greek-quote

Το μυστικό είναι να μαθαίνεις στον άλλον,κάτι που θα το συναντάει συνέχεια.
Ας πούμε,να ανοίγει μπύρα με πιρούνι. Κάθε φορά που θα θέλει να ανοίξει μπύρα, θα σε θυμάται ο καριόλης.

Αισθάνεσαι ή νοιάζεσαι;
Ξέρω, κανένα δεν χρειάζεσαι
Δεν τα κατάφερα ποτέ, τσάμπα φαντάζεσαι
Μα τέλος πάντων
—  βρωμικη εκδοχη, το φανταζεσαι;
Κάτι δικά μου

Βάζω τη φαρδιά μπλούζα μου με την γλώσσα των Rolling Stones και ακούγεται η φωνή σου στο άδειο δωμάτιο “Ξερεις αυτο το συγκρότημα ή απλα πουλάς μούρη;” και σου χτυπάω το μπράτσο και γκρινιάζω απαντώντας ναι αλλά εσυ δεν ψαρώνεις όταν πουλάω μούρη,εσυ με ξερεις και με κρατάς πιο σφιχτά.Βλεπεις εγω σε ειχα προειδοποιήσει μη μπλέξεις μαζι μου,θα θέλω να σε παω σε μουσεία,σε γουστόζικα μαγαζιά,ψαγμένες περιοχές,γκαλερί,συναυλίες,να μιλήσουμε για τα αστέρια,την πολιτική,τους ανθρώπους,τα βιβλία,τη ζωη.Ειπες ας μπλέξω και οτι βγει,αλλά δεν βγήκε.Και το κεφάλι μου βουίζει ακομα απο τη βότκα που έρρεε ασταμάτητα χθες και τα πόδια μου πονάνε απο το χορό με ξένους που δεν ηταν εσυ.Σου ειχα πει μη μπλέξεις μαζι μου και κατα βάθος προσπαθούσα να προστατεύσω εμένα.Εμενα, εμένα,γιατι το ήξερα.Φωναζω το όνομα σου αλλά δεν ακούς,σου λεω τράβηξε με πιο κοντά και έφυγες,και ειναι Κυριακή πρωι και στο ραδιόφωνο παίζει το αγαπημένο σου τραγούδι αλλά τα χέρια μου δεν κουνιούνται πια στο ρυθμό του και η καρδιά μου δεν Πάει να σπάσει απο χαρά στην όψη σου γιατι,ναι,δεν εισαι εδω.Και σου ειχα πει,σου ειχα πει να με αντέχεις αλλά μάλλον δεν με αντεχες,και τωρα περπατάω μόνη στη θορυβώδη λεωφορο ενώ κουρνιάζεις στην αγκαλιά κάποιας άλλης.Και ολα ειναι καλα,τα πάντα ρει και ουδέν μένει,λεει και ο λαός.Ολα καλα.Εισπνοη εκπνοή.Και ειναι μωρε και αυτο,που ενθουσιάζομαι εύκολα,με μια απρόσμενη αγκαλιά,με ένα γλυκό λόγο,το να μοιραστεί κάποιος το φαγητό του μαζι μου,μια αυγή,μια Δύση,ένας καλός καφές και όταν αγαπάω κατι η κάποιον,αγαπώ πολυ και δυνατά.Και ήσουν η πρώτη και μόνη επιλογή μου αλλά μάλλον για σένα δεν ήμουν το ίδιο.Ελπιζω να βρεις κάποια που σε κρατάει σφιχτά όταν ειςαι στεναχωρημένος, και ξερει οτι κατι δεν πάει καλα απο τον τόνο της φωνής σου και γελάει με τα αστεία σου και ακούει την ίδια μουσική με σένα και χαμογελάει όταν κοιτάει τα ανοιχτά-καφέ μάτια σου.Μαλλον δεν ήμουν εγω εκεινη και το ξερω, το ήξερα.Και τωρα πια ο γλυκός με γάλα καφές θυμίζει πάλι εσένα και τα μάτια σου και τα μαυρα Vans που μου είχες χαρίσει ειναι ακομα δίπλα στην πόρτα και η ζωγραφιά πάνω απο το κομοδίνο θυμίζει εσένα και το ποίημα που μου είχες γράψει δυο μέρες αφότου γνωριστήκαμε ειναι ακομα στο βάθος του πορτοφολιού μου και ίσως ήμουν ερωτευμένη με ένα αγόρι που μου υποσχέθηκε τον κόσμο και μου τον πήρε μεσα απο τα χέρια μου αλλά εγω δεν ήθελα όλο τον κόσμο ήθελα κάποιον να συμβαδίσει μαζι μου να μου κρατά το χέρι να με αντέχει αλλά εκείνος..
“Καλε θα μου απαντήσεις;” ρώτησε η φίλη μου
“Ναι συγγνώμη αποσπάστηκε η προσοχή μου,τι ρώτησες;” απάντησα 
“Ξερεις άμα δεν σε ήξερα τοσο καλα θα έλεγα οτι ήσουν ερωτευμένη μαζι του.”
“Αφού με ξερεις δεν ερωτεύομαι εγω,δεν ειμαι για έρωτες,οχι οχι.Οι άνθρωποι φεύγουν το ξερω το εχω μάθει.”
“Σκέτος γαλλικός καφές;” Διέκοψε ρωτώντας η σερβιτόρα 
“Εδω” είπα και γύρισα προς την φίλη μου “πρέπει να εισαι απο τους τυχερούς για να βρεις αγαπη και να αγαπηθείς αλλά οι περισσότεροι απο εμάς αγαπάμε και γράφουμε για αυτο,αγαπάμε γιατι ετσι έχουμε μάθει και δεν πειράζει άμα δεν αγαπηθούμε πισω.Και ναι ίσως άμα εισαι απο εκείνους που πονάνε και νοιάζονται για κάποιον εισαι πάλι απο αυτους τους τυχερούς γιατι μερικοί απο εμάς σιγά σιγά σταματάμε να τα νιώθουμε τοσο αυτα και είμαστε πικροι ακομα για μια παλιά αγαπη και αυτοκαταστρεφόμαστε μήπως και νιώσουμε κατι δυνατό πάλι αλλά που…Τελοσπαντων καλα ολα καλα” είπα πινωντας μια γουλιά απο τον καφέ μου κοιτώντας ένα ζευγάρι μαυρα Vans να περπατάει μπροστά απο την καφετέρια.

Τα μεγαλύτερα κενα στη ζωη μας ήταν πάντα μέσα μας.

Και αν υπάρχει κάτι χειρότερο απο αυτο?

Τα δημιουργήσαμε μόνοι μας.

Απλά και μόνο επειδή τολμησαμε να αγγίξουμε ανθρώπους που έτρεμαν κάθε επαφή.

Το καλό στο tumblr είναι ότι λέμε όσα τόσο καιρό διστάζαμε να ομολογήσουμε, γιατί κανείς δε μας καταλάβαινε. Το καλύτερο είναι ότι τελικά υπάρχουν κάποιοι εδώ μέσα που μας καταλαβαίνουν.
—  Σας ευχαριστώ.

Και δε με νοιάζει πια να επαναλάβω την ίδια στιγμή ξανά και ξανά, γιατί ξέρω πως οποιαδήποτε στιγμή δίπλα σου θα μου γεμίζει το ίδιο την ψυχή και σε κάθε ηλιοβασίλεμα θα σε αγαπάω λίγο περισσότερο από πριν.

Θεσσαλονίκη, 19 Ιουνίου // 20:57

Και κάπου εκεί, στο απέραντο του ορίζοντα, σε έχασα. Ανάμεσα στα χρώματα του ουρανού όταν η ημέρα δίνει τη θέση της στη νύχτα. Κάπου εκεί, ανάμεσα στα μενεξεδενια χρώματα, μοβ, πορτοκαλί… Χάθηκες. Και το μόνο που μπορούσα να κάνω είναι να κοιτάω το ηλιοβασίλεμα… Να σε θυμάμαι.

Να ψιθυριζω το όνομά σου