elinoukios

Ας κόψουμε πια τις μαλακίες.

Τις μαλακίες του στυλ: “Δεν συμφωνώ με τις ιδέες του, αλλά πρέπει η δικαιοσύνη μπλα-μπλα”.
Τις μαλακίες του στυλ: “Είδε τον παιδικό του φίλο να δολοφονείται και κουβάλησε το φέρετρο”.
Τις πρωθυπουργικές μαλακίες του στυλ: “Μην ξεχνάτε ότι αυτός ο νεαρός λήστεψε μια τράπεζα με καλάσνικοφ”.
Τις μαλακίες του υποφαινόμενου και του Ράσελ: “Ποτέ δεν θα πέθαινα για τις ιδέες μου, γιατί μπορεί να είναι και λάθος”.
Τις μαλακίες του στυλ: “Δεν το κάνει για να σπουδάσει, αλλά για να αποδράσει”.
Τις μαλακίες του στυλ: “Είναι εγκληματίας και πρέπει να πληρώσει”.
Τις μαλακίες του στυλ: “Σταμάτα, Νίκο, δεν το αξίζουμε”.

Ό,τι και να πείτε, κι εσείς κι εγώ κι οι άλλοι, οι κυβερνώτες κι οι αριστεροί, οι φασίστες κι οι απολιτικοί κι οι αναρχικοί, οι αντιεξουσιαστές κι οι διανοούμενοι, οι δημοσιογράφοι, οι αστυνομικοί και οι μπάτσοι, οι τραγουδιστές και οι μανάδες και οι δικηγόροι και τα σωματεία και τα κόμματα και οι βουλευτές και οι πρωθυπουργοί, ό,τι και να πείτε, ό,τι και να πούμε, η αλήθεια είναι μία: Ο Ρωμανός νίκησε.

Δεν έχει σημασία τί θα ακολουθήσει, ως που θ’ αντέξει να το φτάσει, αν θα ζήσει ή αν θα πεθάνει.
Δεν τον λυπάμαι, ακόμα κι αν πεθάνει, δεν τον λυπάμαι, αλλά τον σέβομαι.
Αν βρισκόμουν σε μια μάχη θα ήθελα να τον έχω δίπλα μου, όχι εχθρό μου.
Δεν με νοιάζει πόσων χρονών είναι. Δεν είναι παιδί. Είναι άνθρωπος με ελεύθερη βούληση, κάτι που οι υπόλοιποι έχουμε απελώσει ή νερώσει.

Αυτός ο γαμημένος Ρωμανός, αναρχικός, εγκληματίας, πορωμένος (πείτε τον όπως θέλετε, σας έχει γραμμένους στ’ αρχίδια του), αυτός έβαλε το σώμα του μπροστά στο έκτρωμα που αποκαλούμε Ελληνική Δημοκρατία, στο σίχαμα της σύγχρονη παγκοσμιοποιημένης πραγματικότητας.
Μόνος, ένας άνθρωπος φτιαγμένος από σάρκα και οστά, μόνος, ενάντια σε όλους.
Δεν είναι ήρωας, ούτε μάρτυρας, ούτε υπερασπίζεται τα δικαιώματα των χορτάτων που τον χαϊδεύουν εικονικά στην Βουλή, στα καφενεία και στο Faebook.
Δεν φωνάζει “ψωμί, παιδεία, ελευθερία” σε επετειακές συγκεντρώσεις και ψόφιες απεργίες, για να πάει μετά να φάει ποπ-κορν και να δει την τελευταία ταινία του Κεν Λόουτς.
Όχι, δεν τον νοιάζει να “μορφωθεί” σε μίζερο ΤΕΙ της κακομοιριάς μας.
Είναι ο μόνος άνθρωπος αυτή την στιγμή, σε μια Έρημη Χώρα, που τα θέλει όλα!
Δεν έχει σημασία πια αν θα υποχωρήσει, αν θα τον σώσουν οι γιατροί, αν θα κάνουν πίσω οι υπουργοί, οι πρωθυπουργοί, οι κακούργοι.

Ο Ρωμανός, ένας άνθρωπος μόνος, νίκησε ένα ολόκληρο έθνος. Χωρίς να σκοτώσει, χωρίς να ρίξει βόμβες εμπλουτισμένες, χωρίς να είναι διάσημος, χωρίς να εκλεγεί στο κοινοβούλιο, χωρίς να παραδώσει μια χώρα στο ΔΝΤ.

Μόνος. Με αντάλλαγμα την ζωή του.
Πόσοι από εσάς, εμάς, έχετε την δύναμη, τα κότσια, να το κάνετε;
Πόσοι είστε έτοιμοι να πεθάνετε για τις ιδέες σας (αν έχετε), που μπορεί να είναι και λάθος;
Να πεθάνετε για την Νέα Δημοκρατία, το Σύριζα και το ΚΚΕ, να πεθάνετε για την αστυνομία, το Κράτος, για την Αναρχία, για την Ορθοδοξία, για την Δημοκρατία, για την Αγορά, για την λογοτεχνία, για την οικολογία, για την δικαιοσύνη, για τις γαλάζιες φάλαινες του Αρχιπελάγους.
Βγείτε μπροστά, λοιπόν, δώστε την ζωή σας. Μπορείτε;
Ποιος μπορεί να πεθάνει για ότι πιστεύει κι αγαπά;

Αυτό ο εγκληματίας κι αναρχικός, ο Ρωμανός, το κάνει, είναι έτοιμος να το κάνει.
Και ίσως να σας φαίνεται βλακώδες, αλλά αυτόν τον κόσμο τον άλλαξαν οι άνθρωποι που πίστευαν σε κάτι, τόσο πολύ, ώστε να δεχτούν να πεθάνουν για τις πεποιθήσεις τους.
Κι αυτή είναι μια δύσκολη παραδοχή για έναν άνθρωπο σας κι εμένα, που δεν πιστεύει σε τίποτα.

Ο Νίκος Ρωμανός έχει 28 μέρες να φάει στερεή τροφή.
Εγώ κι εσύ προσπαθούμε να κάνουμε δίαιτα, να χάσουμε τα κιλά που περισσεύουν, αλλά δεν μπορούμε να αντισταθούμε στα μελομακάρονα.

Το θέμα δεν είναι ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο, τί είναι καλό, τί μη καλό, και τί τ’ ανάμεσό τους.
Το θέμα είναι ποιος δίνει την ζωή του για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη.
Και ποιοι μένουν να φυλάγουν τις Θερμοπύλες, τις δικές τους Θερμοπύλες, ενώ προβλέπουν πως οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

Ο Ρωμανός είναι εκεί. Μόνος και ηττημένος.
Αλλά έχει νικήσει, ρε κουφάλες.
Έχει νικήσει. Μόνος.

—  sanejoker.info
Αηδίες - ο χρόνος έγινε για να κυλάει
οι έρωτες για να τελειώνουν
η ζωή για να πηγαίνει στο διάολο
κι εγώ για να διασχίζω το Άπειρο
με το μεγάλο διασκελισμό ενός μαθηματικού υπολογισμού, μονάχα όποιος τα διψάει όλα
μπορεί να με προφτάσει,
ό,τι ζήσαμε
χάνεται,
γκρεμίζεται μέσα στο σάπιο οισοφάγο του χρόνου
και μόνο καμμιά φορά,
τις νύχτες,
θλιβερό, γερασμένο, μυρηκαστικό τ’ αναμασάει η ξεδοντιασμένη μνήμη,
όσα δε ζήσαμε
αυτά μας ανήκουν.
—  Τάσος Λειβαδίτης
18 Φλεβάρη, 32 και κάτι.

“Ο θάνατος αργός” είχες πει σε ένα τραγούδι σου. Κι όμως, για σένα ήταν τόσο γρήγορος και ξαφνικός. Δεν το πίστευα όταν το άκουσα και ακόμα, δύο μέρες μετά και ενώ βλέπω την κηδεία σου στην τηλεόραση, δεν το έχω πιστέψει. Έφυγες νωρίς και άδικα, επειδή δεν πρόσεξες αρκετά, επειδή έτρεχες με το αυτοκίνητο. Πολλές δικαιολογίες, ένα αποτέλεσμα. Έφυγες. 
Όλοι μιλούν για σένα. Λένε πόσο καλός άνθρωπος ήσουν, πόσο τους βοηθούσες όλους, πόσο σωστός ήσουν. Κι εσύ, μας άφησες. Να σου πω κάτι; Δεν πειράζει, απλώς που και που θα στεναχωριόμαστε.
Ήταν τόσα που ήθελες να κάνεις, κι όμως δεν πρόλαβες. Τουλάχιστον, έστω και για τρία-τέσσερα χρόνια, κατάφερες να κάνεις το όνειρο σου πραγματικότητα.
Μπράβο σου και πολλά συγχαρητήρια.
Να προσέχεις εκεί πάνω.
Να πίνεις και να τραγουδάς από εκεί ψηλά για εμάς.
Καλό παράδεισο, αγαπητέ και καλό ταξίδι να έχεις.
Χαιρετίσματα στους φίλους μου.
Δεν σου λέω αντίο, ζεις μέσα από τα τραγούδια σου.
Και να ξέρεις, δεν ήταν αυτό της καρδιάς σου το γραμμένο.

“Την πόρτα έκλεισα σιγά, τ’ αμάξι έβαλα μπροστά και στην καρδιά μου είπα να χτυπά αθόρυβα. Γκάζι πατάω δυνατά, ένα τσιγάρο και φωτιά, μα να τ’ ανάψω, κοριτσάκι μου, δεν πρόλαβα.”

Όλα μέσα μου μπερδεμένα και δεν μου μοιάζουν λογικά.
Ίσως νιώθω ότι κάπου υπάρχεις, κι ας ειν’ το κάπου μακριά.
Ίσως η δικιά μου Ιθάκη να σου μοιάζει τελικά.
—  F.F.C. - Η δικιά μου Ιθάκη
Αρκεί ένα λεπτό για να ερωτευτείς,
μια ώρα για να συμπαθήσεις,
μια μέρα για ν’ αγαπήσεις.
Όμως, μια ολόκληρη ζωή δεν αρκεί για να ξεχάσεις.
—  Oscar Wild
Πορεια για το Νεο Λυκειο.

25 Ιουνιου 2014 και ωρα 12 μ.μ. στα Προπυλαια Πανεπιστημιου Αθηνων. Να ειστε ολοι εκει. Αντε, μπας και δουμε ασπρη μερα.