elvar

3

The Civilian Saviors of Iceland

Iceland’s volunteer rescue squad saves missing hikers, stranded sheep, and helpless tourists. The group’s members are well equipped, self-funded, and enjoy a near-mythical reputation among their countrymen. Nick Paumgarten joins the search, in this week’s issue.

Photograph by Benjamin Lowy / Getty Images Reportage for The New Yorker

I was originally just going to start translating this during my break and ended up finishing it. I had to change some lines because of the limitations in vocabulary - which made it about 100% sadder in my opinion. 

Elvish Lyrics:

Ane vunlea, ma sa'vunlea
Himan shathe melahn mith'ma
Tel'eolasas, emas ma'lath'in
Sathan tel'ir'veras ma vunlea

Nydha i’ve, la'var uneran
Unemathan na in ma era.
Elvar'nas elgar'vhen'an unhar em
Unnuman, unmi'nas'sal'inan.

Ar uth'lath ma i lanan na nehn.
Sathan dirthas ane ma vhenan.
Tel'varas em. Tel'ha'lam'shiras.
Junulas var ha'lam sa'vir.

Ane vunlea, ma sa'vunlea
Himan shathe melahn mith'ma
Tel'eolasas, emas ma'lath'in
Sathan tel'ir'veras ma vunlea.
Sathan tel'ir'veras ma vunlea.

Translated Lyrics:

You are my sunshine, my one sunshine.
I become happy when you are near.
You do not understand, you have my heart.
Please don’t steal my sunlight.

The night before, while I slept
I embraced you in my dream.
The cruel Fade deceived me.
I wept, mourning the loss of you.

I love you eternally and give you joy.
Please say you are my love/heart/home.
Don’t leave me. Don’t abandon.
You will regret our end one day.

You are my sunshine, my one sunshine.
I become happy when you are near.
You do not understand, you have my heart.
Please don’t steal my sunlight.
Please don’t steal my sunlight.

Original Lyrics:

Keep reading

3

As the only child of hunters Rinne and Varan, Nehn never went long without attention, despite wishing desperately (and often) for the exact opposite. Though the Inquisitor is a woman of many—and colorful—words, not much else is known about her upbringing other than a few hard facts: Varan was lost to clan Lavellan in a failed slaving raid when Nehn was fourteen. She was the craftsmaster’s apprentice. She earned her vallaslin at eighteen. She got into scuffles frequently enough to earn the nickname elvar’len—difficult child—and she was a notoriously obstinate and talented pupil, one with an aptitude for blades that matched her father’s. 

In spite of being periodically and sharply reprimanded for her affability toward the non-elvhen, Nehn has not lost her good cheer nor her shamelessness. It’s a quality that has no doubt gone a long way toward her continued survival. (inspo)

8

Eólan dúrar hittir Án í neðanjarðarbyrgi yfirgefinnar sundlaugar í Reykjavík.

Fyrir utan er hægt að spila körfubolta og grilla. Aðspurður segist Án ekki grilla mikið.

Án er raftónlistarmaðurinn Elvar Smári Júlíusson. Án vinnur þessar vikurnar að því að klára plötuna sína, Ljóstillífun, sem kemur út á næstu mánuðum hjá Möller Records.

„Ég er ekki alveg viss hvort þetta sé EP eða LP plata, aðallega því ég er ekki viss hver er munurinn er á þessu tvennu. Í gamla daga hafði það örugglega eitthvað með lengdina að gera, en í dag sér maður EP plötur og mixtapes með fleiri tugum laga. Munurinn er kannski sá að LP er metnaðarfyllra og mótaðra verkefni. Ætli Ljóstillífun sé þá ekki EP plata, því maður getur alltaf gert eitthvað metnaðarfyllra og mótaðra.“

Auk þess vinnur Elvar að remixi fyrir hljómsveitina asdfhg. „sem kemur út með plötunni þeirra í október. Það er frábær hljómsveit – mæli með að allir hlusti á þau.“

Eólan forvitnast um tónlistarsögu Elvars en hún er bæði löng og margslungin.

„Ég æfði á klarínett þegar ég var í grunnskóla því að mömmu fannst að ég ætti að æfa eitthvað og ég hafði engan áhuga á íþróttum. Þar kenndi Guðni Franzson mér og honum tókst að kveikja áhuga minn á tónlist og tónfræði, ég virði hann mjög mikið.

Þegar ég hafði æft með Guðna í tvö ár flutti hann erlendis og það tók annar kennari við sem mér líkaði ekki við. Það varð til þess að ég hætti að æfa á klarínettið.“

Sagan endar ekki hér – sem betur fer.

„Mér gekk mjög illa félagslega í þessum grunnskóla svo að ég skipti um skóla þegar ég var tíu ára. Í nýja skólanum var tónlistarskólinn með aðsetur í einni stofu og nemendur gátu vikið úr tíma til þess að æfa á hljóðfæri – mikill lúxus.

Þetta varð til þess að það varð mjög vinsælt að æfa á hljóðfæri í bekknum mínum og allir strákar æfðu á rafmagnsgítar, auðvitað. Það var af strategískum ástæðum að ég hóf þá gítarnám – til þess að eiga eitthvað sameiginlegt með strákunum í bekknum og geta komið mér inn í hópinn.

Þetta var á svipuðum tíma og ég var að feta mig áfram í tónlist af alvöru. Fram að þessu hafði ég átt lítið af uppáhaldslögum og hljómsveitum fyrir utan það sem var spilað í útvarpinu. Ég fann mig rosalega í gítarrokkinu: Smashing Pumpkins, Nirvana, Green Day, Muse og Paramore. Hellingur af frekar tilfinningaríku rokki sem var eflaust framhald af reynslunni úr fyrri grunnskólanum.

Ég æfði á gítar í átta ár og hafði á þeim tíma þrjá gítarkennara, en sá síðasti: Hafdís Bjarnadóttir hafði langmest áhrif á mig. Ég er enn í dag að vinna upp úr hugmyndum og ferlum sem við töluðum um í kennslustundum. Það sem ég kunni virkilega að meta er að stundum fór mjög lítil spilamennska fram í kennslustundum, frekar pælt í hljóði, tónfræði, hvernig lög eru byggð upp og þess háttar.“

Frá gítarnum lá leiðin í rafrænni heima.

„Það sem raftónlist bauð upp á voru endalausir möguleikar í að skoða mismunandi hljóðheima og búa til eitthvað ferskt.“

Mjúk raftónlist

„Mér hefur verið sagt að ef plata eftir mig væri í stórri plötubúð væri hún líklega staðsett í house-rekkanum, og það er alveg eitthvað til í því. House-ið hafði mikil áhrif á mig og ég finn fyrir því. Ég lýsi tónlistinni minni oft sem mínímalískri raftónlist en ég á svolítið erfitt með þetta „minimal“ hugtak. Sérstaklega af því að ég þekki mikið af tónlistarfólki sem býr til miklu mínímalískari tónlist en ég bý til, en kallar það ekkert endilega „minimal“.

Ég nota „minimal“ hugtakið frekar sem einhvers konar stemmingsviðmiðun frekar en concept-lega. Þegar ég segi að ég geri mínímalíska raftónlist býr það til þann skilning að ég bý ekki til agressífa tónlist. Hún er mjúk. Mjúk rafónlist, er það kannski eitthvað?“

Elvar er líka í grafískri hönnun. En mörkin milli tónlistar og hönnunar eru sveigjanleg að hans mati.

„Ég lít á Án sem jafnmikið hönnunarverkefni og tónlistarverkefni. Bæði í þeim skilningi að ég er að „hanna“ tónlist og að ég vil skapa ákveðna sjónræna fagurfræði í kringum tónlistina – hvort sem það eru plötuumslög, kynningarefni, live grafík og allt svoleiðis.“

Nafnið Án er nokkuð sérstakt og vekur mann sannarlega til umhugsunar.

Lesendur sem ekki hafa kynnt sér tónlist Án gætu jafnvel hugsað um Án hrísmaga sem var svo óheppinn að vera ristur á hol þannig að innyflin hrukku út úr honum í Laxdælu.

Þýðing nafnsins er hins vegar fornafnið „án“.

„Ef það er eitthvað sem ég hef að setja út á flesta raftónlist er að hún er svo sjúklega pökkuð. Það er alltaf svo mikið af hlutum í gangi, alls konar aukahljóð, percussion hljóð til þess að halda þér dansandi. Ég vil taka þá nálgun að vera með færri element per lag og nota þau frekar á áhugaverðari hátt. Mér finnst þessi „það vantar eitthvað“ tilfinning áhugaverð og ég hef verið að skoða það í tónlistinni minni. Til dæmis það að það vanti söng, að það vanti áhugaverðari framvindu, leyfa taktinum að ganga aðeins lengur en væri hefðbundið að gera.

Nafnið kemur bæði frá þessum pælingum og ferli sem ég notaði mikið þegar ég var að byrja að gera raftónlist, sem var að semja lag og taka svo helling af hljóðrásum í burtu til þess að einfalda það. Ég nota ekki þetta ferli lengur af því að það er tímafrekt og ekkert sérstaklega hnitmiðað. Nú nálgast ég frekar lög með einhverja ákveðna pælingu sem ég vil framkvæma.“

án facebook | án soundcloud | elvar smári júlíusson behance

4

Roewyn was a character of mine from a few years ago. In the LARP I used to play, she was an elf. She trained to be a skilled archer, and dawned her father’s armor in to battle. She died by the hands of a trusted friend, which lead to the damnation of his soul. Roewyn was a hard worker and strived to bring her people back to their formal glory. She followed the traditions of her people and hunted the white stag. I asked the amazing artists from Eminence to use Roewyn as inspiration for my card. I chose Ixion as her faction, because their culture speaks to me as raw and attuned to nature. I asked for a bow as her weapon, as well as a wolf companion.

With only 4 days to go on the Kickstarter, please show your support! Every pledge helps, as well as sharing this post! Thank you!

https://www.kickstarter.com/projects/1661433091/eminence-xanders-tales