grifit

U Mostaru sam voleo neku Svetlanu
Jedne jeseni 
Jao kad bih znao sa kim sada spava
Ne bi joj glava, ne bi joj glava 
Jao kad bih znao ko je sada ljubi 
Ne bi mu zubi, ne bi mu zubi 
Jao kad bih znao ko to u meni bere
Kajsije još nedozrele 
Govorio sam joj ti si derište ti si
Balavica 
Sve sam joj govorio
I plakala je na moje ruke, na moje reči
Govorio sam joj ti si anđeo, ti si đavo 
Telo ti zrelo, šta se praviš svetica 
A padale su svu noć neke modre kiše 
Nad Mostarom 
Nije bilo sunca, nije bilo ptica, ničeg
Nije bilo 
Pitala me je imam li brata, šta studiram
Jesam li Hrvat, volim li Rilkea, sve me 
Je pitala 
Pitala me je da li bih mogao sa svakom
Tako sačuvaj bože 
Da li je volim tiho je pitala
A padale su nad Mostarom neke modre
Kiše 
Ona je bila raskošno bela u sobnoj tmini
Ali nije htela to da čini, nije htela 
Il nije smela, vrag bi joj znao 
Jesen je, ta mrtva jesen na oknima 
Njene oči ptica, njena bedra srna 
Imala je mladež, mladež je imala 
Ne smem da kažem 
Imala je mladež mali ljubičasti ili mi
Se čini 
Pitala me je da li sam Hrvat imam li
Devojku 
Volim li Rilkea, sve me je pitala
A na oknu su ko božićni zvončići moga
Detinjstva zvonile kapi 
A noćna pesma tekla tihano niz donju
Mahalu 
Ej Sulejmana othranila majka
Ona je prostrla svoje godine po parketu
Njene su oči bile pune kao zrele breskve 
Njene su dojke bile tople ko mali psići 
Govorio sam joj da je glupava, da se pravi 
Važna 
Svetlana Svetlana znaš li da je
Atomski vek 
De Gol, Gagarin i koještarije, sve sam
Joj govorio 
Ona je plakala, ona je plakala
Vodio sam je po kujundžiluku po 
Aščinicama 
Svuda sam je vodio
U pećine je skrivao, na čardak nosio
Pod mostovima se igrali žmurke Neretva 
Ždrebica 
Pod Starim mostom Crnjanskog joj
Govorio 
Što je divan, šaputala je, što je divan
Kolena joj crtao u vlažnom pesku 
Smejala se tako vedro, tako nevino ko
Prvi ljiljani 
U džamije je vodio Karađoz beg mrtav
Premrtav 
Pod teškim turbetom
Na grob Šantićev cveće je odnela malo
Plakala kao i sve žene 
Svuda sam je vodio
Sada je ovo leto
Sad sam sasvim drugi, pišem neke pesme
U jednom listu pola stupca za Peru Zupca 
I ništa više 
A padale su svu noć nad Mostarom neke
Modre kiše 
Ona je bila raskošno bela u sobnoj tmini
Al nije htela to da čini, nije htela 
Il nije smela, vrag bi joj znao 
Ni ono nebo ni ono oblačje ni one 
Krovove 
Bledunjavo sunce izgladnjelog dečaka
Nad Mostarom 
Ne umem zaboraviti
Ni njenu kosu njen mali jezik kao jagodu
Njen smeh što je umeo zaboleti kao 
Kletva 
Onu molitvu u kapeli na Belom Bregu
Bog je veliki, govorila je, nadživeće nas
Ni one teške modre kiše 
O jesen besplodna njena jesen
Govorila je o filmovima o Džemsu Dinu
Sve je govorila malo tužno malo 
Plačljivo o Karenjini 
Govorila je Klojd Grifits ne bi umeo
Ni mrava zgaziti 
Smejao sam se, ti si glupa on je ubica
Ti si dete 
Ni one ulice one prodavnice poslednjeg
Izdanja Oslobođenja 
Ni ono grožđe polusvelo u izlozima ne
Umem zaboraviti 
Onu besplodnu gorku jesen nad Mostarom
One kiše 
Ljubila me je po cele noći, grlila me i
Ništa više 
Majke mi ništa drugo nismo
Posle su opet bila leta posle su opet
Bile kiše 
Jedno jedino malo pismo iz Ljubljane
Otkud tamo 
Ni ono lišće po trotoarima ni one dane
Ja više ne mogu, ja više ne umem 
Izbrisati 
Piše mi pita me šta radim, kako živim
Imam li devojku 
Da li ikad pomislim na nju na onu našu jesen
Na one kiše 
Ona je i sad kaže ista kune se Bogom
Potpuno ista 
Da joj verujem da se smejem davno sam
Davno prokleo Hrista 
A i do nje mi baš nije stalo klela se
Ne klela 
Mora se tako ne vrede laži
Govorio sam joj o Ljermontovu o Sagalu
Sve sam joj govorio 
Vukla je sa sobom neku staru Cvajgovu
Knjigu čitala popodne 
U kosi joj bilo zapretano leto žutilo
Sunca malo mora 
Prve joj noći i koža bila pomalo slana
Ribe zaspale u njenoj krvi 
Smejali smo se dečacima što su skakali
Sa mostova za cigarete 
Smejali smo se jer nije leto a oni skaču baš
Su deca 
Govorila je mogu umreti mogu dobiti
Upalu pluća 
Onda su dolazile njene ćutnje duge
Preduge 
Mogao sam slobodno misliti o svemu
Razbistrit Spinozu 
Sate i sate mogao sam komotno gledati
Druge, bacati oblutke 
Dole niz stenje, mogao sam sasvim otići
Nekud otić daleko 
Mogao sam umreti onako sam u njenom
Krilu, samlji od sviju 
Mogao sam se pretvoriti u pticu, u vodu
U stenu, sve sam mogao 
Prste je imala dugačke krhke beskrvne
A hitre 
Igrali smo se buba-mara i skrivalice
Svetlana izađi eto te pod stenom nisam 
Valjda ćorav 
Nisam ja blesav hajde šta se kaniš
Dobićeš batine 
Kad je ona tražila mogao sam pobjeći u
U samu reku našla bi me 
Namiriše me kaže odmah pozna me dobro
Nisam joj nikad verovao valjda je stalno 
Curila kroz prste 
Volela je kestenje kupili smo ga po
Rondou 
Nosila ga je u sobu vešala o končiće
Volela je ruže one jesenje ja sam joj 
Donosio 
Kad svenu stavljala ih je u neku kutiju
Pitao sam je šta misli o ovom svetu
Veruje li u komunizam 
Da li bi se menjala za Natašu Rostovu
Svašta sam je pitao 
Ponekad glupo znam ja to i te kako
Pitao sam je da li bi volela malog sina
Recimo plavog 
Skakala je od ushićenja hoće hoće

A onda odjednom padala je u neke tuge 
Ko mrtvo voće 
Ne sme i ne sme, ne bi to ona ni za
Živu glavu 
Vidi ti njega, misli tek tako, kao da je ona
Pala s Jupitera 
Ko je to recimo Zubac Pera da baš on a
Ne neko drugi 
Taman posla, kao da je on u najmanju ruku
Brando ili takvi 
Govorio sam joj ti si glupa ti si pametna
Ti si đavo 
Ti si anđeo sve sam joj govorio ništa mi
Nije verovala 
Vi ste muškarci rođeni lažovi vi ste hulje
Svašta je govorila 
A padale su nad Mostarom neke modre kiše 
Stvarno sam voleo tu Svetlanu
jedne jeseni 
Kad bi’ znao sa kim sada spava
ne bi mu glava 
Ne bi mu glava jao kad bi’ znao
ko je sada ljubi 
Ne bi mu zubi, ne bi mu zubi jao
kad bi’ znao ko to 
U meni bere kajsije još nedozrele.

Pero Zubac
1965.

ALİMLERİ TANIMA VE TANITMA ETKİNLİĞİ

Prof. Dr. Mahmud Esad Coşan

14 Nisan 1938 yılında Çanakkale’de doğdu. Küçük yaşta iken ailesiyle İstanbula taşındı. Arap Dili ve Edebiyatı, İran Dili ve Edebiyatı, Ortaçağ Tarihi ile Türk-İslâm Sanatı sertifikalarını alarak, 1960 yılında İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi'nden mezun oldu.Fakülte son sınıfta iken Mehmed Zâhid (Kotku) Efendi’nin küçük kızı Muhterem Hanımefendi ile evlendi. Aynı yıl, Ankara Üniversitesi İlâhiyat Fakültesi'nde açılan asistanlık imtihanını kazanarak, Klasik-Dinî Türkçe Metinler Kürsüsü'ne asistan olarak girdi. 1982 yılında ilâhiyat profesörü oldu.Üniversiteye intisap etmesinden emekliliğine kadar geçen süre içerisinde Milli Eğitim Bakanlığı ve Devlet Planlama Teşkilatı bünyesinde kurulan çeşitli komisyonlarda üye olarak çalıştı. Aynı zamanda Almanya, Avusturya, Irak, İran, Libya, Ürdün, Suudi Arabistan ve İran gibi ülkelerde uluslararası toplantı ve konferanslara katıldı, araştırma ve incelemelerde bulundu.Mensubu bulunduğu fakültede Türk-İslâm Edebiyatı, Osmanlıca, Türkçe-Kompozisyon, Farsça ve Arapça derslerini okuttu. Yedi adet doktora ve çok sayıda lisans tezi yönetti.

Mahmud Es’ad Coşan hocaefendi başarılı ve verimli bir öğretim üyeliği hayatı sürdürmekte iken irşad faaliyetleri ile sosyal ve kültürel çalışmalara daha fazla zaman ayırabilmek amacıyla 1987 yılında kendi isteğiyle emekliye ayrıldı. Bundan sonra Hocası ve kayınpederi Mehmed Zahid Efendi’den aldığı tebliğ ve irşad görevini daha aktif yerine getirebilmek için faaliyetlere başladı.

Türkiye’nin birçok ilinde hadis dersleri verdi, çok sayıda kitap ve makale kaleme aldı.Sohbetlerine gösterilen ilgiden dolayı hizmet sınırlarını genişletti ve bu gaye ile dünyanın bir çok ülkesine seyahatlerde bulundu. Avrupa, ABD, Orta Asya ve Avustralya’ya defalarca giderek eğitim programlarına katıldı.

4 Şubat 2001 Pazar günü, bir cami açılışı yapmak için Grifit şehrine giderlerken, Avustralya yerel saatiyle 12'de,  Sydney civarında, Dubbo kasabası yakınlarında geçirdiği bir trafik kazası sonucu Allah’ın rahmetine kavuştu.