friday society

buzzfeed.com
Community Post: How Many Of These Black Movies Have You Seen?
Time to re-watch all these movies
By Bimpe Adenusi

Time to re-watch all these movies

monday,
goodbye at 5 am.
but i’ll drift to sleep again,
and wake forgetting you had left.
the morning is slow,
the coffee is lonely,
and it’s only the beginning of the week.

tuesday,
my first memory is midnight.
dreading slumber without you,
my tired eyes stare aimlessly.
i may as well be watching static.
it’s so hard to enjoy myself,
when my heart breaks at your absence.

wednesday,
it’s noon before i’m awake.
half the day is gone,
not that i would’ve done much.
i will waste away the rest.
i’m too exhausted,
from the anxiety of being alone.

thursday,
out of bed before the sun,
i watch it rise from the porch.
hours invested into passions,
push the day away before my eyes.
my misery is short lived.
i’m so ready for it to die.

friday,
my day starts in your arms,
and it ends in them too.
but
saturday,
rushes by.
most likely drunken,
and carries on into
sunday
and you’re packing.
tears try to escape,
but i hold them inside.
at least until
monday.

Friday night lights

Sitting at the corner table
I looked around the bar
Nursing a glass of whiskey
Listening to my friends spar

The place is crowded
Music so loud
Lights going crazy
People laughing aloud

I sit here thinking
Dazzled by the sights
My troubles can take
A long long walk
For I’m here to enjoy
The Friday night lights

There are essentially only two drugs that Western civilization tolerates: Caffeine from Monday to Friday to energize you enough to make you a productive member of society, and alcohol from Friday to Monday to keep you too stupid to figure out the prison that you are living in.
—  Bill Hicks

it started years ago, informally, as a monthly drink between happy and rhodey; a few months after pepper started at stark industries, she was invited along to join them. years passed before anyone else came around worthy of joining their little club – pepper invited natasha, but she balked at the implication in the group’s title and refused to show up – so they stayed a party of three until tony dragged bruce into his life (bruce drinks tea instead of whiskey, but he always comes). the day rhodey met sam wilson and recognized him as a kindred spirit, he decided it didn’t matter if it was tony specifically who was at the heart of someone’s situation: a man who knows trouble helps his fellows in the same boat, a theory that eventually brings bucky barnes and (finally) natasha on board.

“welcome,” says rhodey, every third friday at an undisclosed location, “to this meeting of the ‘why am i friends with this ridiculous asshole’ society.” the room nods a weary hello.

10

Got to attend Adam’s Paterson & Star Wars screenings at the Arkansas Cinema Society on Friday!! Front row seats to both…just WOW…my brain is still processing!!

Guys, Adam Driver is totally the real deal! Kind, humble, intelligent, cares so deeply about what he does & has the talent to deliver such subtle, nuanced & moving performances. There is literally nothing better than listening to a true artist talk about their craft. Came away with an even deeper love & respect for this man, and I didn’t think that was possible. 😍❤️

He got to talk about Arts In The Armed Forces for a bit too, which made me incredibly happy! He is clearly so passionate about it & more people should know about the important work he does with that.

MY SPACE HUSBAND IS THE SWEETEST & BEST!!! Don’t even argue. Lol! 😉😂 So beyond grateful I got to attend!! And MY GOD The Last Jedi cannot get here fast enough!!! 😃

What a shame it would be if someone found the key to yesterday—opened its doors and went through the vestibule. Everyone would be so tempted to follow. Even worse, what if someone figured out the password to tomorrow? Would not everyone feel an urge to hack its system?

Yet, without any critical thinking, we are here right now in this moment. We are not in “what was” or “what will be,” but “what is.” What will we make of that?

In the future, we want to be successful at our dream career. Right now, we are glued to the couch.

In the past, we were living. Right now, we’re settling to exist.

Right now, we have a decision to make—have. Not had or will have. Have. Right now.

So, don’t live for what could’ve been or what could be. Live for what is. Live for what’s right in front of you.

Yesterday is history. Its entryway to life is blocked off with the word, “never,” and it locks its doors with, “impossible.” Tomorrow does not yet have its foundation. It depends on today.

So live today.

No matter how much you love the stories told behind yesterday’s doors or would like to add another lock to ensure that the day will never come again, it’s over. Not even the smartest scientist can redo yesterday.

That’s why something beautiful happens. Today begins.

Whatever was once lifeless in the night gets a heart when the sunrise announces morning. Time vacuums the pollution out of the new born day so every new opportunity is in your reach. Just reach out and touch it while it’s still there, while today—right now—is still here.  

The reality is that today has an expiration date. The sun will eventually set, and the twenty-four hours will be accounted for. Until then, what will we do? What will we do to give the sun a reason to shine? How about getting up and off the couch? How about putting down your phone? How about going out and exploring your city? How about making memories?

Today is so precious, so beautiful, and so short. How will we make it worth living?

Let’s forget about yesterday and tomorrow and shift our focus on today. Let’s not be so far gone into the past or into the future that we forget about these special moments we have right now.

So, let’s excuse ourselves from yesterday. Let’s excuse ourselves from tomorrow. We can’t let them hold us back.

We have a day to enjoy.

—  live life abundantly, live life now 
Diyos Ko! Bakit Mo Ako Pinabayaan?

“Nang mag-aalas tres na ng hapon, sumigaw si Hesus, ‘Eli, Eli, lema sabachtani?’ na ang ibig sabihin ay, ‘Diyos ko, bakit mo ako pinabayaan?’ “ - Mateo 27: 46

Marahil, karamihan sa atin ay nakapagtanong na minsan sa ating buhay ng mga katagang “Diyos ko? Diyos ko? Bakit mo ako pinabayaan?”

Sa mga puntong iyon ng ating buhay ay para bang nararamdaman nating wala ng Diyos o kung meron man, siya ay natutulog at nagpapabaya sa atin. O isang sadistang hinahayaan na lang ang kanyang mga nilikha na maghirap, magkagulo, at lamunin ng problema.

Totoo nga bang may Diyos? Totoo nga bang hindi natutulog ang diyos? Pero kung totoong nandiyan siya, bakit niya tayo pinababayaan?

Hindi kaila sa atin na sadyang mapagbiro ang tadhana. Dumadating ang mga pagkakataong para bang tayo na ang pinaka-abang tao sa mukha ng lupa. Na kahit ano mang bagay ang ating gawin para ito ay masolusyonan ay tila baga wala pa ring kahihinatnang malinaw na solusyon sa ating mga problema.

Dito pumapasok ang buhay at kaisipan ng kawalang pag-asa. Naiisip nating “Diyos nga ay walang pakialam sa akin at hindi ako tinutulungan, ako pa kayang hamak na tao ang makagawa?” Dito pumapasok ang buhay sa kadiliman. Ang buhay pagpapabaya. Ang buhay na malayo sa Diyos. Ilang beses na nating inakusahan ang diyos ng pagpapabaya sa atin? Kawawa naman si Lord, kahit walang sawang nagmamahal, lagi na lamang sinisisi sa mga hindi magagandang nangyayari sa buhay ng tao.

Ito ang isang klasikong halimbawa. May mga taong nasa banig ng karamdaman na halos isumpa na ang langit at lupa at ang Manlilikha. “Diyos ko! Bakit niyo naman ako binigyan ng ganitong sakit?”, marahil ang ilan sa mga linyang kanyang bibitawan. Ngunit naitanong na ba niya sa kanyang sarili, ano ang aking ginawa kaya ako nagkasakit? Ano ang aking naging lifestyle kaya ako nagkakaganito ngayon? May mga taong sinisisi ang Diyos sa lung cancer, chain smoker naman ng halos 40 taon; may mga sinisisi ang Diyos sa sakit sa puso, walang preno naman kung kumain at hindi nag-eehersisyo; sinisisi ang Diyos dahil sa karamdamang kung minsan - o madalas - bunga din naman ng sariling pagpapabaya.

Dahil sa mentalidad na “wala namang diyos” (kahit meron naman talaga) ay nabubuhay tayo sa isang buhay na walang direksyon at walang kaliwanagan. Sa pagtahak natin sa ganoong klase ng “trip” sa buhay, hindi maiiwasang may mga tao tayong isasama at hahatakin doon sa “kakaibang trip” na iyon. Imbes na maging tagapagdala ng liwanag at pag-asa, dahil nga tayo ay nabubuhay ng malayo sa Diyos, tayo ay nagiging instrumento pa upang mapariwara ng landas ng iba. Imbes na tayo lang ang nakakaramdam ng “pagpapabaya ng diyos” (kahit hindi naman talaga), ipinaparamdam pa natin ito sa iba. Ilang beses na ba tayong naging instrumento para ang ating kapwa ay “mabuhay sa kadiliman?”

Bakit nga ba kapag tayo ay malayo sa Diyos, tayo ay nabubuhay sa kadiliman? Ito ay sa kadahilanang Diyos ang siyang nagbibigay ng liwanag. Diyos ang talagang nagbibigay ng ilaw dahil ang Diyos ang ilaw, ang Diyos ang liwanag (1 Juan 1:5). Mas maliwanag pa ang diyos kumpara sa ilaw na ibinibigay ng Meralco. Mas Masaya, mas maganda, kapag may liwanag ang buhay. At ang liwanag ng buhay ay atin lamang makakamit sa diyos. Walang ibang nilalang ang makakapagbigay ng ganap na kaliwanagan bukod sa diyos (katunayan nga, ang Diyos ay hindi isang nilalang dahil wala naming lumalang sa kanya). Kung kaliwanagan ng buhay ang kailangan mo para sa madilim mong buhay, Diyos ang kailangan mo.

Sa katunayan, kapag dumadating ang mga “kadiliman” sa ating buhay, hindi naman ito talagang ganap na kadiliman. Sabihin na nating, isa lamang itong “kulimlim” ng buhay. Kung atin itong ikukumpara sa ating buhay at Diyos ang “araw”, hindi naman talaga nawawala o nagpapabaya ang Diyos, “nakakubli” lamang siya sa likod ng mga ulap ngunit hindi siya nawawala. Kung inaakala nating nawawala ang araw, o nawawala ang Diyos sa ating buhay, iyon ay isang pagkakamali. Tayo ang nawawala, hindi ang araw. Tayo ang lumalayo sa Diyos, hindi Diyos ang lumalayo sa atin.

Hindi naman kaila sa atin na may mga taong hindi naniniwala sa Diyos. At may mga taong walang pakialam kung may Diyos ba o wala, basta’t mabubuhay sila ayon sa kanilang kagustuha at kaginhawahan.

Minsan ay naitanong ko sa isang kakilala kung bakit hindi siya naniniwala sa Diyos. Sinagot niya akong, kung may Diyos, bakit may paghihirap? Bakit may nagugutom? Bakit may sakit? Bakit may namamatay nang hindi ma lang nakatikim ng hustisya at kaginhawahan sa buhay.

Kasama sa pag-aaral ko sa Pilosopiya noong Kolehiyo ang pag-aaral tungkol sa katotohanang may Diyos at ang problema ng imperpeksyon at kasamaan sa mundo. Madali sa aking intindihin kung bakit nangyayari ang mga ganoong bagay. Hindi naman kasi kayang ‘kontrolin’ ng Diyos ang kalayaan ng tao. Binigyan niya tayo ng kalayaan - o free will - bilang mga nilalang. Malaya ang tao na gawin ang gusto niya. Ika nga, maituturing na free will ang ‘kahinaan’ ng Diyos.

Ang mga paghihirap, pagkakasakit, at mga trahedya ay hindi dahil ito ay ginusto ng Diyos. O dahil walang pakialam ang Diyos. O dahil wala naman talagang Diyos. Ito ay dahil tayo ay may kalayaan ang tao. Maaaaring ang paghihirap ng isang tao ay bunga na din ng kapabayaan at pagsasamantala ng kapwa niya tao. 

E bakit pa kinakailangang magkaroon ng mga “kulimlim” na parte ng ating buhay?

Ang buhay ng tao ay hindi palaging puno ng kasiyahan. Natural sa buhay ng tao na dumadating ang mga problema at pagsubok ng buhay. Ang mga pagsubok na ito ang nagdadagdag ng “kulay” at ganda ng buhay. Masyadong “patay” ang isang buhay kung pare-pareho na lamang ang kulay at lasa nito.

Paano nating masasabing masaya ang ating buhay kung wala tayong punto ng pagkukumparahan nito (point of comparison)? Nakakasawa ang isang buhay na punong-puno ng kasiyahan at walang halong kalungkutan. Perfection is boring. Masasabi kasi nating mas nagiging ganap ang kasiyahan ng buhay kung ang kasiyahang iyon ay ang pakiramdam ng tagumpay ng paglampas sa pagsubok ng buhay. Nakakaumay ang palaging matamis na buhay. Paminsan-minsan, kailangan din nating makatikim ng maalat, mapakla, at mapait na lasa ng buhay.

Ang buhay ay parang tiklada ng piano. Hindi lamang puro puting tiklada ang ating pinipindot, kinakailangan din nating daanan ang mga itim na tiklada. At alam ng mga musikero na ang kombinasyon ng mga itim at putting tiklada – na parang kombinasyon ng kaligayahan at kalungkutan ng buhay – ang siyang mas nakagagawa ng kaaya-aya at de kalidad na tunog.

Bukod sa pagbibigay ng lasa at kulay ng buhay, bakit kinakailangan pa nating maghirap? Bakit pa kinakailangang magbigay ni Lord ng mga pagsubok ng buhay?

Ang diyos ay diyos na kahit wala ang mga nilalang. Hindi dagdag o kabawasan sa pagiging Diyos niya ang mga nilalang. Kung tutuusin nga, hindi na niya kinakailangan pang lumikha dahil diyos na siya. Ngunit dahil sa kanyang pagmamahal ay nilikha niya tayo. Nilikha tayo ng Diyos dahil sa pagmamahal niya sa sanilibutan. Bilang mga nlalang, natural lamang na ibalik natin ang pagmamahal na iyon sa diyos na siyang unang nagmahal at lumikha sa atin.

May mga pagkakataon kasi na sa kadahilanang masyado na tayong nagiging makasarili bunga ng ating tagumpay, nakakalimutan na nating magpasalamat sa diyos. Paminsan-minsan, kinakailangan tayong “kalugin” ng diyos upang magising tayo sa katotohanang mayroong diyos na pinagmumulan ng lahat ng tagumpay at ganap na kaligayahan.

Gayundin naman, ang Diyos ay umaakto bilang mga “traffic signs” sa “highway ng paglalakbay natin sa buhay.” Huwag natin itong ituring bilang mga balakid sa paglalakbay sa buhay, bagkus, ituring natin ang diyos bilang isang gabay upang makarating tayo sa ating paroroonan ng ligtas. Dahil sa bandang huli, Diyos din naman ang patutunguhan nating lahat. Ang diyos ang simula at katapusan ng lahat ng mga bagay. Siya ang Alpha at Omega ng sanlibutan at ng ating mga buhay.

Ang plano ng diyos para sa kanyang mga nilalang ay palaging “happy ending.” Kung sa istorya ng buhay natin ay para bang gusto na nating sumuko dahil sa mga pagsubok at problema nating hinaharap, alalahanin na nating hindi pa iyon ang “happy ending” na itinakda ng Diyos para sa atin. Iyong mga iyon ay ituring nating “pampagana at pampaganda” ng istorya ng ating buhay.

Sa bandang huli, nais kong sabihing hindi naman talaga nagpapabaya ang Diyos.Kung sa tingin nating parang “nilalayasan” tayo ng diyos sa ating buhay, sana ay sumagi sa ating isipan na “nagtatago” lamang ang Diyos ngunit palagi pa rin siyang nagmamasid at gumagabay sa atin.

Nawa, ang ating isigaw sa buhay ay hindi ang “pagpapabaya ng diyos” kundi “DIYOS KO! DIYOS KO! SALAMAT AT HINDI MO AKO PINABAYAAN!”

Ano pa mang mga pagsubok ang dumating sa atin, kakayanin natin ito dahil alam nating may plano ang Diyos sa atin.

Pag-ibig, pagkakaisa, at pagmamahalan ang nawa’y sumaating lahat. Padayon!

This was originally written in 2009 but I tweaked it this year to tackle the issues of today. I decided to repost this one to reach wider audience. Have a blessed Good Friday everyone!