grootst

Later als ik groot ben wil ik in een huis wonen waar de zonsopgang schaduwen achterlaat op de muren en de vloer. Wil ik in een huis wonen met de allerfijnste bank waar je helemaal in kan wegkruipen. Wil ik in een huis wonen met de mooiste keuken en waar je in kleermakerszit op het aanrecht kan zitten. Wil ik in een huis wonen met de grootste boekenkast en dat je met een laddertje naar de hoogste plank moet. Wil ik in een huis wonen met een zee van ruimte zodat we kunnen dansen. 

Later als ik groot ben wil ik in een huis wonen, maar alleen als jij daar ook bent. 

We zijn nog veel te jong, maar waarvoor weet ik niet echt. Wijsheid komt met de jaren is nog steeds de grootste leugen, en de aarde brokkelt elke dag weer een klein stukje af. 

Er zijn bijna geen plekken meer waar ik alles los kan laten. Ellende is een ziekte, en elk middel is uiteindelijk net zo tijdelijk als wij. Soms ben ik leeg, voel ik me weggewaaid vanbinnen. Als ik alleen sta op een feestje ben ik meestal het gezelligst. 

Mensen wekken mijn interesse als ze over dromen praten, maar iedereen praat over alcohol en of je single bent. Zoekend vind ik mijn weg, ook al snap ik nu nog weinig. Maar op een dag ben ik tevreden over alles wat verdween.

Ik vraag me af of je nog van me houdt;
Laat ieder antwoord beven in het zwart,
Maar liefde beperkt zich niet tot eenvoud.
   
Toch, terwijl ik wacht word ik langzaam oud
En één twijfel spreekt diep vanuit mijn hart:
Ik vraag me af of je nog van me houdt,
   
Want jou laten gaan was mijn grootste fout;
We kozen de weg van de minste smart,
Maar liefde beperkt zich niet tot eenvoud.
   
Antwoord, toe, al laat het je misschien koud,
Gun mij jouw waarheid, ook al is zij hard;
Ik vraag me af of je nog van me houdt.
   
Spreek dan!– in zilver, want zwijgen is goud
En mijn hart is moe van al jouw getart,
Maar liefde beperkt zich niet tot eenvoud.
   
Soms zijn we slechts wonden en bijtend zout,
Soms zijn we knopen, eindelijk ontward;
Ik vraag me af of je nog van me houdt,
Maar liefde beperkt zich niet tot eenvoud.
—  Zeg dat je van me houdt, M.A. Tempels © 2017
Laten we samen door de straten zwerven,
Wij tweeën en een fles wijn.
Praat met me over je grootste angst en dromen,
Samen eventjes aan de realiteit ontkomen.
En als we dan te dronken zijn om nog verder te lopen, dan roken we ons pakje sigaretten op onder de sterren en blijven we net zo lang zitten tot het normale leven ons terug roept tot waar we behoren.
—  Pas wanneer de zon weer opkomt.

‘’Niemand had ons verteld dat de kinderen die bijna uit elkaar barstten van creativiteit en de grootste lach op hun gezicht hadden, zouden opgroeien tot volwassenen met afgeknipte wilde haren en een gebroken hart.’’

Gebroken harten zijn niet mooi. Het is geen poëzie, het is niet opblijven tot vier uur ’s nachts luisterend naar deprimerende muziek. Het is breken in het midden van een drukke straat. Het is het zien van hun gezicht in iedereen die je tegenkomt. Het is je goed voelen voor een aantal weken en dan uit het niets, voel je hun lippen in je nek en hun nagels over je rug, en plotseling stik je in de herinneringen van hun aanwezigheid. Het is het wakker worden van dromen waarin ze terugkomen en schreeuwen in het midden van de nacht, omdat je hart net zo veel pijn doet als een rottende tand.

We moeten stoppen met het romantiseren van pijn. We moeten stoppen met het gebruiken van mensen alsof ze voorwerpen zijn. Een hart is geen sigaret - je kunt het niet gewoon aansteken en uitdrukken als je er klaar mee bent. Doe niet alsof er ook maar iets mooi is aan gebroken harten, want ik zou het zelfs mijn grootste vijanden niet toewensen.

Het grootste probleem is dat ik mijn gevoel niet durf uit te spreken. Het gevoel wat ik voor jou voel.
—  Stiekem ben ik verliefd op je.

Om eerlijk te zijn, vind ik dit best een grote puinhoop. Over heel de vloer liggen omgevallen torens van zorgen. Uit de stopcontacten komen om de drie minuten lichtflitsen door de constante interactie met druppels van tranen. De schilderijen die ik als kind maakte, zijn al honderd keer in stukken gescheurd en dan maar weer aaneengehangen. Er ligt een stapel dikke kleren in de linkerhoek van de kamer van toen ik maandagavond mijn lichaam niet meer wou bekijken. Nagels en vijzen hangen half los uit de muren. Ik denk al jaren niet meer dat er nog kleine kinderen zijn die beschermd moeten worden tegen scherpe voorwerpen. Op het plafond ligt een laagje stof, omdat de zwaartekracht hier soms graag andersom werkt. En een plafond, dat valt niet schoon te maken. De kleuren van het tapijt dat ik kocht toen ik veertien was, lijken ondertussen allemaal een tint van grijs. Oude dagboekfragmenten hangen aan de muren voor de periodes dat ik wil analyseren wat er nu eigenlijk mis met mij is. Het is een rommel, en ik zou zeggen dat het tenminste niet mijn rommel is. Maar dat zou weleens de grootste leugen kunnen zijn die ik deze week al verteld heb - of was dat toen ik zei dat het wel goed ging?

Vandaag moest ik op een blaadje papier invullen wat mijn grootste wens was, naast dat mensen terug zouden moeten komen en dieren konden spreken stond mijn grootste wens helemaal bovenaan, gelukkig worden.

Niet verzonden brief (8)

Beste T.

Het is alweer even geleden dat wij voor het laatst contact hadden met elkaar. We hebben elkaar wel vaker een hele tijd niet gesproken en deze keer was ik er echt van overtuigd dat ons contact veel langer zou duren. Helaas. 

Je zou eens moeten weten hoe vaak ik om jou heb gehuild. Hoe vaak ik, de betekenis van mijn tranen, niet onder woorden kon brengen. Hoe vaak ik…nou ja, laat maar. 

Jij was op een gegeven moment mijn hele wereld en dat is misschien wel de grootste fout die ik ooit heb kunnen maken. Ik was zo hard voor jou gevallen en het deed intens veel pijn om terug op te staan. Ik ben nu eindelijk opgestaan, eigenlijk al een tijdje maar ik mis je toch nog steeds. 

Misschien mis ik je woorden. De dingen die je schreef. Woorden die mij leken te kalmeren als het weer eens veel te druk was in mijn hoofd. Woorden die het binnenste van mijn botten konden raken, zonder pijn te doen. Woorden die daarna een intense pijn veroorzaakten, dat moet ik erbij zeggen. Woorden die uiteindelijk geen betekenis meer bleken te hebben. 

Ik mag nu nog één keer om jou huilen en daarna nooit meer. 

Dag. Veel geluk!