edemiyorum

aysel “serap bir daha oraya buraya yazma” demesinin yirmi beşinci dakikasında tekrar yazdım. kelimelerle baş edemiyorum napayım. hafızamı dimdik tutmalıyım. tozlansın istemiyorum hiçbir şey.

Ya ne bileyim, geçen sene böyle değildim ben. Açar yabancı diziler izlerdim, kitaplar okurdum, albümler alırdım, çıkar gezerdim, tumblr de ölümüne takılırdım. Ama artık öyle değil. Ne dizi açıp izliyorum, ne çıkıp dolaşıyorum. Dinlediğim müziğin ne ara başlayıp ne ara bittiğini bile kestiremiyorum. Okuduğum kitabı anlamıyorum ve bu beni o kadar aptal hissettiriyor ki kitap okumayı bıraktım. Ne tumblre giriyorum ne twittera. Bomboş yaşıyorum işte, ders çalışmakta yok. Sadece uyuyorum ve düşünüyorum. Neyi düşündüğümü bile fark edemiyorum. Sanki etrafımda bir duvar örülü ve ne ben dışarı çıkabiliyorum, ne insanlar bana ulaşabiliyor.
Dizilerde mezar taşındaki ismi okşama sahnelerinde" bu taşı film için mi yaptırdılar yoksa orda var mıydı" diye düşünmeden edemiyorum
zengin insanlarla 10 dakikadan fazla muhabbet edemiyorum LÜTFEN SOHBETİN DEVAMI İÇİN PREMIUM ÜYELİK ALINIZ diyesim geliyo zengine beleş yok