filmeme

5 csodás ponyvairodalmi élményem

Valamiért úgy alakult, hogy nagyjából a Vidám Mesék-korszak és sok ragyogó ifjúsági regény (meg, oké, jónéhány kard és varázslat típusú regény-) után én kábé már csak szépirodalmat olvastam (jó, meg néha életrajzokat). Nem azért, mert amikor hazaértem a latin retorika órámról, akkor a szüleim milliós Honoré d'Urfé-kötetetekkel ütötték a fejemet, és pláne nem is azért, mert én olyan feltétlen, elragadtatott híve vagyok a klasszikus műveltéségnek meg az európai értékeknek meg ilyesmiknek; hát eleve, úgy kilencven százalékban popzenét hallgatok, jó, lehet, hogy nyolcvan, színházban szerintem 15 éve nem jártam, és remélem, ez így is marad, az utóbbi pár évből pedig messze a kedvenc filmem az Elnök végveszélyben, amit már háromszor láttam. Szóval nem tudom, hát egyszerűen az ilyen típusú szövegek tetszenek, és kész, nagyon nehezen tudok mást olvasni. 

Pedig próbálkoztam én sok mindennel egy időben, főként ilyen minőségi lektűrökkel, mittudomén, Agatha Christe meg Stephen King, de hát egy kínszenvedés volt az egész, harminc oldalnál tovább szerintem egyikkel sem jutottam. Aztán anyukám rendszeresen vásárolgatott méragdrága, menő bestsellereket, Da Vinci-kód, Tetovált lány, Sorstalanság :DDDDDD, kúl skandináv krimik, de nekem kicsit olyan volt ezeket olvasni, mintha szellemi fogyatékosok kerekasztal-beszélgetését hallgatnám a rádióban. Amúgy még soha nem hallottam fogyatékosok kerekasztal-beszélgetését a rádióban, de eléggé király lehet! Mindegy, szóval hiába vagyok óriási rajongója a Trónok harca-sorozatnak, abba már réges-rég beletörődtem, hogy a könyveket még akkor sem leszek képes elolvasni, ha erőszakkal leszedálnak. NA! De most mégis megpróbáltam összeszedni öt darab regényt, amiket nem csak, hogy végigolvastam (tán nem is egyszer), hanem még tetszettek is, ami igen izgalmas feladatnak bizonyult, de végül megoldottam. Rejtőt, Szerb Antal zsánerregényeit, a Jaguárt stb. kizártam a játékből, mert kizártam. A MIRELITET IS!!! Ponyva meg az, amit én annak gondolok.

1. Ken Follett: A katedrális
Nem tudok semmit az íróról (brit? amerikai?néger?), de gyanítom, hogy valami Frei Tamás-jellegű sármos, öltönyös, analfabéta faszkalap lehet. Viszont a Katedrális hatalmas nagy püspökség, ilyen leprás középkori emberek kúrják és gyilkolják benne egymást ezerhatszáz oldalon keresztül a disznóólban, a főpapok intrikálnak, a földesurak embereket akasztatnak és földeket perzselnek fel, kétoldalanként előkerül egy elveszett gyerek, egy elveszett apa, egy megbecstelenített anya, egy sötét titok, egy még sötétebb oldalági rokon, szóval LETEHETETLEN! Ezerszer jobb minden szappanopera, ha közben a pestis végigsöpör Európán és hatszor kigyullad meg összedől egy katedrális.

2. Akif Pirincci (???:DDDD): Bársonytalpon oson a halál
Ez egy okkult krimi macskákkal. MONDOM EGY OKKULT KRIMI MACSKÁKKAL!!!!

3. Ian Watson: Űrgárdista
Ez a regény a Warhammer 40.000 nevű táblás űrfantasy játékhoz készült (de lehet, hogy fordítva? most nincs kedvem utánanézni), de valamilyen furcsa megfontolásból olyan emberre bízták a feladatot, aki tud is írni. Nahát! Sötét, nyomasztó és sokszor eléggé klausztrofób hangulatú mű, elsősorbanaz iró az ún. elbeszélői stílusának, és nem pedig az elpusztított szörnyek számának köszönhetően. Meg vannak benne ilyen űrbíborosok meg organikus űrhajók meg átélhető személyes tragédiák meg lélektani izék, szóval őrült menő.  

4: Nick Hornby: Pop, csajok, satöbbi
Vajon Fejős Éva is tetszene, ha a nem a két sikeres, sármos pasi közt őrlődő Gabiról írna, hanem arról a Gabiról, aki nagy rajongója a Kicsi Duzzadt Ujjacskák zenekarnak? Hát nyilván nem. Bevallom, a hornbykat általában meg szoktam venni két-három éves késéssel, és annyira még soha nem bántam meg. Nem csak azért, mert van benne popzene, hanem mert vicces is, és ennyi néha bőven elég.

5. Mario Puzo: A Keresztapa
Én aztán tényleg utálom ezeket a stílustalan, zsíroshajú digó köcsögöket, de ez a könyv remekül elszórakoztatott egy szokatlanul unalmas nyáron. Meg hát az írót úgy hívják, hogy Púzó!!!!

Csendesen, unatkozva szenvedek a szobámban, minden mozdítható ember dolgozik/nem ér rá, el is határozom hogy itthon maradok. Sütök majd csirkét, van viszkim meg pálinkám, meg egy rakás filmem letöltve.

Erre hazaállít a lakótársam az ötvenéves, nős, dagadt és rendkívül nagyarcú új barátjával, és kint vihorásznak a konyhában miközben halat sütnek. Olajban.

Megkínáltam a “csávót” pálinkával, aztán mondtam neki hogy nem lenne rossz ha tegeződnénk. Olyan arcot vágott hogy szépen behoztam magamnak az üveget inkább.

Szóval most szépen kivasalom az ingem és lemegyek a gecibe a kocsmába, hátha valami alkoholista fasz eljön velem szórakozni…

Ja persze távozáskor hangos “viszontlátásra uram” -lesz. A kurvaanyját!

a párizsi diáklány

című filmet nézem éppen a tévében, pubertás koromban különben nem a házibuli volt a kedvenc sophie marceau-filmem, hanem ez. az a kedvenc jelenetem a filmben, amikor a főhősnő elmegy randevúzni a zenésszel, és amikor Zolaról, Sartre-ról és Picassóról beszél hevesen hirtelen elhallgat, és azt mondja magában, hogy “be kéne fejeznem, még a végén elijesztem”. massive story of my life.

youtube

2. fordulós felvételi filmem, a momen :)

A célom igazából csak annyi volt, hogy kézi kamerás, dokumentum film stílusban bemutassam dédmamám történetével párhuzamba állítva, hogy hogyan is zajlik ma a locsolkodás menete, milyen szempontból változott, és milyen szempontból maradt meg a régi. 

Az én konklúzióm az volt, hogy bár sok tekintetben más lett, és tényleg azért tartunk ma ilyeneket főleg, hogy ingyen berúgjunk, aminek nem sok köze van a régi hagyományokhoz, a locsoláson kívül, mégse lehet egyértelműen kijelenteni, hogy akkor ilyen lenne a mai ifjúság, vagy ez a rosszabb lenne, mert az alap motivációnk még mindig az egymás és lányok iránt érzett szeretet, és az élmény, hogy valamit együtt élünk át.

Film „Sala Samobójców” jest kolażem różnych osobowości. W reżyserii Jana Komasy ujrzeć mogliśmy losy Dominika Santorskiego (Jakub Gierszał) – nastolatka, który w życiu poszukuje miłości, akceptacji i zrozumienia, czego jego na pozór idealni rodzice nie dają mu. Zapewniają chłopakowi jedynie dobra materialne. Dominik wkrótce z braku akceptacji wśród rówieśników znajduje sposób na odsunięcie się od świata rzeczywistego. Drogą ucieczki okazuje się Internet, wirtualny świat dla elitarnego towarzystwa szybko zastępuje mu prawdzie życie. Tworzy własnego awatara – postać, która wygląda tak, jak tylko chce tego Dominik. Ważnym punktem w życiu głównego bohatera jest postać Sylwii, granej przez Romę Gąsiorowską, którą to poznaje w Sali Samobójców, a w której z czasem zakochuje się podczas regularnych spotkań w sieci. Wielką zaletą filmu jest technika stworzenia miejsca – SS – po raz pierwszy w polskim kinie została użyta technika animacji połączona z filmem fabularnym. Postacie wirtualne są stworzone z niesamowitą perfekcją. Kolejnym wielkim plusem filmu jest ścieżka dźwiękowa. Muzyka użyta jest w odpowiednich momentach, doskonale wpasowuje się do obrazu przedstawionego w danej chwili na ekranie. Problematyką poruszoną w obrazie Komasy jest brak zainteresowania swoim dzieckiem, jego problemami przez rodziców, a także oszukiwania siebie, że wszystko jest dobrze, gdy tak naprawdę jest odwrotnie. Film przemawia jak najbardziej do młodych ludzi, posiada własny kod, którym się kieruje, a zawarty w nim język nowoczesności w trafia bez problemu do młodzieży. Oprócz tego film opowiada o emocjach, uczuciach i drzemiących w każdym z nas negatywnych stronach naszej osobowości. Obraz nakręcony jest z pozycji młodego odbiorcy. Jego wielką zaletą jest trzymanie widza w napięciu, przekazywanie wszystkich „informacji” szczegółowo, z przejęciem, a przy tym wszystkim nie manipuluje widzem. Jest to zupełnie coś nowego, czego jeszcze nie mieliśmy okazji ujrzeć, w ostatnich słowach mojej recenzji pragnę złożyć pokłon w stronę aktorów, producentów, reżysera, a także wszystkich osób biorących udział w tworzeniu tej wspaniałej produkcji.

Polecam przeczytać do końca

Miałam ostatnio okazję obejrzeć dwa filmy, które są świetną reklamą Wysp Brytyjskich.

Pierwszy z nich to Kingsman: The Secret Service z Colinem Firth w roli głównej, reżyserii Matthew Vaughna. Dżentelmen, a zarazem agent specjalny, elegancko ubrany i o nienagannych manierach (poza małym wybrykiem w maksymalnie schizowej scenie w kościele!) szkoli nowego kandydata na agenta, a przy tym ratuje świat od zagłady. Tajne centrum ugrupowania znajduje się w podziemiu sklepu krawców na sławnej ulicy Savile Row w Londynie. Odkryłam właśnie, że podczas pracy nad filmem, reżyser połączył siły ze sklepem odzieży męskiej MR PORTER, który zaprojektował całą linię strojów użytych w filmie, które są dostępne do kupienia w sieci. 

Drugi film to…

Paddington, który jest fantastyczną ekranizacją i interpretacją sławnej książeczki dla dzieci autorstwa Michaela Bonda. Tutaj Londyn prezentuje się bajecznie, a przesłanie filmu jest takie, że każdy może tu znaleźć swoje miejsce. Przy tym film jest szalenie zabawny, ze świetnymi efektami, z doskonałą obsadą (w tym pluszowym głosem Bena Whishawa) i można go oglądać wiele razy i się nie znudzić. Paddington oczarował nie tylko moje dzieciaki, ale i nas - dorosłych. W Londynie powstała trasa dla zwiedzających, na której ustawiono 50 figurek misia zinterpretowanych przez różnych brytyjskich celebrytów.

2

film meme - [5/8] female characters -  Maria, The Sound Of Music (1965)

“Dear Father, now I know why You sent me here. To help these children prepare for a new mother. And I pray this will become a happy family in Thy sight. God bless the captain. God bless Liesl and Friedrich. God bless Louisa, Brigitta, Marta and little Gretl. And I forgot the other boy. What’s his name? Well, God bless what’s-his-name.”

15:13

10 óta 2 Bomba és 2 kávé.

De legalább készen van lassan a média esszé.

Hátra van még a filmem megvágása, a filmtöri megtanulásra, meg talán készülök egy kicsit a nyelvvizsgára, ami egy hét múlva lesz.

3DR Solo, czyli "Pierwszy na świecie inteligentny dron"

3DR Solo, fot: 3DR

Firma 3DRobotics w iście hollywoodzki sposób zaprezentowała światu swój najnowszy produkt – drona Solo. Najpierw miłośnicy tejże marki zostali uraczeni niesamowitym, krótkometrażowym filmem wideo stylizowanym delikatnie na „planetę małp”, której głównym aktorem jest właśnie Solo. Film był niejako zapowiedzią do szczegółowej prezentacji, która następnie odbyła się 13.04.2015r. Zaznaczmy – drona nadal nie można nigdzie kupić – co najwyżej preorder, normalna sprzedaż ruszy najprawdopodobniej dopiero w maju.

Po świetnym zwiastunie i świetnych poprzednich modelach, spodziewać się można także świetnego drona, który będzie bez wątpienia realną konkurencją dla najnowszego Phantoma (III od DJI). Wręcz przyznam – osobiście spodziewam się czegoś jeszcze lepszego niż DJI. Przekonajmy się zatem, czy firma 3DR sprosta, nie tylko moim oczekiwaniom…

Główne hasło firmy 3DR promujące Solo, to „World’s First Smart Drone”, czyli „Pierwszy na świecie inteligentny dron”.
Hasło mocne i odważne, czy jednak znajduje pokrycie w tymże dronie?
Na początek trzeba podkreślić, iż Solo, to w rzeczywistości dwa, zintegrowane bezprzewodowo ze sobą mikro komputery, które to odpowiadają za wszystkie funkcje sprzętowe i programowe całej konstrukcji. Jeden ukryty jest w samym dronie, drugi drzemie w kontrolerze. Takie rozwiązanie ma niebywałe zalety – nie tylko odciąża samego drona ze zbędnej elektroniki, która może równie dobrze pracować „na ziemi”, poza tym – co dwa układy przetwarzające dane, to nie jeden!
Wracając jednak do „inteligencji” Solo – generalnie chodzi o to, by jedna osoba (solo) była w stanie bezproblemowo obsłużyć wszystkie funkcje tegoż drona bez eksperckich umiejętności w pilotowaniu i kamerowaniu.

Niektóre, konkurencyjne modele dronów-kamer posiadają wręcz po 2 kontrolery, jeden do drona, drugi do obsługi kamery (np DJI Inspire I), aby jak najlepiej obsłużyć całą konstrukcję w powietrzu – tym samym, taką maszynę obsługuje aż 2 osoby.
W Solo natomiast mamy jeden kontroler dla jednej osoby. A to, co ewentalnie mógłby robić drugi operator – robi samodzielnie Solo. Nie jest oczywiście tak, że dron ten wszystko wykona za operatora i bez wiedzy operatora. Użytkownik ma pełną kontrolę nad tym, co on robi i jak wiele. W praktyce wygląda to tak, iż operator posiada całą masę różnych trybów pracy do wyboru i zależnie, jakie wybierze, takie uzyska efekty. Solo może latać w pełni autonomicznie, jak i całkowicie manualnie lub w trybach mieszanych. To operator decyduje, jak bardzo Solo ma być „smart”. Dron m.in. może latać po wyznaczonej trasie, do określonego punktu, może wykonywać także autonomiczne obloty dookoła różnych obiektów, posiada także tryb follow me (leć za mną lub za innym, wskazanym obiektem), oczywiście przewidziano samodzielny start i lądowanie, jak i funkcję „szybki powrót do operatora”.

3DR Solo, fot: 3DR

3DR Solo, fot: 3DR

3DR Solo, fot: 3DR

Wszystkie dostępne tryby pracy dostępne są w możliwie najprostszy sposób – dosłownie z poziomu własnego, dotykowego smartphone’a (aplikacja dostępna na Androida lub iOS, open source). Urządzenie tego typu (lub tablet) możemy zadokować w kontrolerze Solo (w specjalnym uchwycie), tym samym uzyskujac także dostęp na żywo do obrazu z kamery współpracującej z Solo (FPV). Na samym kontrolerze znajdziemy także ekran zawierający podstawowe dane, m.in. prędkość, położenie, GPS, stan akumulatora, itd.. Nie zapomniano także o złączu HDMI, do którego można podłączyć duży ekran lub gogle VR (wirtualnej rzeczywistości).

W przeciwieństwie do najnowszych dronów DJI, 3DR Solo nie posiada własnej kamery. W konfiguracji podstawowej, dostępnej w cenie 999$ otrzymać można samego drona oraz kontroler. Bez mocowania/gimbala do GoPro. Jako, że urządzenie jest bez tego mało funkcjonalne, liczyć się należy z realną ceną za całość w granicy 1399$ (400$ to samo mocowanie do GoPro). Współpraca z tymi kamerami zaczyna się od modeli Hero3+. Wszakże GoPro, to kamera zewnętrzna, jednak poziom jej integracji z dronem Solo leży na naprawdę wysokim poziomie (możliwość bezprzewodowego rozpoczynania, pauzowania i kończenia nagrywania, zmiana pola widzenia, szybkości (FPS) i kompensacji ekspozycji).

3DR Solo, fot: 3DR

Ciekawostką, obok której trudno przejść obojętnie, jest wsparcie serwisowe firmi 3DR! Jeśli dron ulegnie wypadkowi z winy samej maszyny – producent zobowiązuje się do naprawy sprzętu. W Solo w tym celu zaimplementowano mechanizmy tworzenia logów z operacji, jakie maszyna wykonuje, dzięki czemu, np w przypadku „kraksy”, łatwo jest oszacować przyczynę wypadku.

Czas lotu, to 20 minut z zainstalowaną kamerą lub do 25 minut bez. Zasięg WiFi – 800m, opóźnienia – 180ms.

Reasumując, Solo, to świetny dron, z prostym, przyjaznym dla użytkownika interfejsem, oferujący przy tym naprawdę wiele możliwości. Trzeba jednak podkreślić, że sam dron – jest tylko zabawką do latania, żeby zyskać pełną jego funkcjonalność, musi posiadać także odpowiednie złacze i kamerę GoPro – do której defacto został stworzony.
Nie do końca stanowi także żywą konkurencję dla Phantoma 3, ponieważ wycelowany jest w nieco innego klienta.
Bez wątpienia, jest też niebywale „inteligentny”, ale czy pierwszy na świecie? …

źródło: 3dr

3DR Solo, czyli „Pierwszy na świecie inteligentny dron” was originally published on InfoDron

Comment: whatannawears said “Nasz własny film drogi…Always on the road with @hollycowartoftraveling ❤️ Nasza magiczna przygoda życia, nasz afrykański trip surf vanem właśnie się zakończył. Razem z @hollycowartoftraveling i pozostałym teamem @lifein20kg @justynagieleta przejechalismy przez Magrheb, Sahel i Afrykę Zachodnią, za nami 4000 km w samolocie, 6000 kilometrów przejechane autami, w tym 5500 km w busie, reszta różnymi innymi, lokalnymi środkami lokomocji.60 kilometrów łodziami, promami i pirogami, w tym 20 kilosów w sztormowej pogodzie. Każdy z odwiedzanych krajów jest różny, Maroko to prawie Europa, Mauretania to ciekawy kraj jednak bardzo tam pusto, Senegal zachwycił naturą, Gambia uwiodła ludźmi i klimatem Jamajki. Wkrótce wrócimy na te bezkresne przestrzenie z kolejną wyprawą African Road Trip organizowana przez @hollycowartoftraveling Ta byla niesamowita przygoda,naszym filmem drogi🚙🚕🚛💨 Nie było łatwo oj nie…czasem śmiesznie, a czasem poprostu ciężko i przerażajaco, wtedy gdy trzeba było zapłacić 500€ łapówki za przejście przez granice czy gdy w nocy in the middle of nowhere zakopał się nam bus i przez kilka godzin trzeba było go odkopywać. Ale taka jest Afryka, kocha się ją lub nienawidzi, my bez wątpienia zostawiamy nasze serca na czarnym lądzie.Brak cieplej wody, prądu, juz nie wspomnę o internecie… nie bedzie stanowił dla nas problemu. Nie zamienilibysmy tego na żadne wczasy all inclusive!!! Przygoda zycia,która sprawiła,ze teraz wiemy,ze nic dla nas nie jest niemożliwe 💪🔥Dotarliśmy do Gambii gdzie prócz zwykłego plażowania i odpoczynku przeżyliśmy i zobaczyliśmy tyle niesamowitych rzeczy, ze az trudno wyobrazic sobie,ze to wszystko zdażyło sie zaledwie w ciagu miesiąca a nie całego zycia! Każda jedna opowiemy Wam na dniach na blogu. Oraz opiszemy szczegóły kolejnego, czerwcowego tripu na czarny la, do ktorego kazdy z Was moze dołączyć(szczegóły priv💌) DZIĘKUJEMY WSZYSTKIM ZA WSPARCIE,CIEPŁE SŁOWA I ZA TO,ZE SLEDZILISCIE PRZEZ TEN MIESIĄC NASZE PRZYGODY ❤️❤️❤️ #travels #traveler #traveling #travelblogger #africa #traveltogether #happinessoftraveling ✈️⛵️🚣🚕"  

Serial już nie tylko telewizyjny

Serial a film
Jaka jest zasadnicza różnica między filmem a serialem? Jego długość, choć oczywiście można znaleźć przypadki graniczne. Tworzy się sequele i prequele, które zaczynają tworzyć swoisty serial kinowy. Nie zapominajmy też, że serial nie jest wymysłem telewizji, ale kina i jest kojarzony z nazwiskiem francuskiego reżysera – Louisa Feuillade'a, twórcy „Fantomasa” (1913) oraz „Wampirów” (1915). Od strony telewizji problematyczne są miniseriale, a szczególnie te, których poszczególne odcinki długością trwania nie ustępują filmom. Najbardziej znanym przypadkiem ostatnich lat jest „Sherlock” (2010-), którego w ciągu pięciu lat wyemitowano 9 odcinków o średniej długości 90 minut.

Inne możliwe kryteria
Jednak zasadniczo rozróżnienie pod względem czasowym się sprawdza. Inne, wcześniej stosowane kryteria zostały obalone w ostatnich latach. Telewizja nie jest już uboższą siostrą kina, a wyprodukowanie jednego odcinka „Gry o tron” (2011-) kosztuje 6 milionów dolarów, natomiast pilot „Zakazanego imperium” pochłonął aż 18 milionów dolarów. Nie istnieje już rozróżnienie na aktorów kinowych i serialowych, a dwukrotny laureat Oscara Kevin Spacey gra głównego bohatera w „House of Cards” (2013-). Wcześniej telewizja była odskocznią dla kariery aktorów – Johnny Depp popularność zdobył w „21 Jump Street” (1987-1991), a James Franco w „Luzakach i kujonach” (1999-2000).  Później te związki się urywały, ograniczając się właściwie do epizodów lub podkładania głosu w serialach animowanych takich jak „Simpsonowie”  (1989-).

Zmiany przełomu wieków
Zmieniło się to, gdy do gry weszły telewizje kablowe takie jak HBO czy Showtime, z którymi wiążą się zmiany przełomu wieków. Te stacje nie były tak skrępowane wynikami oglądalność i mogły pozwolić sobie na bardziej kontrowersyjne treści. W 1998 roku HBO zaczęło produkcję „Seksu w wielkim mieście” (1998-2004), w którym cztery bohaterki bez skrępowania mówią o swoim życiu seksualnym. W następnym roku na tym samym kanale debiutuje „Rodzina Soprano” (1999-2007) opowiadająca o gangsterach z ich perspektywy, a nie od strony wymiaru sprawiedliwości. Natomiast Showtime w ostatnim roku XX wieku emituje „Queer as Folk” (2000-2005), którego bohaterami są niemalże jedynie osoby homoseksualne i nie unika scen seksu. Tutaj trzeba oddać sprawiedliwość, ponieważ pomysł serialu wywodzi się z rok wcześniejszej brytyjskiej serii Russela T. Daviesa pod tym samym tytułem.

Netflix
W 2013 doszło do kolejnej rewolucji – seriale przestały być zmonopolizowane przez telewizję. Wtedy to Netflix – największa wypożyczalnia DVD na świecie, umożliwiająca także wypożyczanie poprzez media strumieniowe, zrealizowała własny serial, wspomniane już „House of Cards”. Podówczas firma znajdowała się w kłopotach finansowych, jednak postawiła wszystko na jedną kartę. Do stworzenia serialu zaprosiła uznanego reżysera Davida Finchera, znanego dzięki „Siedem” (1995) czy „Podziemnemu kręgowi” („Fight Club”, 1999) oraz gwiazdorską obsadę, oprócz Kevina Spacey'ego, także Robin Wright („Forrest Gump”). Pomysł przejęto z brytyjskiego miniserialu z 1990 roku pod tym samym tytułem, ale akcję przeniesiono w świat amerykańskiej polityki najwyższego szczebla. Najświeższym pomysłem okazał się sposób dystrybucji, zamiast wypuszczania jednego odcinka tygodniowo, od razu 1 lutego 2013 roku udostępniono cały sezon. Jednocześnie zaoferowany bezpłatny dostęp do serwisu na okres próbny. Nikt nie przewidział, że przyniesie to aż tak wielki sukces, Netflixowi przybyły miliony nowych użytkowników, a jedynie mniej niż 10% nie przedłużyło swojego dostępu. Najważniejszą zmianą było uwolnienie się od ramówki, w USA ilość widzów w grupie wiekowej 18-49 jest być lub nie być dla serialu. Niejednokrotnie seriale są kasowane już po pilocie lub kilku odcinkach bez zakończenia historii. Gdy widzowie otrzymują jednocześnie cały sezon, problem znika. Dodatkowo jest to odpowiedź na to jak współcześnie wiele osób ogląda seriale. Czy nie zdarzyło wam się obejrzeć kilku, kilkunastu odcinków jakiegoś serialu pod rząd? Oczywiście Netflix wykorzystał sytuację i do „House of Cards” dołączyły następne produkcje, m.in. osadzona w więzieniu dla kobiet komedia „Orange is the New Black” (2013-) czy ich ostatni debiutant, oparty na komiksie „Daredevil” (2015-). Oprócz rzeszy fanów, seriale cieszą się uznaniem krytyków, zdobywają Złote Globy i nagrody telewizyjne Emmy.

To tylko początek – Amazon, BitTorrent
W ślad za Netflixem poszły następne, niezwiązane z telewizją, firmy takie jak Amazon – przedsiębiorstwo posiadające największy na świecie sklep internetowy. Na początku 2014 roku udostępniono 10 pilotów seriali i to widzowie zdecydowali, które z nich będą kontynuowane. Wyprodukowano 4 seriale, należy do nich nagradzany „Transparent” (2014-), który klimatem przypomina amerykańskie kino niezależne, a także „Mozart in the Jungle” osadzony w środowisku nowojorskiej orkiestry symfonicznej z Gaelem Garcíą Bernalem jako dyrygentem. Pod koniec zeszłego roku media zelektryzowałam wieść, że do produkcji seriali dołącza BitTorrent – platforma wymiany plików. Ich pierwszą produkcją jest „Children of the Machine” (2015-) - serial science-fiction opowiadający o młodych ludziach żyjący w czasach po „technologicznym wstrząsie”. Premiera planowana jest na lipiec 2015 roku.

Co dalej?
Układ sił na rynku seriali całkowicie się zmienił, widać to po przyznawanych nagrodach. Kiedyś królowały seriale sieci ogólnodostępnych, jeszcze do niedawna telewizji kablowych, a obecnie seriale dystrybuowane jedynie w internecie. W najbliższej przyszłości tendencja będzie się utrzymywać, ponieważ firmy takiej jak Netflix czy Amazon ukierunkowane są na widza i dobrze odczytują jego potrzeby. Telewizja cały czas jest znaczącym graczem, ale musi znaleźć odpowiedź na nowe trendy, aby nie stracić swojej pozycji.

instagram

prace nad filmem dla rodziców idą pełną parą
#lovemywork #izabelin #slowik_eu #film #dlarodzicow #dziecko #zabawki #warszawa #warsaw (w: Paweł Słowik | fotografia)

anonymous asked:

1 3 4 23 34

1.) Beszelj az elso alkalomrol amikor lattad a kedvenc filmed! - Nincs kedvenc filmem. :(
3.) Mar megvalaszoltam. :)
4.) Beszelj arrol amit a leginkabb bansz! - Huuuuu, nehez donteni. Talan azt banom altalanossagban, hogy sokszor nem voltam eleg hatarozott azzal kapcsolatban, hogy mit akarok.
23.) Beszelj arrol, amikor valaki cserben hagyott! - Hat, amikor a legjobb baratnom 7 ev utan bekozolte, hogy utal az azert fajt. De sokszor es sokan hagytak mar cserben.
34.) Beszelj a legrosszabb fizikai fajdalomrol amit valaha ateltel! - Amikor eltort a csuklom.

#1 Admission

Cześć wszystkim! Jestem Sylwia i na tym blogu będę (jak się pewnie domyślacie po jego tytule) recenzowała książki które przeczytam. Jeśli chodzi o pojawianie się postów, będę starała się to robić jak najczęściej, ale nie wydaje mi się żebym dodawała je w jakiś konkretnie ustalonych terminach. To tyle co do tematyki bloga, teraz chcę żebyście mogli mnie lepiej poznać.

Zacznijmy może od czegoś co jest bardzo związane z tym blogiem, czyli mojej ulubionej książki. Tak nazwać mogę nazwać na pewno całą serię “Niezgodna” której autorką jest Veronica Roth, dwu tomową powieść Leonardo Partignani “Wszechświaty” (tutaj pochwalę się, że na Targach Książki w Krakowie miałam okazję spotkać się z tym pisarzem) oraz “ Zmierzch ” który pewnie wszyscy znają.

Moim ulubionym filmem jest (a właściwie są): "Poradnik Pozytywnego Myślenia”, “Igrzyska Śmierci” i oczywiście “Niezgodna”.

Mój ulubiony serial to zdecydowanie “Breaking Bad”. Polecam wszystkim bardzo, bo można się w niego wciągnąć.

Jeszcze tylko słówko o mojej ulubionej muzyce, bo jest ona dla mnie ważna. Głównie słucham muzyki w stylu electro, house, trap, dubstep, ale też często jest to rock i pop. W mojej playliście nie zabraknie Calvina Harrisa, Maroon 5, Katy Perry, Dillona Francisa czy Tiesto. Jak widać, słucham bardzo zróżnicowanej muzyki.

Myślę, że to tyle jeśli chodzi o wprowadzenie do mojego bloga i wystarczająco wiecie już o mnie. Jeszcze chciałam z góry przeprosić za wszystkie błędy jakie kiedykolwiek znajdziecie na tym blogu. Oczywiście, proszę, zgłaszajcie je mnie od razu na e-mail: cillit.bang781@gmail.com

Już niedługo nowy post - tym razem już recenzja. Piszcie jakie książki powinnam przeczytać waszym zdaniem, a możliwe że też pojawią się ich recenzję. I nie martwcie się, nie wszystkie posty będą takie ‘szare’. Pojawią się zdjęcia, obiecuje. 

Pozdrawiam,
Sylwia