gif:copy&paste

efer-vescencia  asked:

Hi! I was wondering if you know of any spells to conjure any past lives? Or past memories? 🌛🌝🌜 Thank you!

Try thinking of things you like in this life that are not easy to explain, maybe you’ll find there a clue to help your quest *✰

This was a question from one of our patrons, you can get your questions answered too, head to Patreon and consider helping us keep creating magic!

2

#klaus the caroline stan: #always dreaming up AUs

I spoke with someone last week, but I don’t think his voice can compare to yours. I don’t think anyone’s voice can compete with your dreamy laugh or your fruity voice, but maybe if he speaks loud enough then I’ll forget the way yours sounds.

I talked to someone the other day and I noticed his brown eyes weren’t the same shade yours were. His eyes showed me the forest, yet yours somehow showed me the world.

I met someone today but I don’t adore his smile as much as yours. His smile is just so perfect, as perfect as can be; but the difference was that only you were the one smiling because of me.

—  a.a.
conflicted | m.k.j. & k.c.

anonymous asked:

*nervous laughter* should the man in the.. should the man ... shou- should the.. should the ..!

What… What… is it? I… (laughs) You… It’s the, the, the, the, the… the, the questions. You ask so many… of these, of these, of these, these, these questions that, that, that, that you keep asking the- for me… for, for, for, for… Should-should-should… should I? Should I? Should I? Should, should, should the, should the, should the, should, should the guy, should the guy, should the guy in the… should the guy in the… in the $32… in the $32 pink…ba-ba-ba-bath… Should, should, should, should… should the girl in the $6,000 tuxedo… should…

Book recommendations? please help

Series are preferred because this moment I’m having right now, where I have to look for books.. It hate it

Stuff I’ve read already:

Dark Tower series (weird and self involved but good.. thumbs up)

Gone with the wind (still fucked up by the ending here… but very good!! thumbs up )

The mongolian fantasy book with wizards? It was good but I’m not like. really interested in knowing what happens next.

Name of the wind (The biggest smart guy nerd fantasy jerk-off festival I have EVER read. at the same time I couldn’t put it down so?? Thumbs up?? I guess??)

Handmaid’s Tale (Dark, but good)

1000 years of solitude (good but I didn’t finish it.. didn’t really hook me in)

American Gods (big time thumbs up)

All of discworld (Not enough thumbs pointed up in the WORLD to express)

Game of thrones (Okay. Very readable.)

Rabbit series by john updike (Good but not fun)

Harry potters (always a good time, issues aside)


And some others but those are the major ones!! thank you in advance for your recommendations!!!

I’m sick people telling me that I’m not allowed to feel, That I’m not allowed to feel any other emotion other than happiness but that hurts
In not allowed to cry or be sad because I don’t have depression like them, that I’m not allowed to talk about no sleep because I’m not insomniac like them, not allowed to get mad or defend myself because I’m then I’m a bully,
I’m only allowed to be happy, to be strong, to be a leader, to spend hours making them feel better but when I ask for help I’m a horrible person, to sit a laugh at all the horrible they say to me, I’m trapped here and I just want to go home

I might not upload much for a couple of days until I get my right :) I’m sorry

anonymous asked:

Headcanons for the main three walking In on their shy crush at the skating rink(alone) skating pretty decently, not noticing them, then once crush finishes the routine they were doing they notice him and slip and fall from panic and embarrassment?(bonus points if he thought the crush couldn't/didn't skate) 😅😅 I hope this is ok!

Viktor:

-W E L L  S H I T

-That’s one way to make Vitya’s heart go doki doki

-Except for the part where crush trips, he goes mad with panic then


Yuuri:

-In awe of how beautiful crush is

-They were perfect before, but now they’re even more perfect

-Probably shouts out loud or something when s/o trips


Yuri:

-Definitely runs out to the rink, fangirling slightly

-Until he realises what he’s doing

-Then he blushes and runs away

why did i spend time on this  a word cloud of every key word the twelfth doctor has said - from ‘the time of the doctor’ to ‘the return of doctor mysterio’ (including class because how could i not). long story short, his catchphrase is clara (the larger the word the more it was said)

long story in its entirety:

Keep reading

Το πιάνο

Θα ήθελα να γυρίσω το χρόνο πίσω
Όχι δε θέλω να αλλάξω το παρελθόν, απλά να το ξανά ζήσω.
Θα ήθελα να γυρίσω πίσω στην εποχή που ήμουν ακόμη παιδάκι.
Όταν πήγαινα νηπιαγωγείο,
τότε που τα πρωινά με σήκωνε η μάνα μου με το ζόρι κι εγώ έβλεπα παιδικά και γκρίνιαζα όταν έπρεπε να φύγω από το σπίτι.
Πόσο δεν άντεχα να αποχωρίζομαι τη μαμά μου.
Ή τις άλλες μέρες που καθόμασταν με την αδερφή μου όλη νύχτα ξύπνιες, μικρά παιδιά, κρυφά απο τους γονείς μας
και παίζαμε αυτοσχέδια παιχνίδια μετρώντας τα αμάξια που περνούσαν.
Που προσπαθούσαμε να μείνουμε ξύπνιες κι όταν έφτανε 7 το πρωί πηγαίναμε να δούμε το αγαπημένο μας παιδικό.
Βέβαια εμένα με έπαιρνε ο ύπνος στον καναπέ, αλλά προσπαθούσα ξανά και ξανά να τα καταφέρω.
Μετά όλη την ημέρα η πόρτα της γιαγιάς και η δική μας ήταν ορθάνοιχτη για να πηγαινοέρχομαστε συνέχεια,
τότε που το σπίτι της γιαγιάς ήταν και δικό μου. Που όταν είχα πυρετό πήγαινα πάντα να κοιμηθώ στον καναπέ της και η μαμά μου γέλαγε. Που προσπαθούσα να παίξω ενα παλιότραγουδακι στο πιάνο της, που ειλικρινά δε ξέρω γιατί υπήρχε μιας και κανείς δεν ήξερε να παίζει.
Όταν βγαίναμε στην αυλή της και παίζαμε με την ισορροπία μας στον ακάλυπτο.
Όσο παιδική συνήθεια κι αν ακούγεται, τώρα καταλαβαίνω πως ήταν ειλικρινά επικίνδυνο.
Μετά ερχόταν ο παππούς με τις τυχερές σακούλες από το περίπτερο και χαιρόμασταν τόσο πολύ. Το μεσημέρι όταν έτρωγε εγώ έτρεχα στο δωμάτιο του και χοροπηδούσα στο κρεβάτι ενώ εκείνος προσπαθούσε να μου πει οτι θα κάνει εμετό αν συνεχίσω.
Τις φορές που τσακωνόμασταν με την αδερφή μου και ερχόταν και μας έλεγε ιστορίες για το τι έχουν καταφέρει οι καλοί άνθρωποι και πως πρέπει να συμπεριφέρονται.
Τις άλλες μέρες που ήμασταν στο σπίτι με την αδερφή μου και παίζαμε όλη μέρα και περιμέναμε πως και πως να γυρίσει ο μπαμπάς απο τη δουλειά κι όταν ερχόταν μας έκρυβε πίσω απο τα χέρια του γλυκά ή παιχνίδια κι εμείς έπρεπε να διαλέξουμε χέρι. Είναι πράγματι τέλειο που ποτέ καμία δεν έμενε απογοητευμένη.
Τα Χριστούγεννα ερχόταν όλη η οικογένεια σε ενα απο τα γύρω σπίτια και εγώ τους έφτιαχνα κάρτες για να τους ευχηθώ, άνθρωποι που πλέον έχουν φύγει κι έχουν αντικατασταθεί από άλλους.
Το Πάσχα πηγαίναμε στο εξοχικό μας που μαζεύονταν ξανά άλλοι κι άλλοι και γινόντουσαν γλέντια με χορούς και φαγητό.
Πράγμα που υπάρχει σε κάθε σπίτι, αλλά ποιός μπορεί να ξέρει τα συναισθήματα του καθενός και τις στιγμές του.
Εκείνες ήταν οι μέρες που περνούσε κάτω απο το σπίτι η μπάντα κι εγώ έτρεχα και κρυβομουν στη ντουλάπα.
Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή, που κοιμόμουν ανάμεσα απο τους γονείς μου, ότι δε φοβόμουν το σκοτάδι, αλλά τους ανθρώπους.
Με λέγανε πάντα ξεροκεφαλο και σπαστικό, γιατί κάθε μεσημέρι που έτρωγα μετά έκανα τούμπες στον καναπέ.
Μια ζωή ίδια, έτσι λένε.
Όταν μεγαλώνεις δε σου λείπει μόνο η άγνοια που είχες μικρός, αλλά και οι χαρές, η συμπεριφορά των άλλων απέναντι σου.
Όταν μεγαλώνεις σε πετάνε, σε πετάνε και σε ξεχνούν.
Δεν έχουν πια την πόρτα ορθάνοιχτη και δε σε περιμένουν κάθε πρωί, ούτε το μεσημέρι ούτε το απόγευμα, γιατί ξέρουν οτι δε θα πας.
Όσο περνάνε τα χρόνια κάποιοι φεύγουν, φεύγουν και το μόνο που αφήνουν είναι αναμνήσεις, σε ξεχνάνε αλλά όταν σε βλέπουν τρέμουν απο χαρά.
Όσο μεγαλώνεις ίσως να εύχεσαι πάντα να γυρίσεις πίσω το χρόνο, αλλά αυτό σημαίνει πως έχεις αναμνήσεις όμορφες.
Υπάρχουν άσχημες στιγμές, που ίσως όσο μεγαλώνεις πληθαίνουν, αλλά τίποτα δεν αξίζει περισσότερο απο το να βλέπεις τον εαυτό σου να επιβιώνει.

  • Henry: Where do you think she went?
  • Regina: There's no way to know for sure, but I bet she ended up with Wish Robin.
  • Henry: What? Why would it send her to a world where she's a wanted criminal who's just killed the reinging monarchs, made off with the princess, and has a price on her head? I wrote 'the evil queen gets a fresh start' not 'the evil queen has a public execution'.
  • Regina: I'm sure it'll work out.
  • Henry: Didn't you say Rumple was trying to kill you when you left too?
  • Regina: I'm sure it'll work out.

О тумане памяти

Столько вёсен за плечами. На мгновение они выстроились за спиной в линию и стали прозрачными, так что можно было увидеть, что происходило в каждую, но изображения наслаивались одно на другое, перекрывались, нанизанные на одну линию, и я с трудом мог различить, что происходит в каждой. Обрывки слов, смеха, слез, отдельные движения, явления погоды, чувство тепла и холода, дождя, снега и ветра, рукопожатий, объятий и неосязаемые раны прощаний, детские игры, прогулки, улица, на которой вырос, люди, с которыми вырос - всё будто выстроилось в одну линию за моей спиной и я почувствовал это, представил, попытался разделить на фрагменты, рассортировать, но единым скопом памяти оно сгрудилось за мной и через несколько секунд исчезло.

Как же многого я не помню, если вдруг захотеть вернуться мысленно в какой-то период из прошлого, какие-то кадры, выхваченные события среди тумана всего остального. Надо бы пересмотреть старые фотографии, но, кажется, я помню сейчас почти каждую, тогда это тоже не поможет. Какая-то часть моей памяти построена только благодаря фотографиям, другая по эмоциональным точкам, остальное стирается, убирается на чердак, так что захочешь, не вспомнишь, только если что-то толкнет в нужном месте, заставит вернуться в момент из прошлого и заново открыть в себе это воспоминание. В остальном всё в тумане и в него продолжает погружаться ещё больше событий, идя по выстроенной линии и прыгая в пропасть памяти, беззвучно растворяясь в общей дымке огромной расщелины. 

Я не хочу терять их, не хочу забывать то, что было, то, что радовало, что заставляло расти, видеть окружение каждый раз по-новому, лучше и лучше, усложняя простое, углубляясь и вырастая, не только по карандашным отметинам на дверном косяке. Хочется иногда возвращаться назад и смотреть теми глазами, что были тогда, видеть, что было тогда, чувствовать, а не просто оставлять это за спиной, среди остального. Как же не хочется забывать, как хочется многое помнить, некоторое в подробностях, в малейшем движении. 

Прошедшие вёсны стоят за моей спиной, голыми ветками деревьев, бурными ручьями, по которым пускали бумажные кораблики, ежедневными переходами через железную дорогу, шоколадом по утрам, любимыми игрушками, лицами тех, с кем разлучила дорога жизни. Воспоминания теряются, медленно гаснут, оставляя только самые эмоционально сильные, но хочется помнить и другое. Вот бы пересмотреть заново детство, ничего не меняя, но увидеть все заново, вглядеться, найти ошибки, удивиться чему-то и отпустить, окончательно оставив в воспоминаниях. 

Туман рассеивается только здесь, туман рассеивается, когда делаешь в него шаг - в остальное время лишь сгущается, забирая всё, что было когда-то.