echte-momente

Sushi time 👌 Schaff es im moment echt jeden Tag weit über mein Kalorienbedarf zu kommen 😅
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
#undgesterngabsengroßesben&jerrys
#fettsacklifestyle #sushi #food #foodporn #bodybuilding #staynatural #massephase #aesthetic #instafit #motivation #trainhard #noexcuses #gym #gainz #shredded #chest #bizeps #strong #gym #gainz #workhard #photooftheday #inspiration

Spoken & de spokenjager

C.(15j): “Soms zijn het net spoken die komen, ‘s nachts, meestal rond 1 uur. Ze brengen mijn papa in mijn herinnering en maken het moment zo echt. De pijn wordt dan echt. En dan lijkt het weer vroeger. Als ik deze spoken kan wegjagen, kan ik weer gelukkig zijn…en eens ik spokenjager ben, en ik het vak helemaal onder de knie heb, kom ik jullie allemaal helpen!”

anonymous asked:

Beschreibe den schönsten Moment in deinem Leben (: Bin sehr neugierig :3

Ich könnte niemals einen einziges rauspicken und sagen “Das, das war der schönste Moment in meinem ganzen Leben” und um ehrlich zu sein gibt es nicht so viele echt schöne Momente die ich jetzt zur Auswahl hätte. Natürlich gibt es einige sehr schöne Momente aber keinen der jetzt als besonders toll hervorspringen würde. 

Hoe Nederlandse (animatie)filmindustrie een enorme boost kan krijgen: Van Guerrilla Games naar Guerrilla Games and Animation.

Edit: Zeker nu film en gaming steeds meer versmelten door de opkomst van Virtual Reality (nu écht), worden de kaarten binnen deze industrieën opnieuw geschud. Nog een reden waarom NL voorop zou moeten willen lopen!

Laten we eerlijk zijn, Nederland speelt op dit moment niet echt mee in de wereld van commerciële(!) animatiefilms. Ja, op het gebied van kleinschalige, animatie shorts doen we het goed, maar helaas is de spin-off voor de rest van de creatieve industrie te mager. Daar brengt de Oscar voor Michael Dudok de Wit’s “Father & Daughter” helaas geen verandering in.

Talentvolle filmmakers beproeven hun geluk daarom in Amerika. En geef ze eens ongelijk; wie wil er niet aan pareltjes zoals Inside Out werken? De Europese markt is bovendien veel te gefragmenteerd om een vuist te maken tegen de blockbusters die de Pixars en DreamWorks van deze wereld uitbrengen.

Parallellen zijn er te trekken met gameindustrie. Ook die was lange tijd zeer bescheiden; óók in Nederland (herinner je jezelf de matige Davilex games nog? Lees: A2-Racer, AmsterDoom etc.) .

Tot daar ineens Guerrilla Games was die het majestueuze (en on-Nederlandse? Brrr.. haat die term) Killzone ontwikkelde. Zo’n epische game, met zulke hoge productiewaarden? Uit ons kleine landje?

Ja, dus. Dat kleine kikkerlandje bleek dus wel degelijk aan de bakermat te kunnen staan van een entertainmentproduct van Hollywood-allure! 
Sony kocht de Amsterdamse studio en de rest is geschiedenis.

Ergo: waarom zou datzelfde kikkerlandje, met diezelfde talentvolle creatievelingen en diezelfde studio, nu ondersteund door de diepe zakken van Sony, geen Europees filiaal kunnen worden van Sony Animation Studios?

Guerrilla bewijst met hun geheel eigen kijk op interactive entertainment, hun soms controversiële onderwerpkeuzes en verhaallijnen (on-Amerikaans zo u wilt), originaliteit en scherpte aan de vaak puriteinse gameindustrie te kunnen toevoegen. Dat behoudende van die industrie zie je ook terug in de creatieve malaise waaraan 99% van de Hollywood-releases lijdt. 

De kosten voor het maken van (computergegenereerde) animatiefilms dalen. Bovendien heeft Nederland een creatieve sector om U tegen te zeggen. Budget was eigenlijk de enige drempel voor het creëren van internationale successen. Sony Animation Studios (en de filmindustrie als geheel) heeft behoefte aan nieuwe, creatieve, vooruitstrevende ideeën. Amsterdam heeft de juiste vibe en Nederland heeft fantastische talenten. 

Laat Guerrilla Games & Animation een nieuwe periode inluiden voor de Nederlandse film- en creatieve industrie! De kansen zijn enorm!

anonymous asked:

du verdienst alle liebe der welt und noch viel mehr! ich hoffe dir geschieht nur gutes

Danke. Das kann ich echt gebrauchen im Moment. Ich wünsch dir das Selbe und hoffe du hast einen guten Tag. 

Bucketlist #4 met beestachtige gevolgen

Bucketlist #4 met beestachtige gevolgen! #zomerspecial #kinderen

Ik weet dat de meeste kinderen het niet willen horen, maar we zijn inmiddels al weer aangekomen aan vakantieweek nummer 4! De hele zomerperiode is bijna weer op de helft en over twee weken gaat de eerste regio alweer naar school! Wat gaat de tijd hard. Voor dat het zover is heb ik op deze maandag weer een leuke lijst met activiteiten voor deze week.

Het weer zit ons op het moment niet echt mee.…

View On WordPress

raadzaam asked:

de zeer random gestallen 5,7,11,23,33,34,38. wil je alsjeblieft ook over je crush vertellen, als je een crush op iemand hebt (geen idee welk gestal bij die veaag hoort 😂)

·         5:Talk about the best birthday you’ve had.
Mijn verjaardag in de tweede klas. Het was de eerste verjaardag waarbij er mensen kwamen die ik echt vrienden kon noemen. Het was de verjaardag dat ik besefte dat ik mijn soort mensen had gevonden. Ik ben nog steeds bevriend met diezelfde mensen maar dat was echt het moment dat ik wist dat ik niet meer iemand was die er wat bij hing. Ik had ze uitgenodigd, naar mijn huis. Veel bijzonders hebben we niet gedaan, gewoon wat kletsen en op de bank zitten. 

·         7:Talk about your biggest insecurity.
Dat ging van 0 naar 100 heel erg snel. Ik praat nooit écht over mijn onzekerheden, want daar heb ik een hekel aan. Ik haat het als mensen mij aankijken met medelijden, zeggen dat ik zielig ben, zeggen dat het goed komt of dat meerdere mensen dat hebben. Dat soort woorden verdien ik helemaal niet en bovendien heb ik niks aan medelijden, ben ik niet zielig, komt het niet goed, maakt het me niet uit wie het nog meer heeft en bovendien ligt het toch aan mezelf. Maar goed, ik heb niet echt één onzekerheid (best wel veel eigenlijk), maar als we het zouden ‘samenvatten’ is mijn grootste onzekerheid dat ik nooit goed genoeg ben en zal zijn. Ik heb zoveel meer dan ik verdien en ik zal nooit mezelf zo kunnen veranderen en beteren dat ik het wel verdien. Zo heeft iedereen wat, zullen we maar zeggen :)

·         11:Talk about the best dream you’ve ever had.
Ik droom eigenlijk nooit echt mooi? Ik droom wel eens rare dingen, maar voornamelijk nachtmerries of in ieder geval dingen met een nare twist. Wel heb ik een keertje gedroomd dat ik bij Fall Out Boy op het podium mocht en luchtgitaar ging spelen. Dát was een hele mooie droom en eigenlijk ook de enige mooie droom die ik me kan herinneren. 

·         23:Talk about a time someone turned you down.
De gene die me het meest afwijst ben ik zelf :)

·         33:Talk about what you do when you are sad.
Hangt er vanaf wat voor soort verdrietig ik ben. Als ik verdriet voel opkomen knal ik keiharde muziek door mijn oortjes heen. Vaak stop ik het gewoon ergens ver weg en doen of er niks aan de hand. Als ik alleen ben wil ik nog wel een de muur slaan en schoppen, of in een bolletje liggen en huilen. 

·         34:Talk about the worst physical pain you’ve endured.
Het klinkt misschien erg lang geleden (en dat is het ook), maar ik kan het me nog goed herinneren. Het was namelijk in groep 4, waar ik leed aan staphylococcal scalded skin syndrome, afgekort ssss. (Waarschuwing; zoek het niet op als je niet tegen vieze plaatjes kan!) Kort gezegd, al je huid op je lichaam begint er af te vallen. Je bent één hele grote blaar. Heb er een week voor in het ziekenhuis gelegen (met pijnstilling en slaapdingen etc. dus daarvan herinner ik me niet veel, vooral voor ik er lag) maar mocht er eerder uit omdat mijn moeder verpleegkundige is, dus zij kon me thuis verder verzorgen. 

·         38:Talk about songs that remind you of certain people.
Hier van BLOF moet me denken aan mijn vader, omdat hij het altijd keihard opzette in de radio, met het nodige geklaag van mijn moeder.
Disconnected van 5 Seconds Of Summer doet me denken aan mijn beste vriendin omdat dit ons favoriete liedje is en toen we samen op het concert waren, gaf ze me een knuffel tijdens dit liedje en zei ze “Jouw favoriet! ONZE favoriet!”
Welcome To The Black Parade van My Chemical Romance moet me denken aan een meisje uit mijn wiskunde/frans klas, omdat ik het aan het neuriën was en zei opeens keihard begon mee te zingen. Zij is de gene geweest die ervoor zorgde dat ik ben begonnen met dichten en deze blog, omdat zij altijd mooie gedichtjes schreef. 

·         Zelf verzonnen:Vertel iets over je crush
Als je me een beetje kent, weet je hoe verschrikkelijk saai ik ben.  Dus weer een saai antwoord; ik heb geen crush, op het moment. Al zou ik dat wel willen, iemand hebben die in elk opzicht perfect lijkt, iemand om bij te zitten, maar ach, het is niet voor mij weggelegd, zullen we maar zeggen. Ik heb wel eens een ‘crush’ gehad, maar dat waren me toch sukkels achteraf, pff. Qua liefde moet je niet bij mij wezen. 

Dat waren me toch veel vragen (en wat een lap tekst zeg!)!! Super bedankt, het was leuk om te beantwoorden! :)

Neues altes Buch online!

Guten Abend! Ich weiß nicht, aber im Moment fühle ich mich ziemlich voller Tatendrang, vor allem, weil ich ohnehin so nervös bin, da meine Schule bald wieder los geht. Naja, jedenfalls will ich so viel schaffen, wie ich kann, ehe ich keine / kaum noch Zeit dafür haben werde, also bin ich im Moment echt glücklich, dass ich zwei Bücher beendet habe – wenn auch nur in Rohfassung. Bearbeitet werden,…

View On WordPress

“Freunde”, “Familie” und “Leben”

…. Man denkt da ist eine Freundschaft und tut alles … und am ende ist da in wirklichkeit nichts …. und ein Mensch den man eigentlich nur als Bekannten ansach ist dann für einen da … ohne wenn und aber als ob man seit Jahrzehnten befreundet sei … bin ich wirklich so schlecht darin Freunde zu erkennen …. oder liegt es alles an mir mach ich alles falsch …. ich wollte nichts schlechtes habe an die Freundschaft gedacht und das wird mir jetzt so als schlinge genommen …. echt tolles leben im moment … Oma immernoch im Krankenhaus..Mama und ich nur noch am Streiten und sich anhören zu dürfen , dass es keine Familie gibt und das man aus dem Leben verschwinden soll….. Seit 2 Wochen kein Geld mehr und dadurch auch kein Essen und jetzt noch das Gefühl nicht mehr zu wissen wer Freund ist und wer nicht …. Ich sags ganz offen ich habe keine Lust mehr … würde mir irgendjemad, irgendwie die Gelegenheit geben würd eichd as jetzt wirklich alles beenden

anonymous asked:

Ich hab mal eine Frage.. Was hast du für eine Körbchengröße? Ich habe im Moment echt ein Problem mit der Größe von meinem brüsten. Ich trage auch Push-up BHs aber mittlerweile Frage ich mich ob das so gut ist.. Was Hältst du von push up BHs? Glaubst du man merkt das doll wenn man einen trägt? Ich weiß nicht was ich machen soll..

Wenn du dich damit wohler fühlst dann Trag es. Aber ich persönlich würde es denke ich nicht machen :)

Beter of nog niet..

Maandag 13 juli was de dag, ik had een afspraak met mijn oncoloog over de uitslag van de PET scan. Natuurlijk zouden mijn vriend en moeder weer meegaan. Mijn moeder woont in Zeeland en we hadden besloten dat ik en mijn vriend zondag al naar haar zouden gaan, mijn broertje vierde zijn verjaardag en het was een fijne afleiding. Ik had er al die tijd vrij laconiek over gedaan, de uitslag. “Ik voel mij goed, 13 juli de uitslag, maar dat zal wel goed zitten hoor’. Maar nu het moment steeds dichter bij was, was het toch wel erg spannend. De verjaardag was leuk, het slapen ging ook best goed, en ‘s ochtends lekker verse broodjes gegeten. Ik had pas om kwart voor vier de afspraak en zouden dus pas om kwart voor drie vertrekken uit Zeeland. Om nog wat extra afleiding te hebben gingen we naar een marktje in Brouwershaven.  

Toen was toch echt het moment daar en begon de trip naar Erasmus MC Rotterdam. Ik probeer zo relaxt mogelijk te blijven, en niet teveel na te denken. Dat is moeilijk voor mij, maar het ging wel. Ik zette een CD van Tool op, mijn lievelingsband, zong wat mee en Rotterdam naderde. We waren toch best laat en was bang dat ik te laat zou komen. We reden de parkeergarage in van het ziekenhuis en mijn vriend en ik stapte alvast uit en spoedde ons naar de afdeling oncologie. In de wachtkamer zei ik dat mijn vriend maar niks tegen mij moest zeggen en speelde ik “tudede tudede” deuntje af in mijn hoofd. Een heel gedachteloos kinderachtig riedeltje, maar het hielp. Mijn oncoloog liep eerst twee keer langs voordat hij ons naar binnen riep. Oh ja, mijn moeder was inmiddels ook in de wachtkamer.
Mijn hart had al een paar keer overgeslagen en we mochten naar binnen. “De uitslag van de PET scan was goed, maar er is toch nog een heel klein beetje activiteit te zien. We moeten dit nog met het gespecialiseerde radiologie team bespreken, maar ga er maar van uit dat je nog wel bestraald moet worden. Dan kan het alleen maar meevallen. Er is een activiteit te zien tussen de 1 en 2, en bij 5 bestralen we altijd. Maar als er nog een restje zit, moeten we daar wel wat mee natuurlijk, we willen je wel goed afleveren”.
Ja, verdomme dat was niet de afspraak, had toch wel een beetje verwacht dat ik er nu wel klaar mee zou zijn. En ik heb al allemaal dingen, ik had al kaartjes voor een festival 25 juli, fuck! Gelijk denk ik, ja maar het is BIJNA weg. Dat is toch wel awesome. Omdat het nog zo'n klein beetje activiteit is hoop ik op maximaal 5 bestralingen (1 week), dan kan ik nog gewoon festivalleen en dan zou de schade ook mee moeten vallen. Ik vraag mijn oncoloog veel, wat ik dan kan verwachten, hoe lang etc. Hij kan mij weinig zeggen, het is niet zijn specialisme en hij wil niets verkeerds zeggen. Hij zegt alleen het grootste gedeelte van je behandeling zit er in ieder geval al op. Ja leuk verhaal, voor mij zat de behandeling er eigenlijk vandaag al op, maar ja.
Hij krijgt telefoon, en ik probeer het gelijk te relativeren, en zeg tegen mijn moeder: “Ja ach, anders ben ik ook maar een beetje een nep kankerpatiëntje als ik geen eens bestraald zou worden, en dan krijg ik tenminste zo'n gaaf bestralingsmasker”.
Het zou woensdag uitgebreid besproken worden met veel specialisten en ik spreek af dat hij mij woensdag mailt met de uitslag. Zo doen we dat altijd, bellen vind ik verschrikkelijk. Je moet heel de dag bereikbaar zijn, geen idee wanneer ze bellen, als ze bellen moet je gelijk opnemen en is er geen weg terug, ik zou heel de dag bang van mijn telefoon zijn en bij elke melding een hartverzakking krijgen. Via de mail kun je zelf bepalen wanneer je kijkt, het terug lezen en heb je er gewoon meer controle over. Ach, ieder zijn ding toch?

Ik verlaat met veel vraagtekens het ziekenhuis. Ik hoop vooral dat ik maar een paar keer bestraald moet worden, maar ik heb geen idee wat de schema’s hier van zijn. Ik heb dingen gelezen over 90 bestralingen, 30 en 12, maar nooit echt over 5, dus ik vrees nog een dikke maand ermee bezig te zijn. Maar bestralen geeft ook veel risico’s op latere leeftijd, dus ik denk dat ze niet meer geven dan nodig is? Misschien ben in wel een uitzondering, en heb ik er echt maar een paar nodig?
Veel vragen en stiekem toch ook heel erg de hoop dat het toch niet meer nodig is, maar ik moet mij voorbereiden op het ergste, (en realistische, volgens de oncoloog moest ik rekenen op bestralen).
Toen herinnerde ik mij opeens dat roken tijdens bestralen de kans op longkanker 10 tot 20x verhoogt. Ik raak in paniek, stoppen is echt het meest onmogelijke voor mij, stel dat ik een maand bestraald moet worden en het mij niet lukt te stoppen en dat ik dan longkanker krijg en dood ga en het gewoon mijn eigen schuld is. Sowieso komt er ineens veel schuld om de hoek kijken, wat als ik nou gezonder had geleefd, heb ik teveel gefeest? Het is mijn eigen schuld dat het nog niet helemaal weg is, ik had kunnen voorkomen dat ik bestraald moest worden.
Mijn moeder zegt dat dat niet waar is en dat ik er niks aan kan doen. Ik twijfel en voel mij heel verdrietig en zwak.

We zouden het eigenlijk gaan vieren die maandag dat ik weer beter was, maar we weten dus nog niet veel meer. We besluiten toch uiteten te gaan en vieren het leven, ik ben bijna weer beter!

Het is afwachten geblazen. Dinsdag vul ik mijn dag met kleuren…

Woensdag: mijn vriend werkt gewoon tot 18:00 dus ik had met een vriendin afgesproken, ik wilde niet alleen zijn deze dag. Ik zei dat ik het niet wilde hebben over of ik al een mailtje had, en dat ik niet ging kijken, ik verwachte het vanaf 18:00 want hij mailde meestal na die tijd. Ik keek die dag vaak op mijn mail ook al vóór 18:00, en zei telkens, nog geen nieuws. We gingen boodschappen doen en zouden en nieuw receptje proberen, groenteschotel. Mijn vriend kwam thuis en ik zei ook tegen hem dat ik het er niet over wilde hebben, en eerst gewoon wilde eten. Ik checkte toch nog steeds stiekem mijn mail, ik wilde het niet weten maar kon het ook niet laten. We aten en keken tv, althans mijn vriend en vriendin, ik was afwezig en heb geen idee wat we eigenlijk keken. Het eten was op, en ik opende mijn mail weer. Wouters, uitslag, het onderwerp was goed nieuws, maar dat had ik eerst helemaal niet gezien. Ik las de tekst maar ik kon niet echt meer lezen, ik las bepaalde woorden, geen bestraling meer nodig, complete remissie!! Ik schreeuwde: JAAAAAAAAA, BEN WEER BETER!! Mijn vriend moest de rest voorlezen, mij lukte het niet. We gilden allemaal keihard zoals mijn vriend altijd gilt als Feyenoord een goal maakt, maar dan harder. Hij ging gelijk bier halen en ik kreeg mijn glimlach niet meer van mijn gezicht.

Ik belde gelijk mijn moeder maar die nam niet op, toen een goede vriendin ook niet, mijn tante die het ook heeft gehad, ja die nam wel op, ze was heel blij. Toen mijn vader maar die nam ook niet op. OHJA, mijn ouders zijn bij mijn broertjes diploma uitreiking, duh. Ik whatsappte mijn moeder: “Ik ben godverdomme fucking beter, complete remissie!!!! :D :D :D :D :D”. Ze had nog nooit zo'n blij gevoel gehad, ja misschien toen ze mij voor het eerst vast hield, zei ze. Ze belde gelijk toen ze op de terug weg waren en iedereen was super blij natuurlijk.

Sjonge jonge, gewoon weer beter na zo lang ziek te zijn geweest! Het was uit eindelijk maar een half jaartje, maar ik was nog nooit langer dan een dag ziek geweest, dus het was best lang. Heel raar voelt het, je kijkt een half jaar uit naar dat moment en dan is het opeens daar. Ik ging slapen en stond de volgende dag voor het eerst weer GEZOND op.

Ik voel mij nu zo vrij, hoef nergens rekening meer mee te houden, dat is echt heel fijn. Als is een festival zie of iets hoef ik niet eerst datums om te rekenen, kijken of ik dan chemo heb of niet. Nee, ik kan gewoon en ik voel mij fantastisch.

Ik denk dat voorlopig hier de blog stopt, maar misschien schrijf ik nog wel eens wat, voor de eerste keer naar de kapper ofzo. Ik hoop ook eigenlijk dat veel mensen die ook met deze ziekte te maken krijgen dit lezen, en er wat aan hebben. Zo kan het dus ook, de behandeling toch vrij makkelijk en feestend doorstaan. Het was ook wel erg kut soms, maar ik ben super blij dat die aftakeling waar ik zo bang voor was, is uit gebleven. I did it my way, and I kicked that stupid cancer’s ass. Cancer, you picked the wrong bitch, I didn’t allow you to fuck up my life. Now be gone, and I never want to see you again! ;-) (Maar zoals ik al zei, ook bedankt voor alle inzichten en levenslessen. It was a ‘pleasure’ to meet you). :D