ep: 04

Να πίνουμε καφέ και να παίζουμε τάβλι σε κάποιο μπαλκόνι,
με θέα άλλα μπαλκόνια,
που αράζουν γέροι που περιμένουν στωικά να ‘ρθει η ώρα τους..
κάποιο μεσημέρι κάποιου καλοκαιριού
τότε που η ζέστη λιώνει τους δείκτες των ρολογιών,
και οι ώρες περνάνε απαρατήρητες..

Made with Instagram
2

Ρε παιδί μου..
      -κοίτα-
Εγώ ήθελα να σου μάθω πολλά
για την ζωή, τους ανθρώπους, τα πολιτικά, τα βιβλία και άλλα τέτοια
όπως γίνεται συνήθως στις ταινίες που σου μάθανε τον έρωτα.

Να πίνουμε καφέ και να παίζουμε τάβλι σε κάποιο μπαλκόνι με θέα άλλα μπαλκόνια που αράζουν γέροι που περιμένουν στωικά να ‘ρθει η ώρα τους κάποιο μεσημέρι κάποιου καλοκαιριού τότε που η ζέστη λιώνει τους δείκτες των ρολογιών και οι ώρες περνάνε απαρατήρητες

Αλλά ρε γαμώτο ήτανε λάθος το timing.

It was a day off and Angelica had been sitting on the grass in the park, her back to a tree, for a few hours. Her handphones were loud in her ears with “Natural Concentration” Spotify playlist playing out as she bend her shoulder down and tried to pick a color. She’d never admit how much time she had spent on this game. Never ever. It was ridiculous how much punching your finger against a screen to color silly drawings and Mandalas could preoccupy your time and calm you. Plus, the “music” was peaceful and it drowned away the sound of the other people. Most of whom were running around catching digital animals. Pokemons were animals, right? She was standing up and thoughtlessly looking down at her phone while trying to pick the perfect shade of green, not seeing the person she slammed face first into when she moved a few steps. She was so dazed she just opened her mouth like a fish out if water and tried to blink away her blurred and picky vision, wanting to concentrate on the person. “My… Oh… Sorry… I’m…” She stammered before shaking her head, trying to balance the phone in her hands as it had been close to falling.

20 χρόνια προσπαθώ να μ'εμπιστευτω αλλά πάντα μου παίζω πουστια.Τι σε ζαλίζω κι εσένα με τα ενοχικα μου σύνδρομα, θα πρεπε να κοιμόμουν απτη στιγμή που τα λεγόμενα μου δεν παρουσιάζουν κοινωνικό ενδιαφέρον.
Ερωτευτηκα το κενό γιατί μέσα του μπορώ και χωράω μέσω αυτού προχωράω και πάω όλο και πιο κοντά στο διάολο τις νύχτες για να επιστρέψω τη μέρα με περισσότερη όρεξη..