elinoukios

Αηδίες - ο χρόνος έγινε για να κυλάει
οι έρωτες για να τελειώνουν
η ζωή για να πηγαίνει στο διάολο
κι εγώ για να διασχίζω το Άπειρο
με το μεγάλο διασκελισμό ενός μαθηματικού υπολογισμού, μονάχα όποιος τα διψάει όλα
μπορεί να με προφτάσει,
ό,τι ζήσαμε
χάνεται,
γκρεμίζεται μέσα στο σάπιο οισοφάγο του χρόνου
και μόνο καμμιά φορά,
τις νύχτες,
θλιβερό, γερασμένο, μυρηκαστικό τ’ αναμασάει η ξεδοντιασμένη μνήμη,
όσα δε ζήσαμε
αυτά μας ανήκουν.
—  Τάσος Λειβαδίτης
Όλα μέσα μου μπερδεμένα και δεν μου μοιάζουν λογικά.
Ίσως νιώθω ότι κάπου υπάρχεις, κι ας ειν’ το κάπου μακριά.
Ίσως η δικιά μου Ιθάκη να σου μοιάζει τελικά.
—  F.F.C. - Η δικιά μου Ιθάκη
Αρκεί ένα λεπτό για να ερωτευτείς,
μια ώρα για να συμπαθήσεις,
μια μέρα για ν’ αγαπήσεις.
Όμως, μια ολόκληρη ζωή δεν αρκεί για να ξεχάσεις.
—  Oscar Wild
Πορεια για το Νεο Λυκειο.

25 Ιουνιου 2014 και ωρα 12 μ.μ. στα Προπυλαια Πανεπιστημιου Αθηνων. Να ειστε ολοι εκει. Αντε, μπας και δουμε ασπρη μερα.

Ας κόψουμε πια τις μαλακίες.

Τις μαλακίες του στυλ: “Δεν συμφωνώ με τις ιδέες του, αλλά πρέπει η δικαιοσύνη μπλα-μπλα”.
Τις μαλακίες του στυλ: “Είδε τον παιδικό του φίλο να δολοφονείται και κουβάλησε το φέρετρο”.
Τις πρωθυπουργικές μαλακίες του στυλ: “Μην ξεχνάτε ότι αυτός ο νεαρός λήστεψε μια τράπεζα με καλάσνικοφ”.
Τις μαλακίες του υποφαινόμενου και του Ράσελ: “Ποτέ δεν θα πέθαινα για τις ιδέες μου, γιατί μπορεί να είναι και λάθος”.
Τις μαλακίες του στυλ: “Δεν το κάνει για να σπουδάσει, αλλά για να αποδράσει”.
Τις μαλακίες του στυλ: “Είναι εγκληματίας και πρέπει να πληρώσει”.
Τις μαλακίες του στυλ: “Σταμάτα, Νίκο, δεν το αξίζουμε”.

Ό,τι και να πείτε, κι εσείς κι εγώ κι οι άλλοι, οι κυβερνώτες κι οι αριστεροί, οι φασίστες κι οι απολιτικοί κι οι αναρχικοί, οι αντιεξουσιαστές κι οι διανοούμενοι, οι δημοσιογράφοι, οι αστυνομικοί και οι μπάτσοι, οι τραγουδιστές και οι μανάδες και οι δικηγόροι και τα σωματεία και τα κόμματα και οι βουλευτές και οι πρωθυπουργοί, ό,τι και να πείτε, ό,τι και να πούμε, η αλήθεια είναι μία: Ο Ρωμανός νίκησε.

Δεν έχει σημασία τί θα ακολουθήσει, ως που θ’ αντέξει να το φτάσει, αν θα ζήσει ή αν θα πεθάνει.
Δεν τον λυπάμαι, ακόμα κι αν πεθάνει, δεν τον λυπάμαι, αλλά τον σέβομαι.
Αν βρισκόμουν σε μια μάχη θα ήθελα να τον έχω δίπλα μου, όχι εχθρό μου.
Δεν με νοιάζει πόσων χρονών είναι. Δεν είναι παιδί. Είναι άνθρωπος με ελεύθερη βούληση, κάτι που οι υπόλοιποι έχουμε απελώσει ή νερώσει.

Αυτός ο γαμημένος Ρωμανός, αναρχικός, εγκληματίας, πορωμένος (πείτε τον όπως θέλετε, σας έχει γραμμένους στ’ αρχίδια του), αυτός έβαλε το σώμα του μπροστά στο έκτρωμα που αποκαλούμε Ελληνική Δημοκρατία, στο σίχαμα της σύγχρονη παγκοσμιοποιημένης πραγματικότητας.
Μόνος, ένας άνθρωπος φτιαγμένος από σάρκα και οστά, μόνος, ενάντια σε όλους.
Δεν είναι ήρωας, ούτε μάρτυρας, ούτε υπερασπίζεται τα δικαιώματα των χορτάτων που τον χαϊδεύουν εικονικά στην Βουλή, στα καφενεία και στο Faebook.
Δεν φωνάζει “ψωμί, παιδεία, ελευθερία” σε επετειακές συγκεντρώσεις και ψόφιες απεργίες, για να πάει μετά να φάει ποπ-κορν και να δει την τελευταία ταινία του Κεν Λόουτς.
Όχι, δεν τον νοιάζει να “μορφωθεί” σε μίζερο ΤΕΙ της κακομοιριάς μας.
Είναι ο μόνος άνθρωπος αυτή την στιγμή, σε μια Έρημη Χώρα, που τα θέλει όλα!
Δεν έχει σημασία πια αν θα υποχωρήσει, αν θα τον σώσουν οι γιατροί, αν θα κάνουν πίσω οι υπουργοί, οι πρωθυπουργοί, οι κακούργοι.

Ο Ρωμανός, ένας άνθρωπος μόνος, νίκησε ένα ολόκληρο έθνος. Χωρίς να σκοτώσει, χωρίς να ρίξει βόμβες εμπλουτισμένες, χωρίς να είναι διάσημος, χωρίς να εκλεγεί στο κοινοβούλιο, χωρίς να παραδώσει μια χώρα στο ΔΝΤ.

Μόνος. Με αντάλλαγμα την ζωή του.
Πόσοι από εσάς, εμάς, έχετε την δύναμη, τα κότσια, να το κάνετε;
Πόσοι είστε έτοιμοι να πεθάνετε για τις ιδέες σας (αν έχετε), που μπορεί να είναι και λάθος;
Να πεθάνετε για την Νέα Δημοκρατία, το Σύριζα και το ΚΚΕ, να πεθάνετε για την αστυνομία, το Κράτος, για την Αναρχία, για την Ορθοδοξία, για την Δημοκρατία, για την Αγορά, για την λογοτεχνία, για την οικολογία, για την δικαιοσύνη, για τις γαλάζιες φάλαινες του Αρχιπελάγους.
Βγείτε μπροστά, λοιπόν, δώστε την ζωή σας. Μπορείτε;
Ποιος μπορεί να πεθάνει για ότι πιστεύει κι αγαπά;

Αυτό ο εγκληματίας κι αναρχικός, ο Ρωμανός, το κάνει, είναι έτοιμος να το κάνει.
Και ίσως να σας φαίνεται βλακώδες, αλλά αυτόν τον κόσμο τον άλλαξαν οι άνθρωποι που πίστευαν σε κάτι, τόσο πολύ, ώστε να δεχτούν να πεθάνουν για τις πεποιθήσεις τους.
Κι αυτή είναι μια δύσκολη παραδοχή για έναν άνθρωπο σας κι εμένα, που δεν πιστεύει σε τίποτα.

Ο Νίκος Ρωμανός έχει 28 μέρες να φάει στερεή τροφή.
Εγώ κι εσύ προσπαθούμε να κάνουμε δίαιτα, να χάσουμε τα κιλά που περισσεύουν, αλλά δεν μπορούμε να αντισταθούμε στα μελομακάρονα.

Το θέμα δεν είναι ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο, τί είναι καλό, τί μη καλό, και τί τ’ ανάμεσό τους.
Το θέμα είναι ποιος δίνει την ζωή του για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη.
Και ποιοι μένουν να φυλάγουν τις Θερμοπύλες, τις δικές τους Θερμοπύλες, ενώ προβλέπουν πως οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

Ο Ρωμανός είναι εκεί. Μόνος και ηττημένος.
Αλλά έχει νικήσει, ρε κουφάλες.
Έχει νικήσει. Μόνος.

—  sanejoker.info
Κι αμφισβητώ ότι τα πράγματα είναι καλύτερα για μας. Έχουμε υλικά αγαθά, αλλά μας λείπουνε άλλα πολλά. Μου λείπει κάτι αληθινό να μπορώ να πιστέψω άφοβα σε αυτό, νιώθω πως έχω γεράσει πριν προλάβω να μάθω να ζω.
—  FF.C - Παραμύθι
Του το κρατάω αυτού του κόσμου.

Γιατί; Γιατί τόσο μίσος για τον ίδιο μας τον εαυτό; Ποιος φταίει; 
Πάντως όχι εγώ, όχι εσύ, όχι οι άλλοι. 
Φταίνε αυτοί. 
Αυτοί που μας κυβερνούν.
Αυτοί που τα κάνουν όλα για εμάς.
Όχι, δεν ξύπνησα ένα πρωί και με μισούσα.
Όχι, δεν πήρα εγώ αυτήν την απόφαση.
Αυτοί την πήραν για μένα και, μάντεψε, τους αφήνω.
Αφήνουμε την κοινωνία να μας βασανίζει.
Να μας χειραγωγεί.
Να μας ελέγχει.
Να μας καταστρέφει.
Ζούμε σε έναν κόσμο ψεύτικο.
Τα παιδιά νιώθουν μίσος για το είναι τους.
Δεν βρίσκουν ρούχα να βάλουν γιατί δε νιώθουν άνετα σε αυτά.
Και αυτό γιατί τα πρότυπα του κόσμου είναι λάθος.
Βλέπεις κοπέλες και αγόρια στα περιοδικά και εύχεσαι να τους μοιάσεις.
Κακώς. 
Είσαι έτσι για κάποιο λόγο.
Μην βασανίζεις το μυαλό σου με τα ψεύτικα είδωλα, δεν είναι αληθινά και δεν βγάζει πουθενά αυτό.
Ξέρεις κάτι;
The girl in the magazine doesn’t look like the girl in the magazine.
Αγάπησε τον εαυτό σου γιατί είσαι ένας και μοναδικός.
Αν δεν το κάνεις εσύ πρώτα, ποιος θα το κάνει;
Αν σε πλησιάσει κάποιος, μην τον διώξεις.
Άσε τον να έρθει κοντά σου κι όπου βγει.
Αξίζει να ζεις στην γυάλα από φόβο μην πληγωθείς;
Θα σκέφτεσαι, “ποια είμαι εγώ για να τα λέω όλα αυτά;”
Και έχεις δίκιο.
Ποια είμαι;
Θα σου πω λοιπόν.
Είμαι κάποια που νιώθει ότι η κοινωνία τρώει τα παιδιά της.
Κράτα αυτό, δεν θα πω κάτι άλλο για μένα.
Αλλά μάθε κάτι.
Άλλαξε ότι νιώθεις και θα είσαι καλά.
Γιατί να μην σε αγαπήσεις;
Τί δεν έχεις εσύ που έχουν οι άλλοι;
Είσαι ξεχωριστός, μοναδικός.
Κανείς άλλος σαν εσένα.
Ζήσε την ζωή σου, μην υπάρχεις μόνο.
Ζήσε, γέλα, αγάπα, κλάψε -μην κλαίγεσαι όμως-.
Όλα φτιάχνουν.
Όταν μεγαλώσεις και θα μιλάς στα παιδιά σου θα είσαι περήφανος γι’ αυτό που κατάφερες να γίνεις.
Τώρα νιώθεις έτσι; 
Ελπίζω ναι, αλλά μάλλον όχι.
Και πάλι, κακώς.
Το τι έχεις κάνει και τι όχι δεν πρέπει να προσδιορίζει εσένα.
Σημασία έχει ότι ζεις και παλεύεις για κάτι.
Για κάτι που οι άλλοι, οι πιο δυνατοί από εμάς, καταστρέφουν.
Δεν πειράζει, συνέχισε να προσπαθείς και κάπου θα βγει.
Πιστεύεις στο κάρμα; 
Εγώ ναι.
Γι’ αυτό λοιπόν, πιστεύω, πως ο τροχός θα γυρίσει και τότε όλοι θα καταλάβουν.
Μην το βάζεις κάτω, είσαι μοναδικός.
Και να θυμάσαι αυτό.
Όλα περνάνε.