tarafıydı, çaresizlikse cabası..
Telsizden destek kuvvet isteyeli 10 dakika olmuştu, destek kuvvetin ulaşması ise 1 saati bulacaktı. Tek istediği, 21 aslan parçasından sadece birinin bile gazi çıkmasıydı, sadece birinin..

Lazo, gözlerini dürbünden ayırmayarak, yutkundu ve iki kelime söyledi;
-Haklıymışsın tertip.

Ali tek kelime etmedi, nefes almayı kesmişti, sadece odaklanmış ve pür dikkat karşıyı izliyordu. Eli tetikte öyle bir duruyordu ki, sanki 500 metreyi bekleyemeyecekmiş gibi, isyan edip üzerlerine mermi yağdırmak istermiş gibi duruyordu..
Telsizi eline alıp, “550 metre komutanım” dedi Ali.
Lazo dürbünü tutan bir elini bıraktı, diğer elini arkasındaki G3’e davrandı. Emirleri bekliyordu.
Çerkezin sesi duyuldu,
+Atışınla başlarız Ali.
Oldukça sakindi, ve çok soğuktu. Tam bir ölüm soğukluğu vardı karakolda o an, kuş uçsa üzerine mermiler yağacaktı sanki..
Lazo elindeki dürbünü bıraktı, G3’e davrandı, siper aldı.
Ali, telsizi elinden bırakmadan önce son bir söz söyledi, “Hazır..”

Karakol tetikteydi, namlunun ucundaki mermiyi bir pamuk ipliği tutuyordu sanki o an.. Erlerin parmaklarına hafif rüzgar çarpsa, çıkacaktı namludan ilk mermi..
Ali nefesini verdi, ve Lazoya “sen ölme karadenizli” dedi, “SEN ÖLME KARADENİZLİ!” diye bağırdı, karakol inledi, sesinin yankılanması bitmeden ilk mermi, kulakları sessizliğe alışmış karakolun kulaklarını çınlatacak şekilde çıktı Alinin kanasından!
1 saniye geçmeden, ardı ardına mermi sesleri gelmeye başladı.. Hava yavaşça aydınlanıyordu, fakat karakoldan dağlara giden mermilerin parıltısı güneşten daha parlaktı.. Görsel bir şölen oluyordu adeta, ölümlerle oynanan bir oyun gibiydi ilk saniyeler..

Oysaki 8 gün kalmıştı Alinin eve dönmesine, nişanlısı bir gece daha onu düşünerek uyumuştu, belki rüyasındaydı şimdi Gülcan’ın, kim bilir..
Kadınlar hisseder derler ya, Gülcan hissediyormuydu aceba o an Ali’nin bir ölüm şöleninde olduğunu?

Karakoldaki ışık oyunları devam ediyordu, Ali gülümseyerek ateş saçıyordu etrafına.
-Lazo, 5 oldu lazo!
-ETTİ 6 LAZO!
-YEDİ, YEDİİİ! BUNUNLA.. BUNUNLA SEKİZ ETTİ LAZO!
-LAZO, KARADENİZLİİ ATEŞ ET!
-LAZO!
-KARADENİZLİ, SANA DİYORUM UŞAK!
+K-kızma ba..

Ali, Lazoya bakmak için o görsel şölenden ve ses kargaşasından bir an olsun ayrıldığında, Lazoyu göğsünden vurulmuş bir şekilde solunda, gülümseyerek yatarken gördü. O an içinde bulunduğu psikoloji sebebiyle deli gibi bülmeye başlayarak, dürbününe geri döndü ve teröristlerin bulunduğu alana doğru nişan almadan, haykırarak mermiler saçmaya başladı.
Arkadaşları teker teker düşüyordu. Alinin gülümsemesi bir anlığına soğukça burkuldu, boynundan onu delip geçen mermi nefesini kesmişti.
Silahını düşürerek geri serildi, soluna baktığında tertibinin ona doğru gülümsemesini görüyordu. Mermi seslerinin arasından duyulabilen kısık bir ses vardı sadece.
–ALİ, LAZO, LAN ŞEREFSİZLER SES VERSENİZE LAN SES VERSENİZE SEEEEEEEEEEEEEEEES!

Alinin nefesi kesilmişti, kahkaha atamıyordu artık fakat gülümsemesinden bir şey eksilmemişti. “Karadenizli, ölme sen” demişti.
Karadenizli gülümseyerek can vermişti solunda. Postalının içerisinde sakladığı eski, takoz bir telefonu vardı Alinin. Gülcanı çok özlediğinde, buradan mesajlaşırlardı geceleri.
Çerkez bir kaç kere telefonu görmesine rağmen bir şey dememişti, o da sevmişti, onun hikayeside derindi..
Zar zor elini yetiştirdi Ali, nefes almakta zorlanıyordu. Gözleri karadenizlideydi, o ona gülüyordu, o ona.. Telsizdeki seste kesilmişti bir süre sonra..
Elinde takoz telefonuyla, karadenizliye bakarak son nefeslerini harcadı Ali;
–Kızmadım karadenizli…

Silah sesleri durmuş, görsel şölen bitmiş ve etraf güneşin kısmi ışığıyla aydınlanmaya başlamıştı. Bir Türk düğünü daha bitmişti..
——————–
Gülcan ise, şehidinin, nişanlısının tabutuna sarılmıştı 3 gün sonra. Bağırdı..
-“Kızma bana gülcan” demiş ölmeden önce bana, “kızma bana gülcan” diye mesaj atmaya çalışmış son gücüyle.. “KIZMADIM SANA YİĞİDİM… VATAN SAĞ OLSUN!”

Mau dibawa kemana keluarga kita ?

Ada satu pertanyaan penting yang harus kita jawab saat memulai rumah tangga : mau dibawa kemana keluarga kita? Pertanyaan ini akan menggiring kita kepada sikap dan cara berumah tangga. Jika kita menjawabnya mengalir bagai air, seraya berharap mengalir ke danau jernih meskipun ternyata ngalirnya ke got atau septic tank, maka sikap kita dalam berumah tangga cenderung reaktif layaknya pemadam kebakaran. Hanya sibuk memadam masalah yg tiba-tiba muncul. Inilah model keluarga survival. Hidup yang penuh adrenalin. Berdebar debar, khususnya dirasakan para istri. Hanya menerka nerka apa gerangan yg terjadi esok sambil siapin mental untuk menghadapi berbagai kemungkinan terburuk. Jika Anda naik roller coaster semenit aja bisa muntah-muntah, maka model keluarga seperti ini dijamin akan membuat cemas dan berpeluang stroke.

Lain halnya jika Anda jelas tujuannya mau kemana. Dan tau jalan menuju tujuan itu. Meskipun berliku-liku dan ada turbulensi dan guncangan sepanjang jalan, tetap kan tegar. Karena telah memprediksi kejadian tersebut sebelumnya. Inilah keluarga yg punya visi. Bukan berarti gak punya masalah. Namun tau apa yg dilakukan saat menghadapi masalah karena jelas tujuan dan arahnya.

Maka, visi berkeluarga menjadikan kita menikmati setiap irama hidup berumah tangga. Baik iramanya dangdut koplo atau black metal. Masing-masing telah dipahami pola nadanya. Saat berkelimpahan tau sikap yg dilakukan, saat berkesusahan mengerti strategi yg diterapkan. Tetap optimis sampai ke tujuan. Tidak saling menyalahkan. Sebab masing masing anggota paham rute dan medannya.

Itulah kenapa perintah agama senantiasa mengajak kita untuk membuat visi dalam berbagai hal khususnya dalam berkeluarga. Allah katakan dalam alquran surat al hasyr ayat 18 : Hai orang orang yang beriman, bertaqwalah kepada Allah. Dan hendaklah tiap tiap diri melihat apa yang akan dilakukannya esok hari. Maka bertaqwalah kepada Allah. Sesungguhnya Allah mengetahui apa yang kalian kerjakan"

Ayat ini memakai kalimat تنظر dari kata نظر yang maknanya melihat dengan jelas. Ini menandakan bahwa masalah visi adalah bukan sekedar dalam pikiran namun terimajinasikan hingga seolah-olah kita melihatnya. Dengan melihat jelas itulah kita melihat dua hal : peluang sekaligus tantangan. Peluang kita jadikan alat untuk meraih tujuan dan tantangan kita sikapi dengan antisipasi sedari awal. Inilah keluarga yang selamat.

Karena itu, sebelum biduk dikayuh hendaknya masing masing anggota keluarga saling mengingatkan tujuan, ‘kita mau kemana?’ Jangan sampai energi mengayuh habis sepanjang jalan hanya untuk siap siap tenggelam karena tidak mengerti arah dan tujuan bersandar.

Sebagai muslim, Allah telah membuat panduan visi dalam keluarga. Visi umum ini mutlak kita ikuti. Tinggal misi operasionalnya yg berbeda antar keluarga. Visi yang dimaksud di antaranya : 1. Terbebas dari siksa api neraka (At tahrim : 6) 2. Masuk surga sekeluarga (ath thur : 21)

Kedua visi ini memberi petunjuk kita bahwa urusan akherat adalah prioritas. Bukan sambilan. Apalagi dianggap penghambat kesuksesan dunia. Jangan sampai muncul kalimat : ngajinya libur dulu ya, besok kamu mau UN. Ntar UN nya keganggu lagi. Ini menunjukkan bahwa kita telah gagal menempatkan akherat sebagai prioritas. Padahal urusan akherat itu yg utama sebagaimana Allah sebutkan dalam surat al qososh ayat 77(silahkan buka sendiri ayatnya)

Untuk menjaga visi berkeluarga agar sesuai dgn petunjuk quran tersebut, maka mulailah dari dominasi tema dialog dalam rumah tangga kita. Ada sebuah ungkapan masyhur yg diucap Ibnu Jarir Ath Thobari dalam kitab tarikhnya “dialog yg sering dibicarakan antar rakyat menunjukkan visi asli pemimpinnya”. Kesimpulan ini beliau ucapkan setelah meneliti visi para pemimpin di zaman dinasti umayyah, mulai dari Sulaiman bin Abdul Malik, Walid bin Abdul Malik hingga ke Umar bin Abdul Aziz. Apa yg dibicarakan rakyat menunjukkan visi pemimpinnya. Saat rakyat banyak dialog tentang jumlah anak istri dan cucu ternyata sesuai dengan visi Sulaiman yg memang concern kepada urusan pernikahan dan keluarga. Begitupun saat rakyat banyak berdialog tentang uang dan harta di masa Walid, sebab memang visinya walid seputar materi dan pembangunan.

Dan anehnya begitu di masa Umar bin Abdul Aziz rakyat lebih banyak dialog tentang iman dan amal sholeh. Tersebab memang pemimpinnya, yakni umar, kuat visinya akan akherat,

Dengan demikian, coba perhatikan dialog dalam keluarga kita, khususnya anak anak sebagai 'rakyat’ dalam keluarga, Itulah visi asli kita. Jika lebih banyak bicarakan liburan dan makanan sebab visi keluarga mungkin seputar wisata kuliner. Sebaliknya jika sudah mulai bicarakan hal hal seputar agama, itu tanda visi akherat dari ortu telah sampai kepada mereka.

Mulailah dari perbaikan lisan (al ahzab : 70) lewat dialog yg bernuansakan akherat, maka kelak akan terperbaiki amalan kita menuju cita cita : masuk surga bersama. Inilah sejatinya keluarga. Yakni ketika kumpul bersama di surga. Dan terhindar dari keluarga broken home, dimana bukan yg tercerai berai di dunia, namun keluarga yg tak mampu kumpul bersama di surga. Semoga Allah kabulkan pinta kita tuk ajak sanak famili kumpul bersama di jannahNya. Aamiin

Oleh Ustadz Bendri Jaisyurrahman

Sumber : grup FIM Club 4 Pendidikan Parenting

MENANTU

Insyaallah kalo nanti saya punya mantu perempuan, saya akan berterima kasih kepadanya.
Dia rela meninggalkan orangtua yg menyayanginya untuk berkhidmat pada pria yg baru dikenalnya bbrp waktu.
Dia juga yg akan menggantikan bbrp tugas yg biasanya saya kerjakan untuk anak laki2 saya.

Iya betul, mgkn saya akan cemburu.
Pria tsb yg bertahun2 menemani saya akan pindah membina kerajaannya sendiri bersama permaisurinya yg dia cintai.
Tapi saya juga harus ingat, pria itu menjemput kebahagiaannya bersama wanita yg rela menemaninya dalam aneka keadaan.
Tentunya hidup bersama anak laki2 saya mungkin tidak selalu indah dan mudah.
Anak saya punya kelebihan, tapi pasti punya kekurangan.
Begitu juga mantu saya, dia punya kekurangan, tapi pasti ada kelebihannya.

Meskipun mantu saya tidak melewati masa sulit seperti yg saya alami untuk anak laki2 saya, krn dia tidak melahirkannya, tidak repot menyusui dan membesarkannya, tapi wanita itupun kelak insyaallah akan melahirkan dan membesarkan cucu2 saya.
Hanya masalah waktu tapi semua pasti melewati aneka pengorbanan yg tidak mudah.

Saya juga harus ingat untuk tidak membuatnya memilih.
Saya mungkin akan kangen sesekali, tapi saya akan tau jika anak laki2 saya tidak datang, pastilah dia punya banyak hal untuk dikerjakan.
Mungkin anak laki2 saya tidak datang krn dia enggan saya tau kesulitan yg terjadi dlm kerajaannya.
Mungkin dia belum menelpon karena saya tau ada hari2 dimana membeli pulsa adalah pilihan terakhir setelah membeli aneka keperluan pokok rumah tangga.
Tapi saya yakin, jika saya menyayanginya sepenuh hati, anak saya akan tau kemana hatinya terpaut meski kita tidak selalu bisa bertemu.
Dia akan tau bahwa saya akan selalu mendoakan dan menyayanginya.

Pun,
Insyaallah jika saya punya mantu laki2.
Saya akan berterima kasih padanya.
Dia yg akan menanggung semua hal tentang anak perempuan saya.
Dia bukan saja bertanggung jawab tentang materi, tapi agama dan aneka hal terkait pendidikan cucu2 saya pun akan beliau tanggung.
Dia juga rela mengumpulkan receh demi receh pendapatan pertamanya untuk diserahkan pada anak perempuan saya untuk dikelola.
Sementara orangtuanya yg mendidiknya sejak kecil mgkn merasa cukup dengan kabar bahwa rumah tangganya baik2 saja.
Dialah yg menjadi jalan surga neraka bagi anak perempuan saya sekarang.
Oh betapa Allah dengan segala ketetapannya yg pasti terbaik bagi hambaNya.
Seorang ibu mana yg tidak was2 anak perempuannya dibawa pria lain.
Apakah dia bisa jadi istri yg baik.
Apakah dia bisa mengurus suami.
Apakah kelak dia menjadi ibu yg baik.
Belum2 saya sudah merasa khawatir.

Saya juga harus ingat untuk tidak membuat anak perempuan saya merasa bersalah jika dia tidak bisa mengunjungi saya.
Mgkn dia ada masalah yg enggan jika saya tau.
Mgkn dia ada prioritas lain yg lebih darurat.
Ya, saya harus selalu ingat bahwa Allah telah menetapkan bahwa suaminyalah prioritas utamanya sekarang.
Tapi satu hal yg saya yakini, jika saya menyayangi anak perempuan saya dgn sepenuh hati, dimanapun dia berada, bersama suami macam apapun, dia akan tau bahwa saya senantiasa menyayangi dan mendoakannya.

Ya, semoga saya senantiasa ingat.

Bahwa saya tidak pernah memiliki apapun.
Yg tidak merasa memiliki maka tidak akan menuntut haknya.

Cukup sibukkan diri dengan mengecek apakah selama ini kewajiban thd Allah dan makhluk Allah lainnya sudah tertunaikan atau belum.
Maka insyaallah, Allah yang Maha Adil akan berikan hak saya meskipun saya tidak meminta.

Jikapun Allah memang jelas memerintahkan untuk senantiasa berbuat baik pd saya sebagai orang tua,
Semoga sayapun kelak selalu ingat bahwa Allah juga memerintahkan kita untuk senantiasa menyayangi yg lebih muda.

Mantu saya adalah anak saya juga.
Meskipun tidak lahir dari rahim saya,
Tapi Allah kirim dengan “cuma2” untuk mendadak menjadi anak dengan kewajiban yg sama tanpa saya bersusah2 membesarkannya.

Inilah status seorang ibu yg berandai2, saat melihat anak2 cepat sekali besar kadang tanpa saya sadari.
Jika insyaallah ada umur, jika Allah berkenan mewujudkan semua ini, semoga Allah senantiasa membuat saya ingat.

Barakallaahu fiikum
♥ Bunda Kaska

Sumber : Melinda di grup wa fim club 4 penting

Semua Akan Cie Cie Pada Waktunya

Dari sekian majelis yang pernah saya belajar di dalamnya, saya melihat perempuan lebih rajin mencatat. Kebalikan dari laki-laki. Malas mencatat. Tapi tidak jarang saya dapatkan laki-laki malah lebih bagus jawabannya dibandingkan perempuan, padahal tidak mencatat. Apa yang bisa dipelajari dari sini? Yang bisa dipelajari adalah:

Bahwa laki-laki lebih menguasai hal-hal global daripada perempuan. Bahwa perempuan lebih menguasai hal-hal rinci daripada laki-laki. Makanya, pemetaan pikiran laki-laki biasanya lebih global, simple, meluas dan tepat dibandingkan perempuan yang kadang pemetaan pikirannya lebih fokus ke furu’ mufashshalah (cabang-cabang rinci) yang bahkan kadang menurut laki-laki ga penting sama sekali. Contoh:

Laki-laki kalau mau safar, modal dengkul juga jadi. Simple. Tapi perempuan? Jangan harap cuma modal pakaian. Perempuan lebih berfikir ke furu’, sampai minyak kayu putih, bahkan sampai memikirkan jarum. Kayak mau nyantet orang aja.

Laki-laki kalau mau ke kajian, atau ke mall, atau ke pasar, atau ke kantor, tidak begitu memikirkan kosmetik. Asal baju rapih dan matching, selesai. Jangan tanya perempuan tentang mereka saat mau pergi ke sana.

Laki-laki saat di kajian, mendengarkan ustadznya, sambil menata mind-mapping global. Rincinya tidak penting-penting amat. Ego dan rasa ‘keperkasaan’ mereka akan berkata, ‘Ah, gue juga bisa mikirin rincinya sendiri tanpa di-talqin’. Beda sama perempuan, mendengarkan ustadznya, sambil banyak mencatat. Sehalaman, dua halaman, sampai banyak. Setelah itu ya sudah. Kalau diadu sama laki-laki, malah bisa kalah. Karena laki-laki lebih menguasai ushul, sedangkan perempuan lebih menguasai furu’. Dan mereka yang menguasai ushul, lebih layak jadi pemimpin daripada yang lebih dominan penguasaan furu’. Iya. Kalau diadu sama laki-laki, malah bisa kalah. Tapi kecenya, kalau laki-laki ternyata yang kalah, mereka akan beralasan, ‘Ya wajar lah, wong akhwat pada nyatet, saya nggak.’

Ga wajar, mas. Antum cuma jiping (ngaji kuping), jihadnya di telinga doang. Beda sama akhwat-akhwat itu, mereka jihadnya di kuping, tangan dan hati. Jihad di kuping? Ya dengerin. Jihad di tangan? Ya mencatat. Jihad di hati? Ya menahan perasaan supaya ga suka sama ustadznya. (emoticon merem lalu ada setetes keringat di pojok kepala sebelah kiri)

Laki-laki itu exist di pertama. Dia bisa berfoya dengan kemegahan. Tapi semegah-megahnya bujang dan jomblo, kalau belum beristri, maka kemegahannya ghayru mu'tabar (ga teranggap). Malah dunia akan tertawa kalau seorang bujang sudah mapan tapi belum mau beristri. Mencari ilmu pun tidak. Ini abnormal. Perlu dipertanyakan dosis kelelakiannya. Coba tengok kisah Nabi Adam.

Nabi Adam alaihissalam, awalnya tinggalnya di surga. SURGA! SURGA! Apa sih yang ga enak di Surga? Enak semua, bro! Apa-apa azek. Tapi semegah-megahnya taraf hidup beliau di Surga, tetap saja beliau suatu kala merasa murung. Ada yang kurang. Ada fitrah yang belum dilengkapi. Ada relung jiwa yang belum diisi. Perempuan. Ah, itu dia. Hidup laki-laki sehebat apapun tetap saja dependant pada makhluk halus bernama ‘perempuan’. Maka, Allah berikan pasangan buat Nabi Adam. Seneng….

Tapi memang sudah lazimnya. Ujian mesti ada. Susah seneng tetap saja ada ujiannya. Nabi Adam meminta perempuan, namun kemudian dengannyalah beliau terjatuh. Ke bumi. Ke dasar. Cobaannya ada.

Makanya, jangan mengira after-marriage itu ketemunya Surga doang. Salah besar. Ujiannya banyak. Kegalauannya malah lebih banyak, lebih rutin dan lebih tinggi intensitasnya dibandingkan kegalauan bujang. Tapi tentu saja penyembuhnya lebih available dibandingkan buat bujang. Semua itu kalau di-manage sesuai syariah, bakal berpahala besar.

Dan dari semua kegalauan, baik sektor ekonomi, sosial, dan psikologi, ternyata laki-laki sangat matching untuk menghadapinya bersama perempuan. Tidak bisa satu doang. Harus berdua. Kenapa? Karena laki-laki lebih menguasai ushul, sedangkan perempuan lebih menguasai furu’.

Dari sektor ekonomi, laki-laki lebih mampu mencari uang banyak dan memang keharusannya mencari nafkah. Pas awal bulan (bagi orang kantoran), seluruh atau sebagian uang di-manage istri. Ada nafkah khusus buat istri, ada juga dana umum. Istri, yang lebih suka masalah furu’, bakal lebih mampu handle ini. Really. Kalau laki-laki yang handle beginian, istri bisa terzhalimi. Rumah tangga bisa rapuh. Sudahlah, biar ditangani istri. Nanti pas belanja bulanan, di market istri cari semua barang di semua rak, suami cuma cari satu: bangku. Hehe.

Dari sektor sosial, laki-laki tidak begitu suka kepoin orang secara detail. Beda bingits sama perempuan. Makanya, tensi ghibah perempuan lebih besar daripada laki-laki. Makanya juga, anak-anak ngaji yang lebih suka ngomongin fulan dan fulan, itu lebih layak digelari ‘banci mengaji’ dibandingkan anak ngaji. Mirip perempuan. Makanya gan, jangan mengetahui personal seseorang secara detail, karena pengetahuan tersebut bakal mendorong untuk berghibah. Kecuali personal Rasulullah. Itu lain lagi. Baiklah.

Kemudian, istri lebih bisa dijadikan senjata untuk urusan-urusan sosial. Arisan, rukun tetangga, musyawarah di gerobak sayur sambil acak-acak barang dagangan, kajian-kajian kampung dan pesta pernikahan. Itu semua girly (baca: emak-emak) banget. Tentu saja aneh jika arisan hanya dikuasai laki-laki, lalu para bapak-bapak ngegosip di gerobak sayur. Ga pantes. Makanya, kalau mau siarkan nikah di kampungmu, tidak usah repot-repot buat kertas undangan. Irit aja. Itu buat orang jauh aja. Untuk sekelurahan, cukup bicara sama nenek-nenek atau emak-emak “Saya mau nikah sama “namalengkap(spasi)tanggal(spasi)dimana(spasi)kokbisaya?”“

Dari sektor psikologi: laki-laki dengan keperkasaannya akan rapuh tanpa perempuan, dan bisa mudah rapuh karena perempuan. Perempuan dengan kelembutannya bisa menjadi pejuang gigih karena laki-laki. Berjuang sabar, tekun, baik-baik dan…

Semua akan cie cie pada waktunya…

Siapapun dari sesiapa punya harapan tentang siapa, namun siap-siaplah. Jangan sampai hanya berharap tanpa bekal dan perjuangan. Semakin besar perjuanganmu dan kesabaranmu, menunjukkan semakin kamu menghargai harapanmu sendiri dan menghargai dia yang kamu harapkan. Iya, menghargai dia, yang kamu harapkan.

Barangsiapa yang menghargai, ia akan dihargai.

Tetaplah kamu laki-laki menjadi pemimpin Tetaplah kamu perempuan menjadi sandaran pemimpin

Saat kamu datang ke kondangan “fulan vs fulanah”, mereka akan bertanya 'kapan kamu nyusul’. Sakitnya tuh di sana sini.

Pas ngobrol asik-asik sama temen-temen, mulai ada yang membahas topik begitu, 'kamu kapan?’ Sakitnya tuh di perasaan.

Lihat pasangan gandengan enak banget. Lalu, karena ga ada yang bertanya, malah diri sendiri yang bertanya, 'saya kapan?’ Sakitnya udah ga pake perasaan.

Kalau mengingat pertanyaan 'kamu kapan?’ 'kamu kapan?’ 'kamu kapan?’, rasanya sendi-sendi begitu sakit. Memang, sendi-sendi biasanya sakit karena sendirian.

Tapi percayalah, (emoticon senyum), kamu ga usah banyak kirim biodata, cukup perbaiki diri, kirim proposal kepada Allah setiap selesai shalat dan setiap 1/3 malam terakhir, jaga diri, pantaskan diri dan tawakkal, maka:

“Semua Akan Cie Cie Pada Waktunya”

Ustad Hasan Al-Jaizy

Repost dari grup WhatsApp FC 4 Penting @fimnews

-AVRUPADA 28 KONSER -KUZEY AMERİKADA 31 KONSER -GÜNEY AMERİKADA 10 KONSER

SATILAN 3M BİLET 

100 GRUP KUCAKLAŞMASI

4 ALBÜM

2 FİLM 

3O MİLYON HAYRAN

3 DÜNYA TURU

4 ALBÜMÜDE AMERİKADA 1 NUMARA OLAN TEK “İNGİLİZ GRUP”

GUINNESS REKORLAR KİTABINA GİREN REKORLAR

DÜNYAYI ÜLKE ÜLKE ELE GEÇİRİP LİSTELERDE 1 NUMARA 5 ÇOCUK

1 HAYAL

ONE DIRECTION