dwaal

Wat een gedoe, dat typen in het Engels. Iedereen doet het. Nederlands is toch mijn mooie moedertaal en daar blijf ik lekker aan hangen. Ik ben dus begonnen met bloggen. Wat een uitvinding zeg! Jaren lang ben ik al aan het schrijven maar nooit de guts gehad om het te delen met al jullie, lieve vriendjes en vriendinnetjes. Maar ach. Hebben jullie al in de gaten hoe heerlijk de koffiebonen ruiken, zo vroeg in de morgen. Wat een stukje hemels grond op aarde, zeg. Het liefst ben ik heel de dag door aan het sniffen aan deze kleine bruine dingen. Gek hoe het leven ineens veel mooier lijkt nadat ik eraan geroken heb. Het geeft een soort opgewekt gevoel. Oke, ik dwaal af. Dat is dus wat koffie met me doet. 

Biertappende sixpack

Wow, dus vrijgezelle Nederlandse vrouwen sporten meer dan het moment dat ze zich in een relatie bevinden. Nu weet ik weer waarom ik vrijgezel ben gebleven. Wat een onzin.

Als ik online een onderzoek mag geloven is gezonde voeding belangrijker voor een vrijgezelle vrouw dan een vrouw die zich volbunkert in een relatie. Maar vrouwen, mochten we toch in een relatie belandden en we mogen kiezen tussen een sixpack of een klein bierbuikje. Dan kiest 81% toch voor een klein buikje. *koekoek. Er heeft hier iemand koorts.

Dames, zijn we hier serieus of proberen we minder genoegen te nemen met het beeld wat we graag zien als we op een zondagochtend wakker worden in een bed van 200 x 200?

Zie ook: ontbloot bovenlichaam, aardige biceps, verontrustend aantrekkelijke glimlach met wat getrimde haren erom heen, om over zijn obliques(schuine buikspieren) maar te zwijgen. Geloof me, ik grijns bij die gedachte alleen al.

Ik dwaal af, als ik het onderzoek namelijk verder lees komt het volgende naar boven.  

Daarbij valt wel op dat de mannen zelf veeleisender zijn. Meer dan de vrouwen zien zij hun equivalenten liever afgetraind.

Dus. 

VERLICHTING IN DE NACHT

Als een bliksemschicht treft hij zijn geliefde recht in het hart. De pijnscheut ontspruit tranen die de Trevifontein niet kan evenaren. Schokkend valt haar lichaam op de grond neer. Hij gaat voor haar staan. Met zijn ogen volgt hij het bloed dat uit de wonde vloeit. Het doet hem denken aan een Nuits-Saint-Georges premier cru uit 2011. Hij grijnst. Zij huilt. Met een rukwind waaien haar donkere krullen voor haar ogen. Ze blijven kleven aan het verdriet.
Badend in het zweet schiet ik wakker. Ik duw het donsdeken met mijn voeten weg. Enkele seconden blijf ik stokstijf liggen, mijn ogen wijd opengesperd. Mijn hart bonst alsof het net een marathon heeft gelopen. Ik kijk op mijn gsm: nog geen half vier, een gemiste oproep van een vriendin en drie tekstberichten. Ik sta op. In mijn wit nachtkleed dwaal ik als een spook op blote voeten doorheen mijn appartement. De straatverlichting schijnt voorzichtig de woonkamer binnen. Een lichtstraal valt exact op het portret van mijn grootmoeder.  Ik ga ervoor staan. Ze lacht me schijnbaar vredig toe. Enige trots en zelfverzekerdheid straalt van haar af. Haar zachte ogen kijken recht in de mijne. Ze kleuren blauwe bergmeren uit Italië. Haar blonde krullen worden in bedwang gehouden door spelden. Ik knik naar haar en trek mijn schouders op. Op dat moment rijdt een auto de straat in. Het ritmisch geluid van de banden over de kasseien weergalmt tegen de gevels. Ik ga voor het raam staan en staar naar buiten. Het geluid van de motor sterft langzaam weg in de nacht. Ik kijk naar de kasseien. De voegen ertussen vormen een patroon van schijnbaar rechte lijnen. Geen enkele lijn is echter dezelfde. Waar eindigen die lijnen, vraag ik me af. Ik zucht en richt mijn hoofd naar boven. De hemel lijkt vertroebeld. Een onverwoestbare energie maakt zich plots van mij meester. Ik draai me om en loop naar de badkamer. Mijn kleren van gisterenavond liggen er op een hoopje achtergelaten. Ik doe ze aan. In het licht van de vroege ochtend breng ik gauw wat lipstick op. De propere was die al dagen in mijn droogkast ligt te wachten om opgevouwen te worden, prop ik samen met wat ondergoed in een zak. Met mijn sleutels in de hand kijk ik nog eenmaal in de spiegel. In mijn eigen gelaatstrekken herken ik mijn grootmoeder. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht. Ik werp haar een kus, sluit de voordeur en loop zelfverzekerd de straat in. Mijn hele lijf tintelt. Ik weet niet wat me overkomt maar het ruikt naar vrijheid.