gezichtjes

Ik heb nood aan knuffels.
Het soort knuffels waarbij we elkaar steeds dichter naar elkaar toe trekken.
Dat soort knuffels waar je haar mijn gezichtje kriebelt, maar ik het niet erg vind.

Die knuffels waar je armen beschermend rond me heen zijn gesloten, en je me dicht bij jou houdt. 
Onze benen verstrengeld, mijn hoofd op je borst.

Knuffels waarbij we lekker gezellig onder een zacht deken liggen, samen tv kijken.
Ik wil dat soort knuffels.

‘’Meisjes zoals ik zijn niet gemaakt om van te houden.
Ze zullen je breken tot er niets meer van je over blijft
en je achterlaten alsof ze er nooit zijn geweest.
Ze zullen je rondjes laten rennen
tot je voeten pijn doen en duizelig zijn bij je hoort.
Ze zullen naar je lachen wetend dat zij het niet waren
maar het wel hadden kunnen zijn.
Ze zullen je aankijken met lege ogen
en al je vragen ontwijken zodat je blijft.
En je zult je voor altijd afvragen
hoe zo’n zacht gezichtje zo harteloos zou kunnen zijn

Meisjes zoals ik zijn niet gemaakt om van iemand te houden.
Ze zullen snel en hard vallen
maar nooit weten hoe ze op moeten staan.
Ze zullen gedichten schrijven en
zichzelf zweren dat het beter was dan het leek.
Ze zullen proberen niet te huilen als je gaat
en elke keer hopeloos falen.
Ze zullen je vergeven en vergeven en vergeven
wanneer ze weg moeten lopen maar jij dat in hun plaats doet.
Ze zullen van je houden
zelfs als ze dat al lang niet meer moeten doen.
En ze zullen zich voor altijd afvragen
hoe zo’n zacht gezicht zo harteloos heeft kunnen zijn.’’

Het nieuwe schooljaar bracht voor Anna en Lotte ook eindelijk de gelegenheid om weer met hun hobby’s aan te knopen. Voortaan gaan ze op maandag na school op cursus jazz- en showdans in Kulturhuset Mazetti, een multidisciplinair vrijetijdscentrum in een prachtige oude chocoladefabriek. Op dinsdag volgt Anna er bovenop een cursus striptekenen. Alles in het Zweeds, vandaar de gespannen gezichtjes bij aanvang van de eerste les…

(Maar uiteraard ging alles prima.)

Niemand weet dat ik Spider-Man ben.

Opa-en-omapannenkoeken

pak pannenkoekenmix, melk, eieren, poedersuiker, stroop

Je maakt de pannenkoeken volgens aanwijzingen op het pak. Het beslag bak ik in wat olie in een koekenpan. Als de pannenkoeken gaar zijn, dan flip ik ze op een bordje en ga ik ze versieren: met poedersuiker maak ik het haar, want opa’s en oma’s hebben grijs haar, en met stroop maak ik het gezichtje. En dan zeg ik: “Sorry opa, maar ik ga je opeten!”

Recept 40/365

Ik wil gewoon samen met jou in bed liggen. Onze huid en warmte die zich met elkaar verenigen en handen die elkaar vinden onder de lakens. Ik wil gewoon genieten van jou en je aanwezigheid en je mooie gezichtje kussen.