grubing

Ostatnie dni były straszne. Jadłam i jadłam bez opamiętania. Boję się wejść na wagę. Nie chce wiedzieć ile przytyłam. Może kilogram może dwa lub trzy ? Brzuch mnie strasznie boli. Czuje obrzydzenie do siebie, do swojego ciała. Od jutro będę jadła mało, bardzo mało lub wcale. Muszę schudnąć. Muszę się pozbyć tych pieprzonych kilogramów. Proszę Cię ana pomożesz mi?

Wyglądasz dziś strasznie
pewnie znów przytyłaś
Nie mieścisz się w spodnie-
nie zauważyłaś??

Musisz szybko schudnąć
bo jesteś za tłusta
znów za dużo zjadłaś-
czy to nie rozpusta??

Masz za grube nogi-
nie wstydzisz się tego??
przypominasz beczkę-
zejdź z oblicza mego

Popatrz na swój brzuszek
i na swoje uda
czy nie będzie lepiej
kiedy będziesz chuda??

Zobacz na modelki-
patrz jak wyglądają
Masz być taka jak one-
niech twe kości wystają

Teraz nie ma szans
byś była szczęśliwa
Bo jesteś za gruba-
i tak to już bywa

Przestań wreszcie jeść
zacznij dbać o ciało
a wtedy zostaniesz-
MODELKĄ- jakich mało

-Powiedz coś do mnie, cokolwiek, proszę, powiedz chociażby, że jestem idiotką, kretynką i na dodatek mam brzydką sukienkę, małe cycki albo nawet grube nogi, a jak nie chcesz mówić, to napisz, zadzwoń, zagwiżdż, cokolwiek zrób, tylko nie milcz już tak!
-Hm…
-Poczekaj!
-Tak?
-Może jednak nie mów, że mam grube nogi.
—  Piotr Adamczyk

“Sinoć je ispravljala uvijenu kosu,
Lokne na kojim sam odmarao misli,
Talase u kojim izgubih sebe,
Ravnodušnog, mrzovoljnog sebe,
Kovrdže na kojim je spavao moj parfem,
Koji je mirisala kad sklopi oči,
U kojem je nalazila svoje razloge,
Pod kojim je skrivala svoj nezaborav.
Sinoć je ispravljala moje ožiljke,
Moje grube, bezobzirne riječi,
Vrišteće boje u mojim glasnicama,
Neprećutane misli u mojoj glavi…
A rekao sam joj da je luda
Jer je čekala moje "laku noć”,
Jer je održala svoje obećanje,
Jer je mislila da mi to znači.
Rekao sam i gore od toga,
Nije me se ticao drhtaj u glasu,
Nisam mario za tobožnji smiraj-
Zašto me laže da želi mir,
Kada me podsjeća da nisam došao,
Da joj napišem par glupih riječi
O tome da li sam suviše umoran,
Da li me koljeno ponovo boli,
Sklapaju li mi se samovoljno oči?
Zašto mi plače preko telefona
Zar misli da će me omekšati suze?
Zar stvarno drži da sam od onih
Koji popuštaju pred ženskom glupošću,
Pred razmazanom crnom šminkom
I uzaludnim, isprekidanim rečenicama,
One koja bježi u svoje knjige,
U gomilu nabacanih crnih oblika
Na bijelu hartiju koju miriše
Kao moj parfem na njenoj kosi?
U likove u kojim traži
Opravdanja za moj nemar,
Za moj nemir,
Za moje ljutnje…
Dok ja ne znam da li sam mislio,
I da li zaista idalje mislim
Da je luda što nije otišla,
Što me zagrli kad spustim ruke,
Što se nada i što me čuva,
Što je čuvam, što je srdim,
Što me voli, sanja i traži
Što me ometa i što me nervira,
Što zove kad joj prekidam poziv,
Što mi zamjera kada se ne javim,
Ranije odem
Il’ prosto ćutim…
Ni sam ne znam da li je luda
Il’ ne bih mogao voljeti drugu,
Onu koja mi nikad ne bi smetala,
Onako kako mi ona smeta,
Pisala, kako ona mi piše,
Plakala, urlala, ljubila, ćutala
Onako kako ona mi traži
“Izvini” u mojim bjesnim tišinama,
Dok ravna svoju mirisnu kosu
Na novim stranicama
Starih herbarija.“

/Teodora Košarac/

Ne diraj je. Suvise je krhka za tvoje grube dodire. Ne sapuci joj. Naviknuces je na prijatnu melodiju tvoga glasa koja ce joj posle faliti, kada ne budes vise tu kraj nje. Ne ljubi je. Pamtice zauvek otiske tvojih usana i onemogucices joj da te zaboravi.
—  Aurora

When Melinda Grube was in grade school, a male teacher told her that “women are not in the historical record, because they never did anything important.’’

She vowed then that she “would never allow anybody to say that to me again.” Grube, now armed with a PhD in women’s history,  is a historical interpreter at Women’s Rights National Historical Park in Seneca Falls, working to make sure girls now hear a different message.

What it’s like to relive women’s history, told at the Seneca Falls national park