fight for a life

Μην αφήσεις ποτέ εκείνον που άγγιξε την ψυχή σου παραπάνω απ' το κορμί σου.

Πόσα βράδια έχεις κάτσει να κάνεις απολογισμό ανθρώπων; Απολογισμό παρουσιών κι απουσιών; Μπορεί κανένα, μπορεί πολλά. Όμως αν σου ‘τυχε καμιά φορά να μπεις σ’ εκείνη τη διαδικασία του μετρήματος, για ποιες απουσίες λυπάσαι και για ποιες παρουσίες χαμογελάς;

Μπορεί εκείνη η λύπη κι εκείνη η χαρά να αφορούν την ίδια παρουσία ή την ίδια απουσία. Μπορεί να λυπάσαι που δεν πάλεψες για κάποιον παρελθοντικό σου, αλλά να χαίρεσαι που η απουσία του πλέον δε σε επηρεάζει. Μπορεί να λυπάσαι που άφησες αυτόν τον κάποιον να σου φύγει, αλλά να χαίρεσαι γιατί κατάλαβες επιτέλους ότι δε χρειάζεσαι κανένα που δε σε χρειάζεται.

Μπορεί να είναι πολλά. Η ανάγκη όμως είναι μία. Εκείνη του αγγίγματος. Ψυχής κυρίως. Εκείνη η καταραμένη ανάγκη να βρεις κάποιον που θα αγγίξει την ψυχή σου παραπάνω απ’ το σώμα σου. Κι αν τον βρεις εκείνον τον κάποιο, ποτέ μην τον αφήσεις. Κι αν κάποτε τον είχες και τον έχασες, τότε λυπήσου που σε κάθε σου απολογισμό, θα μετριέται ως απουσία.

Είναι δύσκολο να σου τύχει άνθρωπος πολλά υποσχόμενος. Ή μάλλον όχι, εύκολο είναι. Το δύσκολο έρχεται με την αδυναμία εκείνου του ανθρώπου να τηρήσει τις ενδόμυχές του υποσχέσεις. Όχι με τα λόγια του. Με τις πράξεις, με τα βλέμματά του. Να σε κάνει μια αγκαλιά και να ακουμπήσει την ψυχή σου. Να καλύψει τα κενά σου, να γεμίσει το μέσα σου ολόκληρο.

Είναι δύσκολο να σου τύχει άνθρωπος ανιδιοτελής. Να μην απαιτεί να πάρει πίσω ό,τι δίνει. Να ξέρει πού ανήκει κι αυτό να είσαι εσύ. Να μη χρειάζεται τίποτα παραπάνω απ’ αυτά που μπορείς να προσφέρεις. Να μιλάει για τ’ αστέρια και να βάζει κι εσένα μέσα. Να μη σου τάζει τον κόσμο, αλλά να σου δίνει τον εαυτό του.

Να βλέπει σε σένα αυτό που οι υπόλοιποι δεν κατάφεραν να δουν ποτέ. Να μιλάει για σένα με τρόπο που κανείς άλλος δε μίλησε. Να είσαι εσύ η πιο πολύτιμή του παρουσία. Και σε κάθε απολογισμό του, να τη μετράει πρώτη. Όχι επειδή σε κράτησε. Επειδή έμεινες.

Κι όλα αυτά τα παραπάνω να συνθέτουν εκείνον που σ’ ακούμπησε χωρίς καν να σε πλησιάσει. Που το άγγιγμα ψυχής ήταν απολαυστικότερο από ‘κείνο του κορμιού. Που τα λόγια του σήμαιναν πολλά, αλλά τα μάτια του περισσότερα. Και που έμαθες επιτέλους τι σημαίνει να ανήκεις ολοκληρωτικά σε κάποιον. Είτε αυτός ο κάποιος λείπει, είτε είναι παρών.

Στον επόμενό σου απολογισμό λοιπόν, να μετρήσεις καλά τις παρουσίες και τις απουσίες. Να ξέρεις ποιος έμεινε και ποιον κράτησες εσύ. Να μετρήσεις πρώτο τον πιο σημαντικό σου. Να καταλάβεις τη σημασία που έχει στη ζωή σου, να αποφασίσεις αν αξίζει να είναι η ζωή σου ολόκληρη. Και μην επικεντρωθείς στις απουσίες. Οι άνθρωποι εκείνης της κατηγορίας είναι εκεί για κάποιο λόγο.

Στις παρουσίες να ξοδεύεσαι. Είτε αυτές είναι πολλές, είτε είναι μόνο μία. Στις παρουσίες και στους ανθρώπους που σου αποδεικνύουν καθημερινά τους λόγους που ανήκουν στο παρόν σου. Ή στον άνθρωπο που ξέρεις ότι θα ανήκει και στο μέλλον σου. Αυτόν τον άνθρωπο να τον κρατήσεις όσο πιο πολύ μπορείς. Και σε κάθε του αμφίβολη στιγμή να είσαι εκεί και να του λες «Άγγιξες το μέσα μου, δε φεύγω».

~ Μαριάννα Συμεωνίδη - pillow fights ~

You are a warrior. You’ve been up against battle after battle; each challenging in its own way. Yet, you’re still standing. You’re still alive, and stronger than ever. You’ve got this.
—  Nicole Addison @thepowerwithin
6

All the hard work and dedication is for living fully his last year as a high school student 

4

DY’s childish games making TY brighten his mood  

The problem is that some of you guys don’t even realize that you’re at fault. You’ll justify Sana being sidelined in her own story because you, as an audience and as fans, continue to sideline her in the show - in a season she’s the main character of - it’s nothing new to you. But Muslim WoC are angry, because we’ve waited for so long to be represented, we’ve waited for so long for our stories to be told and we’ve waited for so long for people to hear us, and when we were finally given that opportunity, our character (and ourselves by extension) were overshadowed by other characters and their story lines. To be frank, it’s quite disgusting. Especially when a clip about Sana struggling to put herself together, struggling with her faith, her friends, her identity, struggling to just exist without crumbling apart - and yet her entire life is basically glossed over. When all you can talk about is Even and Isak holding hands, you’re consciously choosing to ignore a story of equal relevance and importance in favour of your white male characters - their unique struggles don’t strip them of that privilege. This is fiction, it’s a TV show, and this is how we’re treated; white people’s stories still hold more value than our own, even within our own stories. Our struggles are tokenized and God forbid our sadness begins to interfere with the happiness of your favourites. We’re speaking to a greater issue at hand here. Because, we, as a community, as a group of women of faith, are continuously sidelined in our own stories, and you choosing to ignore our narratives, choosing to gloss over our pain, choosing to strip us of our identities and cultures when they don’t fit into your framework, and then justifying yourself and your characters. No. It’s unjustifiable.