era:one shot

Put All Your Trust In Me

Pairing: Loki x Reader

Genre: smut  |  Word Count: 2,860

Summary: The reader -a Midgardian girl who’s been living in Asgard for quite a time now- is willing to do anything to help Loki out of his cage.

Warnings: thor 2 spoilers, mentions of death, unprotected sex.

Author’s Note: I don’t think thor 2 can be spoiled by now, but I won’t take any chances.

[ Masterlist ]

Originally posted by randomimaginesx

Keep reading

Betrayal

Pairing: Loki x Reader

Genre: smut  |  Word Count: 2,601

Summary: Loki receives a visit in his cell in Asgard.

Warnings: thor 2 spoilers, swearing, rough (ish) sex, unprotected sex.

Author’s Note: I don’t think thor 2 can be spoiled at this point, but I’m not taking any chances.

[ Masterlist ]

Originally posted by peppertylerperry

Keep reading

Under the mistletoe

Christmas carols rang through the mall, filling you with Christmas cheer. You squeezed Calum’s hand and grinned excitedly. Even Santa was there, in the centre of the mall with a big display accompanying him. Christmas was your favourite holiday and Calum knew it. This was why he’d taken you Christmas shopping here, it had been awarded the “Best display of Christmas Spirit” for the entire country. And it was pretty obvious why. Christmas trees around every corner, walls plastered with more decorations than you could ever imagine, and the floor littered with artificial snow and glitter. This truly was a winter wonderland. Behind the Santa display was an indoor ice rink, this was not something you’d see on a day to day basis. You pulled on Calum’s hand and dragged him towards the queue to see Santa. He shook his head and laughed. He’d never really understood your obsession with Christmas, but he wasn’t one to deny your happiness, so reluctantly he complied. You got to the front of the queue and raced up to Santa, jumping onto his knee. You shot Calum a huge grin as he took your photograph. You then gestured for him to join you. He rolled his eyes before squatting next to Santa, one hand placed on the small of your back. Santa turned to him, “So young man, what would you like for Christmas.” You looked down at him and giggled, this was so not Calum’s scene. He would kill you if any of his friends came to the mall and saw him talking to Santa. Calum took your hand and smiled sheepishly, “I don’t want anything for Christmas, because I’ve got everything I could ever want right here,” he said while rubbing your back. You squealed with delight and wrapped your arms around his neck, leaving Santa behind. The two of you were then ushered away, your turn was over. You beamed from ear to ear, he couldn’t have responded with a better answer. Calum was definitely a keeper. He leant over to you and gave you a quick peck on the lips, and with a twinkle in his eye, he asked where you’d like to go next. Of course it had to be ice skating. I mean you were right there already, it was almost compulsory for you to try it out. Calum helped you tie the laces on your skates before doing up his own. You’d only ice skated a few times before so it wasn’t surprising that you were a bit wobbly. Calum on the other hand was super coordinated thanks to years of football training, and picked it up instantly. It got kind of tedious at times, Calum was so good at everything, even if he’d never done it before. But then you’d look at his face light up when he realised he could do it, and every doubt you’d ever had about him was washed away. He pulled you out onto the ice, skating backwards like an expert. If you didn’t know any better, you would’ve thought he was lying about this being his first time iceskating, but as it was Calum, you didn’t even question it. You wobbled along, clutching Calum’s arms for support. You reached the middle of the rink and he span you both around in a circle, before pulling you close to him and kissing you softly. Despite the coldness of the ice rink, his lips were warm and comforting. As cheesy as it sounds, Calum’s kisses really did warm your heart. You smiled up at him, staring deep into his big brown eyes. He still made you feel like a princess, even after all this time. You shivered and he comforted you with a warm embrace. “You’re getting cold sweetie, let’s head in,” he told you, before helping you to the side of the rink. Once you’d returned your skates, Calum led you to the closest café and ordered you both hot chocolates with extra marshmallows, just how you liked them. When they arrive, he put all of his marshmallows in your hot chocolate, and then added all of yours, licking his fingers with a cheeky smirk. After you finished your hot chocolates, it was time to go home. The Christmas shopping had kind of failed, you’d both exhausted yourselves so much from all of the other activities that you’d given up. As Calum drove you back to your house, you sat in the passenger seat belting out Christmas tunes with Calum rolling his eyes at your excitement. He walked you to the door, always a proper gentleman. As you reached the door way, he glanced up and took your hand. You looked to see what he was staring at, realising there was mistletoe above the two of you. He bit his lip and looked back down at you with a smile, his dimples making you die a little inside. You stood on tiptoes and wrapped your arms around his neck, before pushing your lips against his. Kissing Calum had become second nature, but he still managed to give you butterflies and make your heart race every time. As you pulled away, you looked up into the big brown eyes of the boy you were lucky enough to call your own. Then you whispered the three little words you know he’d been dying to hear after all this time, “I love you”. His eyes lit up and his grin widened, “I love you too baby, more than you’ll ever know”.

# one more night

Warning: this is a smut. Just saying. (don’t judge me please hahah)

You were alone with him and you had been alone with him for over 5 minutes since the other boys went out for drinks and left you and him behind. You promised yourself that you wouldn’t do it anymore, that you wouldn’t give in even though your heart was racing and you had that familiar warmth between your legs. You let out a sigh and turned the page of the magazine you had in hands, absentmindedly looking through the pictures and the disconnected words. And you were doing just fine until your gaze drifted from the magazine to the blonde boy sitting across from you on the living room’s sofa. He was looking right back at you, and his eyes showed no innocence whatsoever.

“What do you want, McVey?” you asked, going against every single one of your instincts.

“You.” the answer, so simple, came from his lips and you couldn’t help but smirk.

Keep reading

The Painting {one shot}

Autorka: Klara

Ilość słów: 5k

Opis: 5 razy, kiedy Harry zobaczył piękny portret i raz, kiedy zobaczył pięknego chłopaka.

Inspiracja: ten posti powtarzam, że to tylko inspiracja. 

Od autorki: 300 obserwatorów? Jest. Mikołajki? Są. Więc można opublikować The Painting! Mam nadzieję, że Wam się spodoba, bo sama nie wiem co o nim myśleć, szczególnie o końcówce. Po prostu udzielił mi się świąteczny nastrój no i jakoś tak wyszło. Nie sprawdzałam tego, więc mogą pojawić się jakieś błędy.
Dajcie mi znać co o tym sądzicie, nawet jedno zdanie z anonima wystarczy :)

Disclaimer: Zespół One Direction i jego członkowie nie są moją własnością (nawet, jeśli bym tego bardzo chciała), ale to opowiadanie tak. Postacie Edwarda Lovella i Williama Tomlinsona oczywiście są fikcyjn, tak jak całość tego tekstu.

Przeczytaj na AO3 

~

            Harry pierwszy raz widzi obraz w książce z XIX-wiecznymi portretami. Musi wybrać sobie jakiś obraz do analizy na historię sztuki i w bibliotece znalazł ten album. Przewraca stronice, oglądając twarze różnych ludzi i zastanawia się, która z nich by była najłatwiejsza do opisania, kiedy natrafia na tę.

            Jest to jakiś bogacz, w jasnej marynarce i białej koszuli, ukazany en face. Na jego twarzy widoczny jest delikatny uśmiech, niemal jak u Mony Lisy, lekko zaróżowione policzki, idealnie wygięte brwi, oraz piękne niebieskie oczy, które śmieją się bardziej niż same usta. Tęczówki mają bardzo ciekawy odcień niebieskiego, jasny, ale jakby… przydymiony?  Harry zastanawia się, czy to tylko niedopatrzenie malarza, czy faktycznie takie były. Szkoda, że nie ma sposobu żeby się tego dowiedzieć. Mężczyzna jest młody, ma nieco ponad dwadzieścia lat, jak się domyśla chłopak. Młodość aż z niego promieniuje.

Keep reading

[JongYu; NC-17] "So Wrong, It's Right"

side pairing: les!ontae
genre
nothing straight au, smut
warning: no-homo jjong
length: one shot ― 2,521 words

a/n: stripper jinki!! *throws confetti* but really this is just an excuse to write “i swear i’m not gay” jonghyun fucking an irresistible jinki. i recommend reading the taesook fic first.

Jonghyun has witnessed more than his fair share of bizarre events during the course of his life, but never before has he watched, slack-jawed, as the woman of his passing interest was kissed and stolen away―by another woman.

“Wow,” he hears a familiar voice comment next to him, whistling. Jonghyun looks over to see his old college friend, Kibum, smirking after the couple marching out of the club. “I honestly did not see that coming.”

Keep reading

Harry Teaches Peter Pan [22/35]

Agreed: Zbliżają się święta, więc i trochę bardziej zimowy odcinek przed nami:) 

***

Kiedy Louis się obudził, nie wiedział, co się dzieje. Było mu gorąco na całym ciele, ale koc już dłużej go nie okrywał. Nie wiedział, skąd to ciepło się brało, ale rozprzestrzeniało się ono przez jego żyły i w górę kręgosłupa, a gdy otworzył oczy, zobaczył loki pomiędzy swoimi nogami i nagłe jęknięcie, łamiące się i niskie - tak różne od jego zwyczajowego wysokiego skomlenia i krzyków - wyrwało się z jego ciała.

Keep reading

You're Beautiful, Lou - Larry One Shot (tłumaczenie)


Tytuł: You’re Beautiful, Lou (Jesteś piękny, Lou) (LINK DO ORYGINAŁU)

Autorka: Danielle

Zgoda na tłumaczenie: Jest!

Pairing: Larry Stylinson

Bohaterowie: Harry Styles, Louis Tomlinson

Ilość słów: ~4k

Opis: Louis czuje się niepewnie i Harry sprawia, że znów czuje się kochany. Nieco oparty na gifie z Louisem, pociągającym swoją koszulkę na brzuch, kiedy stał na rękach podczas koncertu na TMH Tour.
Harry postępuje jakby Louis był szkłem, które może roztrzaskać się w każdej chwili, gdy tak naprawdę jest już rozbity, i Harry składa go z powrotem.

Od autorki: Heeeej, więc napisałam to kiedy byłam smutna, ponieważ Louis próbował zakryć swój idealny brzuszek podczas stania na rękach i tak, widziałam go poprawiającego swoje ubrania i mam to coś, gdzie myślę, że Louis jest niepewny. Okej, mam nadzieję, że się będzie podobać, dzięki za czytanie!

Od tłumaczki: To moje trzecie tłumaczenie, niewątpliwie najdłuższe i najtrudniejsze z tych trzech. Starałam się jak najlepiej je przetłumaczyć, wyszło jak wyszło :) Z góry dziękuję, za jakieś zainteresowanie. Enjoy ! :)

Keep reading

[TaeSook; PG-13] "Something Sweet"

side pairing: ninja!minkey
genre
: nothing straight au, girlee (les), romance, fluff
warning: AGE DIFFERENCE OF TEN YEARS (i never specified taeyeon’s age lol so who knows how old she actually is–just guESS~)
length: one shot ― 3,232 words

a/n: i know this wasn’t on the list of fics i was gonna post in the next few weeks, but i promised my wife this like a week or two ago and hadn’t planned on finishing anytime soon but here it is lol.

i love you bb, this is for you <3
unedited bc i’m a lazy fucker, sorry orz

Eunsook would much rather not be here right now―there were too many people at the club, too much noise, and she was too fucking tired for any of this―but Kibum wouldn’t let her leave. “You stay cooped up in your cubicle too much,” her self-proclaimed ‘best friend’ retorts indignantly, rolling his eyes as he pulls the older woman back into her seat. When Eunsook sits down again with a huff, Kibum hands her a much too large glass of beer. “Here, get drunk and get laid for once in your life. That hot guy over there keeps eyeing you.”

You mean my breasts, Eunsook thinks bitterly, snatching the beer and chugging it down while self-consciously hunching her shoulders in a poor attempt to mask her generously large chest. The alcohol is already working, burning down her throat as she wrinkles her nose and turns around to see who exactly this man is. Kibum is right in his judgment as always because the other guy is definitely attractive, with broad, muscular shoulders and platinum blonde hair, a crooked smile pulling at the corner of his lips when he catches Eunsook’s gaze and winks in her direction.

Keep reading

Harry Teaches Peter Pan [21/35]

Agreed: Kochani, po bardzo długiej przerwie powracam z kolejną częścią HTPP! I to nie jest jedyna niespodzianka, jaką dla Was dzisiaj przygotowałam:) Otóż mam przyjemność powitać na moim translatorskim okręcie nową tłumaczkę, która pomoże mi doprowadzić tę serię one shotów do końca! Jestem bardzo podekscytowana współpracą z W. i mam stuprocentową pewność, że Wy także bardzo ją polubicie, nie tylko dlatego, że HTPP wreszcie zacznie pojawiać się o wiele częściej, ale też z powodu jej sympatycznego usposobienia:) Proszę, przywitajcie ją cieplutko w naszych skromnych progach i sprawcie, że poczuje się tu jak u siebie w domu!

Od dzisiaj co tydzień będzie pojawiał się nowy rozdział Harry Teaches Peter Pan, raz tłumaczony przez W., raz przeze mnie, także czeka nas tutaj wielki ruch:)

Nie przedłużając, oddaję głos Awmylourry - tłumaczce dzisiejszego rozdziału.

Awmylourry: Hej, słoneczka :) Od dzisiaj razem z Agreed będę tłumaczyć HTPP i mam nadzieję, że miło spędzimy ten czas. Jestem w tym nowa, więc nie bijcie, jeśli jesteście wymagający! :D Miłego czytania, po prostu.

Keep reading

Home Sweet Home | Nowy dział

Tytuł: Home Sweet Home | Nowy dział

Podsumowanie serii: Harry i Louis zapytani o marzenia, nie udzielają odpowiedzi. Mają już wszystko, o czym wcześniej mogli marzyć. Dom.

Ostrzeżenia: mpreg!, tematyka miłości homoseksualnej, możliwe przekleństwa, sceny seksu pomiędzy dwoma mężczyznami, ból zębów z nadmiaru słodkości.

I pamiętajcie, że to tylko wymysł mojej wyobraźni!

Od autorki: Kolejna, w moich planach jak na razie przedostatnia część Home Sweet Home. Wydaje mi się, że jak dotąd również najbardziej kontrowersyjna, więc przypominam, że to mpreg i nie każdemu może się to spodobać. Dziękuję za wszystkie notki i przemiłe wiadomości, jesteście kochani! xx

Dziękuję też iysics, która w ekspresowym tempie zbetowała cały tekst.  xx

~♥~

To wszystko dzieje się bardzo szybko.

Spanikowany Harry, pierwsze skurcze, dyskomfort, wielki dyskomfort, jeszcze gorsze skurcze i znowu spanikowany Harry, do którego dołącza Niall, kiedy wpada do domu, by zostać z Darcy, a potem kolejne skurcze i naprawdę, Louis nie pamięta dużo więcej.

Czas zwalnia dopiero, gdy leży w szpitalnej sali, a Harry czuwa przy nim – ich palce splątane na brzuchu Louisa, a oczy przymknięte, gdy oddychają powoli, a kojąca cisza wypełnia pokój.

To jak mieszanka strachu i podekscytowania. Może bardziej podekscytowania, ciekawości, niecierpliwości i szczęścia – ale jest ta mała część w mózgu każdego z nich, która nieustannie krzyczy, że to ciągle operacja, a każda operacja jest poważna i tak, zawsze może pójść coś nie tak.

Louis wzdycha cicho i pozwala głowie Harry’ego ułożyć się delikatnie przy swoim brzuchu. Przesuwa wolną dłonią po jego włosach i uśmiecha się słabo. Może zobaczyć zdenerwowanie wypisane na twarzy swojego męża, niezupełnie ukryte pod pokrzepiającym uśmiechem, który nie sięga jego oczu.

            - Proszę, nie powinieneś się martwić, Harry. Za kilka godzin nasze dziecko będzie z nami. Czekaliśmy na ten dzień tak długo – Louis mówi cicho, łapiąc z góry jego spojrzenie.

Harry wtula się bardziej w dłoń, która przesuwa się na jego policzek i wzdycha cicho, posyłając mu uśmiech. - Jestem szczęśliwy, kochanie. Nawet nie wyobrażasz sobie co teraz czuję i wiesz jak zachowuję się, gdy przychodzą wielkie rzeczy – Harry mówi łamiącym głosem. To nie tak, że Louis nie zdaje sobie sprawy, że Harry stara się kryć swoje zdenerwowanie cesarką, byle nie stresować go jeszcze bardziej.

            - To będzie w porządku. Obiecuję, kochanie. Damy sobie radę. Będziesz ze mną cały czas – Louis przekonuje, przysuwając kciuk do kącika jego oka, by złapać niewielką łezkę, która niekontrolowanie, nie wiedzieć kiedy pojawiła się tam. Harry jest tak bardzo zły, że nie potrafi być teraz wsparciem dla Louisa. Teraz, kiedy Louis potrzebuje go najbardziej, to on jest tym słabym i niestabilnym.

            - Kocham cię, Lou, wiesz to, prawda? – mówi słabo, patrząc na niego z desperacką potrzebą miłości. Louis śmieje się lekko i podciąga go lekko w górę, by móc pocałować jego usta.

            - Wiem, głuptasku. Słyszę to każdego dnia i jestem pewien, że ty również wiesz, jak bardzo kocham ciebie.

            - Wiem. – Muska jego usta swoimi. – Wiem i dziękuję ci za to.

Louis podciąga go bardziej na siebie, by móc złączyć prawidłowo ich usta, ale pukanie do drzwi przerywa ich moment i po cichym proszęz ust Louisa ciemna brunetka przekracza próg z jasnym uśmiechem na twarzy i widocznie pozytywnym nastawieniem.

            - Witam panów, ja nazywam się Natalie i do czasu porodu będę nadzorować pana stan, panie Tomlinson – tłumaczy miłym głosem, podchodząc bliżej i podając każdemu z nich dłoń. - Mam nadzieję, że przez te kilka godzin dogadamy się bez problemów. Na początku zmierzę ciśnienie, proszę się rozluźnić i nie denerwować.

W porządku, Louis myśli, zaczyna się.

~♥~

            - Skalpel.

Louis zagryza wargę i oddycha ciężko, ściskając spoconą dłoń swojego męża.

To będzie w porządku,w porządku, przecież nic nie poczuje, a ich dziecko zaraz będzie z nimi.

Minęło pięć długich godzin od momentu, gdy Louis trafił do szpitala. Pięć godzin oczekiwania, nerwowego obgryzania paznokci i wzajemnego zapewniania, że wszystko pójdzie po ich myśli, wreszcie poznają swoją córkę i tak, Louis nie mógłby być bardziej szczęśliwy, ale teraz jest tutaj – na sali operacyjnej, przytłoczony świadomością tego, że jego brzuch jest rozcięty, a dziecko właśnie wyciągane jest z jego środka.

            - Nożyczki.

Harry wyciąga drżącą dłoń i pociera policzek Louisa, łapiąc na palec małą łzę, która ucieka z kącika jego oka. Harry drży niespokojnie, ale Louis wsuwa palce pomiędzy jego i delikatnie kręci głową w uspakajającym geście.

            - To po prostu dużo, ale - ale jest w porządku, obiecuję, kochanie – Louis zapewnia go słabo, ale nie, wcale nie jest do cholery w porządku – jego powieki wydają się być zbyt ciężkie, by utrzymać kontakt wzrokowy z Harrym, równomierne oddychanie jest niemałym wyzwaniem, a na jego czole i nad górną wargą pojawia się zimny pot.

A potem, niewiadomo w którym momencie jego zmęczenie sięga zenitu i przychodzi tak bardzo upragniony sen.

            - Louis.

- Louis, czy słyszysz mnie?

Głosy dochodzą do niego przez ścianę i Louis chce odpowiedzieć, jego umysł krzyczy, że tak,ale wargi wydają się być zbyt ociężałe, by nimi poruszyć.

Gdy kolejny głos prosi, by ścisnął dłoń swojego męża, zmusza się do delikatnego ruchu, a potem jest już tylko głucha ciemność.

~♥~

Louis nie wie jak to się stało, że zasnął, gdy jego umysł rejestruje szepty. Rozpoznaje głos swojego męża i tak bardzo chce otworzyć oczy, dowiedzieć się co się dzieje, ale jego powieki wciąż wydają się być zbyt ciężkie.

            - Nasza córeczka jest tak piękna, kochanie. Chciałbym, żebyś już się obudził i mógł sam przekonać się, że Ro jest najpiękniejszym noworodkiem na świecie. Naprawdę – urywa na chwilę i Louis czuje delikatny dotyk na swoim policzku – ma taki malutki nosek i uszka jak ty. I wielkie, niebieskie oczy. Gdyby nie kilka kręconych włosków na główce zastanawiałbym się czy to na pewno – przerywa na kilka sekund, zanim kontynuuje słabo – ugh, nieważne, to było nie na miejscu. Po prostu - po prostu wracaj już Lou, p-potrzebuję cię teraz.

Louis nie ma wątpliwości, że Harry płacze. Szloch roznosi się po pokoju, a Louisowi zajmuje kilka dobrych sekund na zrozumienie, co się dzieje.

Obiecywał być silnym, miał powitać ich córkę razem z Harrym, a jak zwykle nic nie poszło tak, jak każdy oczekiwał.

Rejestruje niespokojny ruch na swojej klatce piersiowej, a potem głośny płacz zakłóca tłumiony szloch po lewej stronie Louisa.

Louis drży i jego powieki unoszą się powoli. Wciąga ostro powietrze, gdy wszystko co może zobaczyć to malutka kruszynka zanosząca się płaczem na jego torsie. Louis oddycha głęboko, a szloch ucieka z jego gardła, gdy wielkie, niebieskie tęczówki, święcące od łez spływających po zarumienionych, pulchnych policzkach, spotykają się z jego zamglonym spojrzeniem.

Ciepło rozlewa się po jego ciele, a mózg zaczyna rejestrować, że to jego dziecko, jego córka, którą nosił przez 9 miesięcy w brzuchu. To ich mały cud leży na nim w białym śpioszku, będąc wszystkim, co Louis potrafi w tym momencie widzieć.

            - Louis – Harry szepcze słabo, jednak nie wykonuje żadnego gestu, będąc kompletnie zamrożonym przez połączenie jakie wytworzyło się pomiędzy ich córką, a Louisem.

Płacz noworodka ustaje i to Louis wydaje się być tym, który szlocha najbardziej.

Tak długo czekał na ten moment i oto jest. I to wydaje się lepsze niż oczekiwał, że będzie.

Dziewczynka wyrzuca malutką, pulchną rączkę w stronę jego twarzy, a jej główka podnosi się lekko i opada bezwładnie na pierś Louisa.

Louis przesuwa się na prześcieradle, by znaleźć lepszą pozycję, ale Harry pochyla się i delikatnie podnosi Rose, układając ją bezpiecznie w swoich ramionach.

Louis marszczy czoło, odwracając się do niego z uniesionymi brwiami, lecz Harry uśmiecha się czule i całuje lekko jego usta.

            - Spokojnie, kotku. Po prostu ułóż się wygodnie – poleca cicho, siadając na krześle obok i ściskając krótko jego dłoń. Louis wzdycha i ignorując ból w podbrzuszu, opiera się o poduszki.

Kiwa głową i wyciąga ręce w stronę Rosie, niecierpliwiąc się, by wreszcie dotknąć tej błyszczącej, gładkiej skóry, pogłaskać delikatne włoski na główce i poczuć jak miękkie i pulchne jest malutkie ciałko ich córeczki.

Harry pochyla się nad nim i delikatnie układa niemowlę w jego ramionach, gruchając i gładząc kciukiem rumiany policzek.

Louis nie potrafi powstrzymać fali zazdrości, gdy uświadamia sobie, jak wiele go ominęło, ale tak szybko jak się pojawia, tak szybko zastąpiona jest silnym uczuciem oczarowania i dumy z tej dwójki. Chce spytać o tak wiele, jak długo był nieprzytomny, ile przegapił, co się w ogóle stało, ale to nie jest istotne, nie, kiedy trzyma swoją córkę w ramionach.

I jest ciepła, i miękka, skóra tak gładka, usteczka oślinione, a oczy wielkie i wpatrzone w jego. Louis potrząsa lekko głową i zaciska usta w cienką linię, choć jego łzy i tak lądują na policzku dziewczynki.

Louis uśmiecha się łzawo i tuli ją do swojej piersi, w której serce wybija szalony rytm.

            - Tak długo na ciebie czekałem, skarbie – szepcze, obniżając głowę, by złożyć delikatny pocałunek na jej gładkim czółku.

I to jest ich moment.

Harry pozwala łzom spływać wolno po swoich policzkach, gdy obserwuje tą dwójkę – Rose poznaje wzrokiem twarz swojego ojca, ani na moment nie odrywając spojrzenia niebieskich tęczówek od przepełnionego miłością i uwielbieniem wzroku Louisa. Jej kciuk wędruje pomiędzy wargi i ssie go z cichym mlaskiem, a kąciki jej usteczek wędrują ku górze, gdy usta Louisa wyginają się w najczulszym uśmiechu na ten gest.

Wydaje się, że to nie tylko najpiękniejszy, ale i najbardziej uroczy noworodek na ziemi.

Coś w żołądku Louisa przewraca się, gdy uświadamia sobie, że jego brzuch jest na powrót płaski i tak, tą cudowną istotkę, jego córkę, którą tuli teraz w ramionach, nosił pod piersią przez całe 9 miesięcy – wszystkie zachcianki, humory, bóle – to było warte tego co ma w tej chwili i naprawdę, bez zawahania byłby gotowy przeżyć to wszystko jeszcze raz, nawet najgorsze skurcze czy nudności dla tej małej istotki w jego ramionach.

            - Nie mogę uwierzyć – Louis mamrocze, drżącą dłonią sięgając do zarumienionego policzka. - Taka piękna.

Śledzi opuszkiem palca zarys malutkiego noska, linię brwi i przesuwa dłonią po kręconych włoskach na główce dziewczynki. Rose mruga powiekami na ten delikatny dotyk i lekko kopie stópkami w pierś Louisa.

            - Odziedziczyła po tobie chyba wszystkie geny. Ma tylko moje loki – Harry szepcze, przypominając Louisowi o swojej obecności. Louis sapie i z wcześniejszym zawahaniem, odrywa wzrok od swojej córki. Podnosi głowę i łapie kontakt wzrokowy ze swoim mężem, a jego serce ściska się, bo całą miłość jaką od niego dostaje, może odczytać z jego oczu – lśniących, wielkich, zielonych kul. Wzdycha cicho, a kąciki jego ust układają się w przepełniony wieloma uczuciami uśmiech, który wyraża tak wiele, wyraża wszystko to co teraz Louis czuje.

            - Chodź tutaj – Louis mówi czule, wysuwając lekko głowę do pocałunku. Harry wzdycha szczęśliwie, a dołeczki w jego policzkach formują się, gdy na jego usta wkrada się uśmiech i opiera o siebie ich czoła. Jego dłoń obejmuje policzek Louisa, a kciuk zatacza delikatne wzory wzdłuż jego kości policzkowej. Louis wysuwa wargę i powoli łączy ich usta, a znajomość tego gestu uderza w niego i wywraca jego żołądek do góry nogami. Całują się czule z dozą miłości i wzajemnego uwielbienia, ale to szczęście, prawdziwe szczęście kryje się pod tym delikatnym pocałunkiem.

            - Nareszcie, Louis. Nareszcie – Harry duka, a gdy Louis odsuwa się na kilka centymetrów, łapie spojrzenie jego zaszklonych tęczówek. - Bałem się.

            - Jestem tutaj, kochanie. Jest w porządku – Louis mówi cicho, żałując, że nie może go prostu przytulić, bo jego Harry wygląda jak mały, bezbronny chłopiec pod przykryciem dorosłego mężczyzny, gdy emocje kumulują się na jego twarzy, a łza wypływa z kącika jego oka.

Harry nie musi nic mówić, bo jedno spojrzenie tych smutnych tęczówek sprawia, że Louis rozumie bez słów i niechciany dreszcz przebiega wzdłuż jego ciała, gdy wizja o zostawieniu trójki najbliższej jego sercu nachalnie pojawia się przed jego oczami. Louis tuli Rose pewniej do swojej piersi i zagryza wargę, z lekka wytrącony z równowagi na myśl o tym, co mogłoby pójść nie tak. Na myśl o tym, jakie konsekwencje by to za sobą poniosło.

Ale jest tutaj, do cholery. Jest i nie ma zamiaru roztrząsać tego, co by było gdyby. Potrząsa głową i poprawia Ro w swoich ramionach, całując delikatnie jej gładkie czółko, a potem odwraca się na powrót do Harry’ego.

            - Cii, jestem tutaj, kotku i nigdzie się nie wybieram. Jesteśmy szczęśliwi z dwiema pięknymi dziewczynkami, to jest ważne i proszę, nie psujmy tego momentu.

Harry kiwa głową i mruczy, że Louis ma rację, a na jego twarz powraca uśmiech, gdy spogląda na Rosie, której kciuk wciśnięty jest pomiędzy delikatne usteczka, a długie rzęsy tworzą cień na policzkach, gdy jej powieki zamykają się z wyczerpania. Harry spogląda na zegar wiszący na ścianie i z powrotem na Louisa i Rosalie.

            - To czas na karmienie – Harry wyjaśnia cicho, pochylając się nad Rosie i łaskocząc lekko jej brzuszek dwoma palcami. Louis wzdycha zahipnotyzowany, kiedy powieki Rosie unoszą się, a jej spojrzenie napotyka przepełnione uwielbieniem zielone tęczówki swojego ojca. Coś na kształt śmiechu ucieka spomiędzy jej usteczek i Louis sapie w zaskoczeniu, patrząc pytająco na Harry’ego, na co ten wzrusza tylko ramionami i śmieje się cicho w odpowiedzi, całując malutką stópkę dziewczynki.

Louis waha się chwilę, zanim podnosi głowę i przygryza wargę. - Myślisz – myślisz, że mógłbym? – pyta cicho.

Harry marszczy brwi, jakby nie miał pojęcia, co Louis ma na myśli, ale po chwili zrozumienie maluje się na jego twarzy. - Oczywiście, skarbie. Dlaczego w ogóle w to wątpisz? Nigdy nie powinieneś pytać – odpowiada miękko i całuje jego czoło.

Lekki rumieniec wkrada się na policzki Louisa i wzrusza lekko ramionami. - Nigdy tego nie robiłem.

Harry marszczy czoło i patrzy na niego niemal z rozbawieniem, ale Louis kontynuuje: - To nie jest to samo, co z Darcy. Darcy miała roczek, a Ro – Ro jest taka malutka.

            - Och, Lou, będziesz w tym idealny – zapewnia, a jego ton wydaje się być całkowicie szczery. -  Zawołam doktor Rassponel i przygotuję mleko, w porządku? Zaraz wracam.

Louis mruczy w potwierdzeniu i skrada ostatniego całusa z ust swojego męża, zanim ten odchodzi i zostawia go samego z ich córką.

To pierwszy raz, gdy ma ją tylko dla siebie.

Pochyla się i przyciska usta do jej gładkiego czółka, napawając się jej zapachem pomieszanym z oliwką.

            - Zaopiekuję się tobą najlepiej jak potrafię, kwiatuszku – szepcze, zanim słyszy kroki w korytarzu i rozpromieniona doktor Rassponel podchodzi do jego łóżka.

            - Louis! Jak mogłeś przegapić pierwszą noc z życia Ro? – mówi z udawanym wyrzutem, przysiadając na krześle wcześniej zajmowanym przez Harry’ego. 

Louis śmieje się miękko i przesuwa kciukiem po policzku Rosie. - Obawiam się, że nie miałem tu za dużo do gadania. Myślę, że to zostanie mi wybaczone, zostanie, prawda Ro? – grucha z czułym uśmiechem, zanim zwraca się ponownie do doktor Rassponel z zawahaniem wypisanym na twarzy. - Harry powiedział, że to czas na karmienie – mówi  niepewnie. Kobieta kiwa powoli głową, zanim ściska delikatnie ramię Louisa, próbując odczytać coś z jego twarzy.

            - Jesteś gotowy, Louis? – pyta wreszcie.

Louis nie myśli długo nad odpowiedzią, a jego głos drży, gdy odpowiada: - Tak.

~♥~

            - Dobranoc, kotku. Kocham cię – Louis szepcze i podciąga różową kołdrę bardziej pod brodę Darcy.

To pierwsza noc w domu od czasu porodu i Louis dopiero teraz odczuwa, jak bardzo tęsknił za domem.

Darcy obejmuje jego szyję i wtula głowę w jego obojczyki. - Też cię kocham, tatusiu. Tęskniłam, kiedy cię nie było – mówi cicho, puszczając jego szyję i opada na poduszki, choć jej rączka nie puszcza koszulki Louisa, którego serce boli, bo jasne, mimo że Darcy bywała każdego dnia w szpitalu, tęsknił za całowaniem jej na dobranoc, czy budzeniem jej z ciepłą butelką kakao.

Nareszcie jest w domu z całą swoją rodziną.

            - Wiem, myszeczko, ja też tęskniłem, ale już nigdzie się nie wybieram, obiecuję. Teraz będziemy już cały czas razem – szepcze, odgarniając włosy z jej czoła, które wypadły z warkocza. - A teraz już zamknij oczka, śpij ładnie, w porządku?

            - Tak – mówi sennie, gdy Louis całuje jej policzek. - Tatusiu?

            - Słucham, skarbie – odpowiada, uśmiechając się czule.

            - Cieszę się, że Rosie jest moją siostrzyczką – mamrocze, zanim zamyka oczka i ziewa szeroko, tuląc do siebie różowego królika. Louis wzdycha cicho i uśmiecha się do siebie, kiwając głową.

            - A ja cieszę się, że wy jesteście moimi córkami – mówi cicho, zanim ostrożnie wstaje z jej łóżka i na palcach wychodzi z pokoju, zostawiając zapaloną lampkę nocną.

Schodzi do salonu, gdzie telewizor gra cicho, oświetlając ciemne pomieszczenie, a potem przechodzi do kuchni, gdzie znajduje swojego męża z miseczką truskawek w dłoni i dwoma kubkami gorącej czekolady na tacy.

            - Aww, kochanie – Louis grucha, a jego twarz rozjaśnia czuły uśmiech, gdy podchodzi bliżej i ostrożnie, by nic nie potrącić, staje na palcach i całuje policzek swojego męża.

Jakkolwiek banalnie to brzmi, truskawki i czekolada to część ich miłości.

To dzięki czekoladzie, którą Harry ubrudził Louisa, gdy kierował truskawkę do jego ust, Harry pocałował go podczas ich pierwszej prawdziwej randki. To truskawkami w czekoladzie opychali się w ich noc poślubną. To truskawki i czekolada były pierwszą rzeczą jaką zjedli wspólnie z Darcy po jej adopcji.

I to truskawkami w czekoladzie będą świętować pierwszą noc Rosie w domu.

Louis jest tak bardzo zakochany w Harrym.

            - Ten dzień zalicza się do jednego z najważniejszych w naszym życiu, prawda? – Harry odpowiada, przepuszczając Louisa przez drzwi, gdy kierują się do salonu, gdzie sadowią się wygodnie na kanapie. Louis wzdycha szczęśliwie i wtula się w jego pierś, przesuwając dłonią po jego ramieniu.

            - Oczywiście, że tak. Zaraz obok dnia w którym się poznaliśmy, naszego ślubu i  adopcji Darcy – mówi, uśmiechając się czule. Przesuwa się na jego kolanach i siada bokiem, obejmując ramieniem jego szyję. - Jestem tak bardzo szczęśliwy dzięki tobie, kochanie – mówi cicho, błąkając ustami przy jego ustach. - Gdyby nie ty, nie miałbym tego wszystkiego, co mam.

            - Zasługujesz na to, Lou i Boże, kocham cię, kocham cię tak bardzo, że to aż boli – Harry odpowiada cicho i łączy ich usta w pocałunku, pełnym miłości i desperacji. Louis ma ochotę kompletnie zatracić się w pocałunku, ale zdaje sobie sprawę, że to grozi zaniechaniem przez nich ich tradycji, więc zwalnia pocałunek i mamrocze pomiędzy pocałunkami.

            - Truskawki – całuje jego usta ostatni raz – i  czekolada.

Harry jęczy w proteście, gdy Louis odsuwa się lekko i opiera o siebie ich czoła.

            - I też cię kocham – mówi, oddychając ciężko. - Że to aż boli – dodaje, sięgając po pudełko z truskawkami i kubek z czekoladą. - A teraz otwórz usteczka, tatuś cię nakarmi.

            - Louis! – Harry jęczy i chichocze miękko, ale posłusznie otwiera usta i pozwala Louisowi wsunąć pomiędzy nie truskawkę maczaną w czekoladzie. - Mmm.

            - Jeszcze jedna – Louis mruczy z figlarnym uśmiechem i zaraz za soczystą truskawką, którą układa na jego języku, wślizguje pomiędzy jego wargi swój język, starając się zagarnąć owoc do swoich ust, ale język Harry’ego jest silny, więc walczą przez chwilę, zanim Harry wysuwa ostrożnie truskawkę na środek i pozwala mu ugryźć kawałek.

            - Mmm, idziemy na kompromisy? – Louis mruczy, skubiąc zadziornie jego wargę zębami. Przechyla głowę, by złączyć ich usta w wolnym pocałunku, jednak zatrzymuje się, gdy niania elektroniczna rejestruje niespokojny płacz Rosie. Louis wzdycha cicho i odsuwa się, zerkając na zegar wiszący na przeciwnej ścianie.

            - Pójdę i ją nakarmię, okej? – Louis mówi, łapiąc jego spojrzenie. Harry skina słabo głową i wzdycha lekko, pozwalając Louisowi wstać ze swoich kolan.

Louis czuje na sobie jego spojrzenie, gdy wychodzi z pokoju i kieruje się schodami na górę.

~♥~

Louis skłamałby, gdyby przyznał, że karmienie piersią nie jest dla niego niekomfortowe. W zasadzie nie jest pewien czy zdecydowałby się na tak wielki krok, gdyby nie szczera rozmowa z doktor Rassponel, którą odbył jeszcze przed porodem. Mimo, że ze względu na zdrowie Rosie uznał, że jest w stanie pokonać dyskomfort i wstyd, unika jak ognia karmienia, gdy w pobliżu znajduje się Harry.

Jedyna osoba, przy której karmił piersią i to był jeden jedyny raz, to doktor Rassponel, a było to podczas pierwszego karmienia, bo Louis był zbyt nieświadomy i zdenerwowany, żeby zrobić to samemu.

Udał, że nie zauważył bólu na twarzy swojego męża, gdy poprosił go, żeby zostawił ich samych.

To po prostu dużo dla niego.

Przecież ciągle jest facetem – ciągle funkcjonuje jak normalny facet, ale to nie wyklucza faktu, że jest w stanie zajść w ciążę, krwawić po cesarce i do cholery przeżywać laktację jak przeciętna kobieta – kobieta, która ma cycki i nosi stanik.

Louis nie ma cycków i nie jest kobietą, i momentami to jest naprawdę cholernie upokarzające. Ale kocha swoje dziecko i naprawdę, jeśli to jest lepsze dla Rosie, bycie karmioną naturalnym mlekiem, Louis jest w stanie to zrobić, nie zważając na to, ile odejmuje mu to punktów od jego męskości.

Z upływem dwóch tygodni od rozpoczęcia karmienia piersią wydawać by się mogło, że Harry szanuje wybór Louisa i rozumie, że to po prostu dla niego niekomfortowe, a gdy próbuje rozpocząć rozmowę na ten temat, którą Louis i tak natychmiastowo przerywa, wzdycha tylko i kiwa głową, przytulając go do siebie i pozostawiając temat.

Louis czuje ulgę, że Harry bez słowa protestu zostawia jego i Rosie samych, gdy przychodzi czas karmienia i po prostu znika w drugim pokoju z Darcy, a w nocy czeka w sypialni, by potem zagarnąć Louisa w ramiona i zapewnić, że kocha go całym sercem, zanim zasną ponownie.

Harry naprawdę jest aniołem i Louis nadal jest w nim zakochany jak nastolatek, mimo tego jak dojrzały i silny ich związek jest. Zdarza się, że tęskni za nim, gdy wychodzi do pracy, a w czasie ciąży często ich dni wyglądały tak, że Louis wysyłał do niego słodkie sms-y przez całe przedpołudnie, aż do momentu gdy Harry wracał z wytwórni, a Louis witał go w drzwiach razem z Darcy, czule całując go i ściskając. Fakt, że dużo zmieniło się pod koniec ciąży Louisa, gdy Harry po prostu większość dnia spędzał w domu, opiekując się Darcy i nim. Od tygodnia Harry zmuszony jest do regularnego bywania w wytwórni, bo zaczęli ważny projekt, którego jest koordynatorem i mimo, że Louis jest z niego naprawdę dumny, czasami wolałby, żeby mógł być z nim, razem z Rosie i Darcy.

Faktem jest jednak to, że będąc samemu w domu z Rosie, Louis nie martwi się, czy ktoś zobaczy go karmiącego piersią, co byłoby naprawdę niezręczne.

To jest piątkowe południe, gdy jest na skraju wytrzymania. Wzdycha cicho, ściągając swoją koszulkę przez głowę i odrzuca ją na zaścielone łóżko. Rosie płacze niemal od piętnastu minut i Louis nie ma pojęcia co się dzieje, jej pieluszki są suche, a Louis w głębi ducha ma nadzieję, że ten płacz nie jest spowodowany kolką, więc próbuje z karmieniem. Podchodzi do łóżeczka i delikatnie wyciąga z niego Rosie, tuląc ją w swoich ramionach, gdy przysiada na łóżku. 

            - Cichutko, aniołku. Tatuś jest tutaj, cii – uspakaja ją łagodnie, ścierając wierzchem dłoni łzy z jej rumianych policzków. - Jesteśmy głodni? Spróbujemy, w porządku? – szepcze i przysuwa ją do swojej piersi, przygryzając wargę, gdy płacz Rosie ustaje, a jej usteczka przysysają się do Louisa, który wzdycha z ulgą, że udało mu się trafić w żądania swojej córki. Uśmiecha się delikatnie i kiwa lekko głową, gdy łapie spojrzenie Ro i przesuwa dłonią po miękkich włoskach na jej głowie. - To wszystko byłoby dużo łatwiejsze, gdybyś po prostu powiedziała mi, że jesteś głodna – Louis szepcze z rozbawionym uśmiechem i sięga wolną dłonią po ręcznik, by zatrzeć mleko, które pociekło po jej brodzie i wylądowało na jego klatce piersiowej. Odkłada ręcznik na miejsce obok i ostrożnie układa się wygodniej na łóżku, starając się nie poruszyć przy tym Rosie. Karmienie zwykle zajmuje mu około 20 minut, więc myśli, że zdąży ugotować obiad przed powrotem Darcy od jego dobrej przyjaciółki ze studiów, która rok po nich wprowadziła się z mężem do domu jedną przecznicę od nich. Louis jest naprawdę wdzięczny, że ma El i kocha ją za to, że jest przy nim, kiedy potrzebuje kobiecej ręki.

            - Louis. - Szept wyrywa go z zamyślenia. Louis wzdryga się i sapie ostro, unosząc wzrok znad Rosie, by spotkać się z sylwetką swojego męża, kompletnie zmrożonego w drzwiach sypialni.

Louis ma ochotę zapaść się pod ziemię. Rumieńce wpełzają na jego policzki, a w ustach nagle zaczyna brakować śliny i Chryste, to tak bardzo upokarzające.

            - Wyjdź – odpowiada drżąco, unikając jego wzroku. Jego ramiona obejmują bardziej Rosie, podświadomie chcąc uniemożliwić Harry’emu zobaczenie czegokolwiek. - Proszę, wyjdź – powtarza cicho.

Nie radzi sobie ze łzami, które zaczynają napływać do jego oczu na myśl o tym, co musi czuć teraz Harry. Co o nim myśli, jest nim zażenowany? Louis rzadko wstydzi się przed Harrym, ale to… to naprawdę bardzo ciężkie dla niego, faceta.

            - Nie, Lou – Harry mówi pewnie. - Nie, bo cię kocham i proszę, nie odpychaj mnie, kochanie.

Louis słyszy jak podeszwy jego skórzanych butów odbijają się cicho od podłogi, gdy przemierza pokój. Drży.

            - Wiem, że nie chcesz tego oglądać – szepcze nieśmiało. - To w porządku i ja to rozumiem, nie musisz - wiesz, litować się nade mną.

Harry wzdycha cicho i przygryza wargę, a Louis drży, gdy zdaje sobie sprawę, że spojrzenie jego męża bada dokładnie sposób w jaki usteczka Rosie zaciskają się mocno wokół jego sutka. Harry przełyka i odchrząkuje cicho, przygryzając wargę. Louis dawno nie czuł się tak obnażony wbrew swojej woli.

 Nigdy nie czuł się obnażony wbrew swojej woli przed Harrym.

            - Harry, n-nie chcę – duka, ale nie jest mu dane skończyć, gdy ciemne spojrzenie zielonych tęczówek jednoznacznie prosi go o ciszę.

            - Louis, nawet nie wiesz – Harry zaczyna, przysuwając się do niego bliżej na łóżku – nawet nie wiesz co to ze mną robi, kochanie. Proszę, jesteś tak piękny, kocham cię i Boże, może to jest złe, przepraszam, ale widok ciebie – urywa, gestykulując rękoma w kierunku jego i Rosie – to tak cholernie mnie nakręca, Lou, nawet – nawet nie wyobrażasz sobie co to ze mną robi. Więc proszę - proszę, nie odpychaj mnie – niemal błaga, a nutka desperacji słyszalna jest w jego głosie.

Louis patrzy na niego oniemiały – zna ten wyraz twarzy. Zarumienione policzki, pociemniałe tęczówki, przygryziona warga. Jednak sytuacja w jakiej się znaleźli nie pozwala powiązać mu z tym podniecenia Harry’ego.

            - Co? – Louis pyta tępo, marszcząc brwi.

Harry wzdycha cicho i ujmuje jego policzek w dłoń, gładząc kciukiem lekki zarost na jego policzku.

            - Widok ciebie karmiącego Rosie to jeden z najlepszych widoków w moim życiu – Harry mówi cicho, pochylając się by pocałować jego usta, ale nagle Rosie krztusi się przy piersi Louisa i wypluwa mleko na siebie i na niego, kaszląc cichutko.

Louis jest zamrożony po wyznaniu swojego męża i chwilę zajmuje mu powrócenie do rzeczywistości. Harry pochyla się nad Rosie i zaczyna masować delikatnie jej plecki, pomrukując uspakajająco. Sięga po ręcznik koło uda Louisa i z delikatnym uśmiechem wyciera brodę Rosie, na koniec całując jej czółko, zanim niepewnie odwraca się do Louisa i unosi pytająco brew, z zawieszoną dłonią nad mokrą piersią Louisa.

Louis przełyka i słabo skina głową. Nie rozumie, jak mógł przez ten czas odpychać Harry’ego.

Pozwala mu wytrzeć swoją klatkę piersiową i w ciszy łapie jego spojrzenie, gdy ten ostrożnie okrąża jego wrażliwy sutek, skupiając się na tym, by niechcący nie podrażnić go jeszcze bardziej.

            - Dziękuję – Louis szepcze, sięgając do jego dłoni i ściskając ją.  - I przepraszam za - za odpychanie cię.

Harry uśmiecha się słabo i opiera się na jednej ręce, gdy Louis przysuwa lekko Rosie do swojej piersi. - No dalej, jeszcze troszeczkę, czy już wystarczy? – szepcze cicho.

Rosie przyciska policzek do jego serca i przymyka oczka, a jej pulchne nóżki zaczynają swoją bezcelową wędrówkę, uderzając o dłoń Harry’ego. Louis uśmiecha się czule i kołysze ją delikatnie w swoich ramionach, prosząc cicho Harry’ego o ręcznik, który podkłada pod jej bródkę.

            - Nie mam ci tego za złe, naprawdę, Lou – Harry zaczyna przyciszonym głosem. - Po prostu to - to nie jest nic czego powinieneś się wstydzić, szczególnie przede mną – mówi, układając dłoń na jego udzie i ściskając je lekko. - Ale jeśli nie chcesz, żebym był przy tobie, gdy ją karmisz, uszanuję to. Jeśli masz czuć się źle, po prostu mi powiedz, okej?

Louis wzdycha cicho i ostrożnie wstaje, tuląc Rosie do siebie i masując jej plecki, by przygotować ją do ponownego snu. - Nie, Harry, zachowywałem się głupio, przepraszam – odpowiada szeptem, łapiąc jego spojrzenie, gdy spaceruje po pokoju. - Nie chcę cię już od niczego separować, to po prostu - karmienie - to takie babskie, Harry, wiesz? – jęczy żałośnie, marszcząc brwi.

Harry przygryza wargę, hamując uśmiech cisnący się na jego usta. - Dla mnie to w porządku – zapewnia. - Nawet bardziej niż w porządku.

Louis wywraca oczami i kręci karcąco głową. - Albo ty masz jakieś dziwne  upodobania, albo ja nie wiem co dobre - mówi i wydyma usta, gdy Rosie odbija się lekko na ręcznik, który z doświadczenia podłożył na swoje ramię. - Ojojoj – mruczy cicho, wycierając jej brodę z małym uśmiechem na ustach. Odwraca się i podchodzi do przewijaka, układając na nim Rosie. - Kotku, możesz mi podać świeżą pieluszkę i śpioszek? – prosi, zerkając przez ramię na Harry’ego, który skina lekko głową i wstaje z łóżka, gdy Louis skupia na powrót swoją uwagę na Rosie i odpina guziki jej białego śpioszka.

Harry podchodzi do niego i układa rzeczy na materacu, obejmując od tyłu talię Louisa ramionami. - Ja to zrobię, okej? Odpocznij trochę – mówi cicho, całując jego szyję, a dłońmi sunie przez jego ramiona, aż ujmuje mniejsze dłonie Louisa i odsuwa je delikatnie z ciałka Rosie. Louis wtula się w jego tors i zadziera głowę, by pocałować jego szczękę.

            - Muszę zrobić obiad zanim El przyprowadzi Darcy. Na co masz ochotę? – pyta, robiąc mu miejsce przy Rosie, by mógł swobodnie zdjąć z niej śpioszek i zająć się przewijaniem.

            - Spaghetti? – proponuje, zerkając na niego krótko, ale jego uwaga szybko wraca do Rosie, której twarzyczka wykrzywia się w grymasie, zwiastującym płacz, gdy Harry ściąga z niej pieluszkę, więc pochyla się i grucha do niej, robiąc zabawne miny. Louis uśmiecha się lekko i oferuje Rosie swój palec, który od razu zostaje ściśnięty przez jej malutkie paluszki.

            - Jeśli nie zapomniałeś kupić wczoraj makaronu, to może być – mówi, unosząc brew, gdy zerka na niego pytająco.

            - Nie, jest w szafce nad mikrofalą – Harry odpowiada. - Pomogę ci jak skończę z Ro i położę ją do łóżeczka, w porządku?

Louis mruczy w odpowiedzi i całuje jego policzek, zanim wyswobadza swój palec z uścisku Rosie i przyciska wargi do jej czółka. - Śpij słodko, kwiatuszku – szepcze, zanim sięga po swoją koszulkę i cicho opuszcza pokój, kierując się do kuchni.

~♥~

Louis powoli wraca do swojej rutyny.

Razem z Rosie są już w domu od dwóch tygodni i każdy dzień wygląda mniej więcej tak samo.

Ale Louis jest szczęśliwy i spełniony.

Oczywiście, że tak – ma najpiękniejsze pod słońcem córeczki i kochającego męża. Czy ktoś kiedykolwiek prosił o więcej?

Ma też dom. Ciepły, przytulny dom z tarasem i wielkim ogrodem.

Przyjaciół, którzy trwają przy nim od lat, niezależnie od tego, jakie fikołki wywraca jego życie.

Rodzinę, która zaakceptowała go takiego, jakim jest.

Louis nie zmieniłby nic za żadne kosztowności świata, bo uczucie, gdy wtapia się w ciepłe ramiona swojego męża, to jak zasmakowanie kawałka nieba, a pocałunki jak upragniona dawka narkotyku.

Wzdycha cicho, słysząc kroki za sobą, gdy wkłada wyprasowane ubrania do szafy. - Śpią – Harry mruczy.

Louis uśmiecha się lekko i akceptuje silne ramiona, oplatające jego ciało.

            - Zmęczony? – Harry mruczy przy jego skórze, sunąc nosem wzdłuż gładkiej szyi. Louis przygryza wargę i pozwala delikatnemu dotykowi zawładnąć jego ciałem, gdy przyjemny dreszcz toruje sobie ścieżkę wzdłuż jego ciała. Wzdycha cicho i przyciska się bardziej do jego torsu, odchylając głowę, by dać mu lepszy dostęp do swojej szyi.

            - Nie – mówi cicho, a jego oddech przyśpiesza, gdy Harry zatrzymuje się przy pulsującej żyle i ssie lekko to miejsce, zahaczając palcami koszulkę Louisa i wsuwając pod nią palce.

            - Możesz się dla mnie odwrócić, kotku? – Harry szepcze, wracając ustami do jego twarzy i całuje lekko jego policzek, robiąc mu miejsce, by mógł swobodnie okręcić się w jego uścisku.

Louis staje do niego twarzą w twarz i spogląda na niego spod rzęs, uśmiechając się delikatnie. - Cześć – mówi, oplatając ramionami jego szyję i wyciągając się, by móc złączyć ze sobą ich usta, ale Harry zatrzymuje go, kładąc dłonie na jego talii i potrząsając lekko głową. Louis marszczy brwi, patrząc na niego pytająco, bo czy naprawdę tylko on stęsknił się za ich czułościami?

            - Chcę, żebyś coś zobaczył – Harry wyjaśnia cicho, całując jego czoło. Wsuwa jego dłoń pod swoją koszulkę i sunie nią po swoim ciele, zostawiając za sobą szlak gęsiej skórki. Louis obserwuje, jak Harry prowadzi jego dłoń po umięśnionym ciele, aż przykrywa ona miejsce, w którym widnieje cała ich historia.

22.07.2012

D. L.

forever&always

Louis przygryza wargę i łapie spojrzenie Harry’ego, zanim na powrót przenosi wzrok na zakryte miejsce i powoli przesuwa ich dłonie, odsuwając materiał koszulki z umięśnionego ramienia.

Jego oddech zamiera, a łzy natychmiastowo kłują kąciki jego oczu, gdy jego wzrok rejestruje niewielką literkę R i malutką różyczkę, tuż przy inicjale imienia Louisa.

            - Harry – szepcze słabo, delikatnie sunąc opuszkami palców po ciągle świeżych tatuażach. Jego gardło ściska się niebezpiecznie, a dolna warga zaczyna drżeć, zwiastując niedający się powstrzymać szloch. - Boże, kochanie – duka, powoli przenosząc wzrok na jego twarz, by złapać spojrzenie zielonych tęczówek. Harry uśmiecha się delikatnie i kładzie dłoń na jego policzku, delikatnie pocierając kciukiem jego wargę.

            - Proszę, nie płacz, kotku – mówi cicho, pochylając się lekko, by pocałować krótko jego usta. Louis zagryza wargi i stara się powstrzymać łkanie, ale siła tego uczucia go przytłacza i nie pozwala normalnie oddychać.

            - Kocham cię, tak cholernie cię kocham – łka drżąco, przyciskając lekko wargi do wytatuowanej skóry. Spogląda na niego desperacko spod rzęs i zaciska dłonie na jego bicepsach, zanim staje na palcach i wpija się namiętnie w jego wargi, obejmując ramieniem jego kark. Harry jęczy zaskoczony w jego miękkie wargi i oddaje pocałunki z równym zapałem, rozpoczynając dłońmi wędrówkę po jego ciele.

            - Tęskniłem za tobą – Harry sapie, gdy odsuwają się od siebie przez dokuczliwą potrzebę zaczerpnięcia powietrza. Louis kiwa głową, bo doskonale wie, co kryje się za tymi słowami. Tęsknota za dotykiem, za czułością i namiętnością.

            - Ja też, Harry. Ja też tęskniłem za tobą – odpowiada drżąco, odchylając głowę, gdy gorące usta torują sobie ścieżkę wzdłuż jego szyi, a dłonie wślizgują się pod jego koszulkę i podciągają ją ku górze, eksponując poharatane ciało. Louis spina się lekko, gdy Harry przeciąga ją przez jego głowę, niepewny swojego wyglądu po porodzie, ale miłość w oczach jego męża odtrąca na bok wszystkie kompleksy z głowy Louisa.

            - Taki piękny – mamrocze niewyraźnie, osuwając się na kolana i obsypując pocałunkami jego skórę. Oddech Louisa urywa się, gdy jego usta zatrzymują się przy kilkunastocentymetrowej ranie na jego podbrzuszu. Harry łapie jego spojrzenie, by upewnić się czy to dla niego w porządku i po słabym skinięciu Louisa, przyciska delikatnie wargi do zranionej skóry. - Gdybym mógł – gdybym mógł, chciałbym sprawić, żebyś nie cierpiał. Żebyś nie czuł żadnego bólu - wyznaje przy jego skórze głosem przepełnionym szczerością. Louis wsuwa palce w jego włosy i masuje z czułością skórę jego głowy, gdy Harry z czcią obdarowuje pocałunkami jego ranę po porodzie.

            - To było warte tego co mamy, kochanie i gdybym musiał, byłbym gotowy przejść przez to wszystko jeszcze raz – mówi cicho. - Niczego nie żałuję, ja – jestem dumny, Hazz, jestem dumny, że nosiłem naszą córkę pod sercem.

            - Nawet nie wiesz jaki ja jestem dumny z ciebie – szepcze, łapiąc jego spojrzenie. Całuje ostatni raz ranę i podnosi się na powrót tak, że może złączyć ich usta. - Kąpiel? – mruczy w jego wargi, przesuwając językiem po jego zębach.

Louis odsuwa się i unosi brew, przygryzając niepewnie wargę. - Ciągle, um – krwawię – mamrocze, a ciepło ogarnia jego policzki, przywołując na nie dorodne rumieńce. To nie tak, że wstydzi się Harry’ego – no dobrze, może trochę, ale to jest po prostu żenujące, Louis wstydzi się nawet sam przed sobą.

            - Och, kotku, to nie ma znaczenia, obiecuję – Harry zapewnia go, ujmując w dłonie jego twarz, przez co ich spojrzenia spotykają się. - Kocham cię i nie chcę, żebyś się przede mną wstydził, w porządku?

Louis wzdycha cicho i kiwa słabo głową, pozwalając mu poprowadzić się do łazienki. Harry przygotowuje kąpiel, gdy on opiera się o framugę uchylonych drzwi na wypadek, gdyby Rosie się obudziła i obserwuje jak jego mięśnie poruszają się z najmniejszym ruchem, gdy pochyla się na ceramiczną wanną i wlewa olejek lawendowy do wody.

Odwraca się do Louisa i podchodzi do niego z niewielkim uśmiechem na ustach. Ujmuje jego dłoń i prowadzi go na środek łazienki, gdzie zdejmuje z niego ubrania, całując przy tym jego skórę i szepcząc jak piękny i cudowny jest, zanim Louis pomaga mu pozbyć się jego ubrań i całują się powoli i głęboko, wielbiąc każdy moment ich połączenia. Harry wchodzi pierwszy do wanny, a Louis układa się pomiędzy jego nogami i pozwala mu umyć swoje ciało i włosy, mrucząc przy tym przez przyjemność, jaką niesie ze sobą uczucie wielkich dłoni jego męża.

            - Harry? – Louis odzywa się niepewnie po chwili ciszy, gdy każdy z nich pogrążył się w swoich myślach.

            - Hmm? – mruczy, całując jego ramię i opiera na nim brodę, masując dłońmi jego brzuch.

Louis waha się przez chwilę i wzdycha cicho, przymykając oczy. - Chciałbyś – chciałbyś uprawiać już seks?

Harry spina się przez chwilę i odchyla się lekko, by móc obrócić Louisa przodem do siebie. Louis nie protestuje i siada na jego kolanach, chwytając myjkę i wyciskając z niej wodę na swoje udo. Harry łapie jego dłoń i rozluźnia jego palce, tak, że myjka ląduje z cichym pluskiem w wodzie.

            - Zaczekamy, kochanie – mówi, złączając razem ich palce. - To nie robi dla mnie problemu, okej? Kocham cię i nie chcę w żaden sposób cię zranić, więc zaczekamy – powtarza, łapiąc jego spojrzenie z dołu, a wolną dłonią sięga do rany na jego brzuchu, sunąc po niej delikatnie opuszkami palców.

            - To już długo –

Harry przyciska wargi do jego, ucinając mu w połowie zdania. - To nie ma znaczenia. Zaczekamy – naciska, patrząc pewnie w jego oczy. Louis wzdycha cicho, a jego twarz rozświetla czuły uśmiech, gdy łapie spojrzenie zielonych tęczówek.

            - Dziękuję – szepcze, całując jego policzek. - Kocham cię.

Harry wzdycha cicho i obejmuje ramionami jego ciało, przyciskając go do swojej piersi. - Nie ma nic za co powinieneś dziękować, skarbie.

            - Za to, że jesteś – szepcze w jego skórę.

            - Zawsze będę – odpowiada cicho.

            - Wiem.