ep: 06

2

Το αγαπάω αυτό το σπίτι.
Όχι όπως εσείς.
Εσείς μεγαλώσατε εδώ,
σας έχουν πλακώσει τα ταβάνια,
έχετε αναμνήσεις
και προπάντων
δεν έχετε που αλλού να πάτε.
Εγώ αγάπησα 4 τοίχους και μία υπόνοια αυλής
με γεναιόδωρη, αλλά πεπερασμένη θέα
που συμμορφώνουν την εφηβικά ατίθαση σκέψη μου
και το άπληστο πάθος μου για “τρελή” ζωή
που μ’ οδηγεί σε απελπισία.

Αυτό το γαμημένο μέρος επιβάλλει συγκεκριμένες δυνατότητες
και απ’ αυτές μπορώ να διαλέξω τις καλύτερες
-ή έστω τις λιγότερο χειρότερες-
βάσει των εμπειριών μου τόσα χρόνια που ήμουν άστεγος.
Το αγαπώ αυτό το σπίτι.
Όχι όπως εσείς.
Δεν φοβάμαι την βροχή
ούτε τους κλέφτες.
Εμένα φοβάμαι!
Που όταν δεν έχω σπίτι δεν ξέρω προς τα που να κινηθώ για να ηρεμήσω,
μπερδεύω τα λόγια μου και σας φαίνομαι ηλίθιος.

Το αγαπάω αυτό το σπίτι.
Σ’ όποιον πραγματικά έχω λείψει,
ξέρει πλέον που στο διάολο θα με βρει.
Στο σπίτι που αγαπώ,
ή έστω κάπου εκεί τριγύρω.