grijze

Turfhoek Medemblik zorgt voor grijze haren bij de gemeente

Turfhoek Medemblik zorgt voor grijze haren bij de gemeente

[googlemaps https://maps.google.nl/maps?f=q&source=embed&hl=nl&geocode=&q=turfhoek medemblik&aq=&sll=52.674552,4.911011&sspn=3.021216,7.13562&t=h&ie=UTF8&hnear=Turfhoek, Medemblik&ll=52.770236,5.103037&spn=0.002944,0.006968&z=14&layer=c&cbll=52.769185,5.102814&panoid=i9A9d-d40JVkTJNdO70-5g&cbp=12,321.51„0,9.08&output=svembed&w=722&h=402]

Medemblik – De aanpassing van de rijrichting op de…

View On WordPress

Een grijze wolf lanceert zichzelf om raven weg te jagen van zijn prooi in Yellowstone National Park
-
A gray wolf launches at ravens to scare them away from a kill in Yellowstone National Park.

(Photograph by Barrett Hedges, National Geographic Image Collection/Alamy). #Yellowstone #yellowstonenationalpark #wolves #graywolf

De Meerlobrug van IJsselstein: een taaie Long Exposure kluif.

Dit is de Meerlobrug in IJsselstein. De brug was bij de aanleg de langste houten fietsbrug van Nederland en verbind de beide oevers van de Hollandse IJssel hier bij Jachthaven Marnemoende met elkaar. Toen ik bezig was een serie Long Exposure foto’s te maken van interessante plekken in mijn eigen stad IJsselstein mocht deze brug zeker niet ontbreken.

Onvoorspelbare wolken

Het lastige bij het maken van Long exposure foto’s is dat je nooit weet wat het eindresultaat gaat worden. Dat is immers sterk afhankelijk van de wolken/luchten die voorbij drijven tijdens de tien tot vijftien minuten durende belichting. Bij deze brug bleek dit extra moeilijk Deze foto is het resultaat van de vierde poging die ik deed. Ik kan inmiddels wel redelijk een inschatting maken van welke luchten de door mij gewenste effecten op gaan leveren en welke niet. Immers niet iedere long exposure fotograaf heeft dezelfde stijl. Andere kiezen juist voor hele grijze dagen met nauwelijks een zichtbare wolk. Ik prefereer een meer dynamische lucht. De kracht van long exposure zit hem er voor mij in het statische (hier de brug), af te zetten tegen het dynamische (de lucht). Dat dynamische gedeelte mag (nee moet!) er voor mij dan ook dynamisch uitzien op de foto!

groet
John

PS. DEEL dit artikel s.v.p. met jouw volgers, door met je muiscursor naar “Deel dit” onder dit artikel te gaan en dan op de Tweet, Vind ik Leuk, of Google+ knop te klikken, zodat ook de mensen in jouw netwerk dit kunnen lezen.

Vandaag voelt als een zondagmorgen.

Ik werd wakker en ik had heerlijk geslapen. Ik voelde me verreweg van uitgerust maar ach het is een begin.
Mama was al weg naar haar werk op Schiphol dus ik had het huis voor mij alleen. Ik liep de keuken in, zag daar een bakje liggen met een briefje erop: Ik heb een stukje kruidencake voor je gebakken met nootjes. x Mama
Ik maakte het bakje open en er lag een heerlijk stukje vers gebakken cake in. Ik kon niet wachten om het te proeven want het rook o zo heerlijk.
Ik zette de waterkoker aan, pakte een banaan, zette een heerlijk kopje thee en ging aan de tafel zitten. Terwijl ik van mijn heerlijke ontbijtje genoot kwam Mattie ( onze kat ) er aan gelopen. Aan zijn oogjes te zien was ook hij net ontwaakt.
Nadat ik alles heb opgegeten ga ik met mijn kopje thee naar mijn kamer en ga in bed liggen. Het is een somber uitziende dag vandaag met regen en grijze wolken.
Ik denk bij mezelf: ” Vandaag ga ik heerlijk niks doen, ik heb het verdient. ”
Deze ochtend is fijn.

De laatste brief

De wereld scheen vol lichtere geluiden

en een soldaat sliep op zijn overjas.

Hij droomde lachend dat het vrede was

omdat er in zijn droom een klok ging luiden.


Er viel een vogel die geen vogel was

niet ver van hem tussen de warme kruiden.

En hij werd niet meer wakker want het gras

werd rood, een ieder weet wat dat beduidde.


Het regende en woei. Toen herbegon

achter de grijze lijn der horizon

het bulderen — goedmoedig — der kanonnen.


Maar uit zijn jas, terwijl hij liggen bleef,

bevrijdde zich het laatste wat hij schreef:

liefste, de oorlog is nog niet begonnen.


Bertus Aafjes [Lambertus Jacobus Johannes Aafjes] (1914-1993)

7

Vanochtend wilden we vóór de regen een wandeling maken. Nu regent het op dit moment (bijna middag) nog steeds niet, maar we waren er dus vroeg bij. Het is weer een grijze en wat mistige dag. We liepen langs de Oostzeedijk. Dat is een drukke straat waar trams rijden, maar wat een mooie panden. Schitterende geveltjes, glas-in-lood-ramen en een huis in Jugendstil stijl.

Ik was die irritante dame met haar grijze jas en roze sjaal

Gisteren stapte ik op Utrecht Centraal rond 17:30 in de trein. Ik was luid en onbeschoft aan de telefoon toen ik naast jou plaatsnam. Jij met je gebreide muts en donkere, half Aziatische ogen wist niet hoe snel je moest wegkijken. Ik bleef maar doorbeppen aan de telefoon over een gescheurde jurk en een zichtbare tatoeage terwijl jij heel hard je best deed om een artikel op je telefoon te lezen.

Uiteindelijk hield ik dan uiteindelijk mijn smoel. Jij haalde opgelucht adem. Tot ik opeens tegen jou begon te praten. Iets met karma. Jij vond dat ‘toeval’ een stuk spannender was. Ik gaf jou gelijk en triomfantelijk stak jij jouw armen in de lucht. Mijn telefoon ging weer, maar ik pakte niet op. Een seconde dacht ik erover om het gesprek met jou voort te zetten, maar de nieuwsgierigheid naar de date van mijn beste vriendin won het deze keer.

Toen jij uitstapte op Amsterdam Amstel keek ik nog 1 keer om, maar jij was allang blij dat jouw eindstation jou de verlossing bracht. Via deze weg waag ik nog een kansje om je te vragen of wij de volgende keer de rollen kunnen omdraaien; jij beppen en ik luisteren.

Pantera #vermist 27-2-2015 #Poperinge #WestVlaanderen

Pantera #vermist 27-2-2015 #Poperinge #WestVlaanderen

Naam kat: Pantera
Datum vermist: 27/02/2015
Geslacht: Kater
Gesteriliseerd/Gecastreerd: Ja
Ras: Birmaanse of Siberische kat gekruist met ander ras
Geboortedatum: 11/10/2012
Chip: Nee
Chipnummer:
Land: België
Provincie BE: West-Vlaanderen
Plaats verdwijning; Casselstraat  Poperinge
Aanvullende kenmerken: Langharige Birmaanse kat met grijze, gestreepte kop; beige buik, borst en zijkanten; donkere…

View On WordPress

Aflevering 6: 1,3 miljoen boeven

 

Het was nog nooit zo ingewikkeld om binnen de 40 minuten te blijven, maar het is gelukt! Met limonade in de aanslag begonnen Maarten en Raymon aan de opnames van aflevering 6, we bespraken:

  • De roamingkosten die we niet meer hoeven te toch wel moeten betalen. 
  • De aanwezigheid van 1,3 miljoen boeven in Nederland.
  • De nieuwe producten die Apple 9 maart gaat aankondigen.
  • De nieuwe gadgets van Samsung, Huawei, Pebble, LG en HTC

Deze aflevering hebben we geen apps besproken, maar we hebben wel wat leesvoer genoemd:

____________________________
Abonneer je op de TechSnacks Podcast in iTunes: klik hier
Volg TechSnacks ook op Twitter: @TechSnacksNL
Reageer op de uitzending via het contactformulier

Natuurbeheer wil bescherming strandlopers

De afdeling Natuurbeheer van het ministerie van Ruimtelijke Ordening Grond- en Bosbeheer (RGB) wil betere bescherming van snipjes (grijze strandlopers) die voor komen in de kustvlakte van Suriname. Het gaat om een beschermde vogelsoort die vaak wordt d… http://news.surinam-unity.com/8qf9wJ

Wat gaan we het aankomende jaar dragen?

Mode is erg aan verandering onderhevig. Gelukkig is dat in de herenmode minder het geval. De meeste producten blijven altijd in de mode, wellicht dat alleen de kleuren veranderen of de vorm. Zo is de stropdas de afgelopen jaren al flink wat veranderd in formaat, materiaal en zelfs gebreide varianten.

Maar goed, nu dan de toekomst van de herenmode in het algemeen. Herenmode is jarenlang klassiek geweest, met standaard kleuren en niet echt heel uitbundige patronen. Die tijd is voorbij. Men mag weer lekker gek doen. Knalkleuren op de stropdas of pochet, drukke bloemetjesdesigns, grote en aparte vormen manchetknopen, opvallende bretels. Gelukkig mag het allemaal weer. Door deze ontwikkelingen kan er veel gemakkelijker een eigen stijl ontwikkeld worden en kunnen mannen zich weer onderscheiden van de grijze massa, of meestal zwarte massa, want een pak is nog altijd vaak zwart. Ook pakken mogen nu in andere kleuren, bijvoorbeeld groen of bruin, of zelfs babyblauw. 

Daarnaast zijn de etiquette langzaam aan het verwateren. Waar vroeger strak werd vastgehouden aan de geldende regels, laat de nieuwe generatie deze steeds vaker links liggen. Bretels zijn daar een goed voorbeeld van. Vroeger een strikt accessoire, niet zichtbaar gedragen en in ingetogen kleuren. Tegenwoordig zien we allerlei patronen en kleuren en wordt deze zelfs los aan de broek gehangen. Ook vlinderdassen zijn weer helemaal in de mode en worden gedragen in allerlei situaties en kleuren, waar deze vroeger alleen gedragen worden in formele sferen en standaard kleuren. 

Een dag in mei

De jongen en het meisje liepen door de veldweg naar de boerderij. Haastig holden ze door het lange gras dat aan hun kuiten kietelde. Het dorp maakte zich op voor de jaarlijkse processie en de wagen waarop het Mariabeeld kwam, had een wiel gebroken. Boer Grijp mocht zijn paarden een uur langer op stal houden, want ze zouden alleen uitgeput raken van het wachten in die hitte.

De veldweg liep langs een klein beekje dat nog amper te zien was door het hoge bermgras. Door de aanhoudende droogte had de begroeiing het uitzicht gekregen van een rij opgehoopt dor hooi. Alleen aan de zuinig verspreide klaprozen kon je zien dat dit een dag in mei was. Hij had een kniebroek aan en grijze kousen die waren afgezakt tot halverwege de kuiten, zodat het randje straks een rood spoor als van een voorbijrijdende tank zou achterlaten.

Het jeukte danig onder zijn knie, maar hij wilde niet weten of het door de kousen kwam, dan wel door het gras. Geen seconde had hij te verspillen. Hij had een belangrijke taak te vervullen. Het vertrek en het verdere goede verloop van de processie hing van hem en van hem alleen af. Dat zijn zus hem was achternagelopen, vond hij minder leuk, maar nu gaan staan ruziën over wie nu juist de opdracht had gekregen om naar boer Grijp te lopen zou alleen maar tijdverlies betekenen, tijdverlies dat er bijna zeker voor zou zorgen dat ze te laat kwamen. En dat kon hij, die dit jaar voor het eerst als jagerszoon achter het beeld van de patroonheilige mocht lopen, zich hoegenaamd niet veroorloven.

Hij proefde nu al de voldoening van de laatste meters, wanneer je weet dat die ellendige voettocht door het dorp erop zit en de processie zich gekreukt door de zijingang van de kerk wringt, alvorens zich definitief op te lossen op het plein en in de cafés er rond. Straks krijgt hij zeker een pint van de mannen, omdat hij zo’n kerel is geweest. Het wordt warm, de zon brandt nu al alsof ze haar hoogste punt heeft bereikt.

Een vlinder fladderde een eind met hen mee. Hij danste zo vrolijk op en neer tussen de bloemen dat zijn zusje ervan ging huppelen. De witte strik in het haar wipte als een wimpel tot net boven het golvende gras. Omdat hij minstens een kop of twee groter was kon hij zien hoe op het veld achter de grasbermen een vogelschrik met zij armen stond te zwaaien alsof hij wilde waarschuwen voor een nakend onheil.

Het was den Broes, die naar goede gewoonte veel te laat met zaaien was begonnen en nu als een verhit zwijn zijn veldje liep te ploegen. Voor een gigantisch lijf als het zijne had hij een merkwaardig spichtige kop. Zowel bij de zuinig samengetrokken mond als aan de overhangende oogkassen liep zijn gezicht spits toe en eindigde in een scherpe, zij het scheve neus, die vreemd genoeg geen zwellingen vertoonde als gevolg van zijn mateloze drankgebruik.

Hoewel je hem vaker op café tegenkwam, dan op zijn veld, zag zijn gezicht eruit alsof het verweerd en gegroefd was door de zon, de kou en de wind van bergachtige en onherbergzame streken. In de rimpels en groeven op zijn voorhoofd liet zich het verleden lezen van het dorp en al de mensen die er hadden gewoond, terwijl de flonkerende ogen, die vanuit de diepte van zijn oogkassen kwamen geschoten, waarschuwend leken te wijzen naar wat ons te wachten stond.

De wat vreemde, maar op zich minzame figuur zwaaide met zijn armen en kwam hun richting uitgelopen. Eerst zonder geluid, dan met een gebrom als van een op hol geslagen tractor. Hij hoorde zijn zusje roepen dat hij moest opschieten, dat ze anders te laat zouden komen. ‘t Zou ook de broer van den Broes kunnen zijn, dacht hij, want die zou nooit met een riek in de hand op twee kinderen afstormen. Heeft den Broes wel een broer of alleen een zuster? En doet dat er iets toe, als je weet dat er hier over twintig tellen een man staat die ons op zijn drietand wil spietsen of toch minstens een duivelse schrik wil aandoen.

De benen van de aanstormende geweldenaar verdwenen in het stof dat opstoof. Het leek alsof een enorme bal op hen kwam aanrollen. De riek was wel nog te zien, maar alleen als glimmende punt in een vlijmscherpe cirkel, een splinternieuwe constructie uit oud ijzer, die de weg baande voor de stofbal. Het hoofd van den Broes of van zijn broer of van wie dan ook daarnet op het veld stond, flitste als een rood zwaailicht in een baan om de stofwolk. Het was een fantastisch schouwspel. Om het te kunnen volgen moest hij op de tenen gaan staan.

Hij hoorde de schrille stem van zijn zusje die zei dat hij moest lopen, want het hele dorp wachtte op hen. Hij antwoordde niet. Als hij sprong kon hij zien hoe de bal was genaderd tot op nauwelijks honderd meter. Zo groot had hij den Broes nooit gekend. Het aanstormende gevaarte maakte een lawaai als van een kudde galopperende paarden, voortgejaagd door een cirkelzaag. ‘Ja, lopen’, schreeuwde hij tegen het meisje. ‘Nu.’ Hij nam haar bij de hand en ze renden zo snel ze konden in de richting van de boerderij.

Het pad was nog dichter begroeid dan daarnet en het gras in de bermen stak ruim een meter boven zijn hoofd uit. Het zoemen van de cirkelzaag en het doffe kloppen van de paardenhoeven was opeens ver weg. Ze kwamen een paar seconden op adem, dan snokte hij weer aan haar hand en ze liepen verder langs de muren van gras, tot op een open plek waar water was. Er was geen pad meer te bekennen. Was dit misschien het beekje?

De stengels waren zo dik als maïs. Met veel moeite duwde hij ze opzij en zocht zich een weg, terwijl zijn zusje volgde in zijn spoor. Hij wilde haar geruststellen, maar kon geen woord uitbrengen. Boven hen kleurde de hemel paars als in de laatste uren van een prachtige dag in augustus. Het schaarse licht, dat door de scheuren in het bladerdek binnenviel, spiegelde zwart  in de glanzende tegels die roerloos tussen de planten lagen. Hij hoorde hoe hij zijn sandalen door de natte aarde zompten.

Soms kwam het doffe zoemen van daarnet even dichterbij en dan hoorden ze hoe de bal, de machine of den Broes zijn broer rietstengels knakte, niet tussen de vingers, maar fijntjes, pijlsnel en hygiënisch. Het hele veld moest vandaag voor de bijl, ook als lag het er miserabel bij. Hij ging weer wat sneller lopen, zo snel als zijn huilende zusje toeliet, maar hij had geen flauw benul van richting. Weer bij de natte plek gekomen, keek hij naar het punt waar de sporen zich kruisten, hij keek naar de modder, de spatten op de benen van zijn zusje, draaide zich om en liet haar achter.

FRAGMENT UIT MIJN NIEUWE BOEK 'EEN ZWARTE BLADZIJDE' TOEN EEN PLEINER NOG EEN PLEINER WAS & AMSTERDAM MAGIES SENTRUM (DEEL 4)

FRAGMENT UIT MIJN NIEUWE BOEK ‘EEN ZWARTE BLADZIJDE’ TOEN EEN PLEINER NOG EEN PLEINER WAS & AMSTERDAM MAGIES SENTRUM (DEEL 4)

Aan het biljart van de kunstenaarssociëteit stonden de vertegenwoordigers van de grijze golf de pommerans van de biljartkeus traag met blauw krijt nadenkend en kunstzinnig in te kleuren.
Kunstenaarsvreugd.
Biljarten. De overwinning der impotenten. De laatste verloren slag op het groene laken in het gevecht tegen het leven. De AOW gerechtigde prostaatclub van gefrustreerde artistieke…

View On WordPress