Όσο υπάρχουν παιδιά που πεινούν,ο Θεός δεν υπάρχει.
—  Νίκος Καζαντζάκης.
στη χροιά της φωνής σου διέκρινα μελαγχολία, στην όψη των ματιών σου μια μικρή δυστυχία, μα στην εμφάνιση της λογικής σου μια τρελή αυταρέσκεια..!
—  και εκείνη την στιγμή χάθηκα

Άστα όλα και έλα.

living through transition

Έχεις ποτέ αναρωτηθεί πόσο υπάρχεις στις ζωές των άλλων ανθρώπων;
Είμαι πάντα περίεργη αν οι άνθρωποι σκέφτονται εμένα όταν ένα συγκεκριμένο τραγούδι ακούγεται ή όταν περνούν μέσα από μια συγκεκριμένη πόλη, όταν ταξιδεύουν.
Αναρωτιέμαι σε πόσες ιστορίες έχω συμπεριληφθεί, σε ιστορίες που μπορεί να είχα ξεχάσει ότι υπάρχουν.
Αναρωτιέμαι αν εγώ εξακολουθώ να υπάρχω στο μυαλό των ανθρώπων που δεν μιλάμε πια.
Αναρωτιέμαι πόσες φορές την ημέρα θα περάσω μέσα από το κεφάλι κάποιου.
Αναρωτιέμαι, πόσο σημαντική είμαι για κάποιον;
Και εν τέλει καταλήγω:
πόσο σημαντική είμαι για εσένα άραγε;

Πόσες φορές πιάνεις τον εαυτό σου να βρίσκεται ανάμεσα στο “είπα πολλά” και στο “μακάρι να έλεγα κι άλλα”..;
—  δύσκολη φάση.

Για κάποιους πάντα θα αντέχουμε πιο πολύ. 
living through transition

Συγγνώμη που ήμουν ξινή και κακιά αυτή τη χρονιά.Δεν θα αλλάξει τίποτα την επόμενη.

Και ξαφνικά, με το που η ψυχή μου σε είδε, πήγε κάπως έτσι “Ω, εδώ είσαι. Έψαχνα παντού για εσένα”.

Θέλω ένα ξημέρωμα μαζί σου. Μια ανατολή του ηλίου να σκάει στο πρόσωπό σου και οι ακτίνες του να παίζουν με το χρώμα των ματιών σου. Σε θέλω στο καλύτερο παγκάκι της Αθήνας, να χαζεύεις τον ουρανό κι εγώ εσένα.