dinamit a

anonymous asked:

Ya şöyle sevdiğin şiirlerden önerirmisin bikaçtane

bu şiirlerin hepsini okumanı tavsiye ediyorum,

Edip Cansever-Yerçekimli Karanfil ve Sonrası Kalır,Mendilimde Kan Sesleri,Masa Da Masaymış Ha
Turgut Uyar-Acıyor,Söylenir,Tütünler Islak,Kan Uyku,Sibernetik,Büyük Ev Ablukada,Ne Söylemişse Sevmek,Kıştan Kalan Soğukluk,
Cemal Süreya-Üvercinka,Bugün ne? şu ara çok sevdiğim bir şiir,
Umay Umay-Cevapsız Ağrı
Yılmaz Erdoğan-Anladım,Sana Bakmak,Yaşayabilme İhtimali,Ankara,Yasak
Yılmaz Odabaşı-Yüzünü Aradım Geçtim,Ne Güzel
Özdemir Asaf-Yalnızlık Paylaşılmaz,
Nazım Hikmet-Seni Kıskanıyorum
Nazım Hikmet-Ben Senden Önce Ölmek İsterim
Murathan Mungan-Yalnız Bir Opera
Necip Fazıl Kısakürek-Saçların,Beklenen
Nurullah Genç-Hıçkırıklar
Orhan Veli-Kuyruklu Şiir
Sabahattin Ali-Çocuklar Gibi,Eskisi Gibi
Sezai Karakoç-Köşe aşırı çok sevdiğim bir şiir
Ümit Yaşar Oğuzcan-Sana Bir Tanrı Getirdim,Acılar Denizi,Beni Unutma,Bir Gün Anlarsın
Yahya Kemal-Bahçelerden Uzak
Yusuf Hayaloğlu-Topal Sevda,Merhaba Nalan,
Ahmed Arif-Hasretinden Prangalar Eskittim,Sevdan beni,Kalbim Dinamit Kuyusu
Ahmet Telli-Soluk Soluğa
Ataol Behramoğlu-Aşk İki Kişiliktir,Bu Aşk Burda Biter
Atilla İlhan-Kara Sevda,Aysel Git Başımdan,Kimi Sevsem Sensin,
Cahit Külebi-İstanbul,Kadınlar,Sevda
Cahit Zarifoğlu-Aşka Dair
Can Yücel-Sevgi Duvarı,Anı
İbrahim Sadri-Adam Gibi
İlhan Berk-Ne Böyle Sevdalar Gördüm Ne De Böyle Ayrılıklar
Füruğ Ferruhzad-Tutsak,Uyku,Veda,Günah,Kayıp
Birhan Keskin-Ba,Yol
Didem Madak-Grapon Kağıtları,Pulbiber Mahallesi,Ahlar Ağacı,Yüzüm Güvercinlere Emanet
Şükrü Erbaş-Aynı Yürek Lekesi,Denizden Doğan Kırmızı,Ayrılık Ne Kadar Uzak,Bulutlar Trenler Yıldızlar,Uzun Vadeli Yıkım

şiir hep yanında,kitaplar dostun olsun ❤️

Ah, aqueles dois, uma replica imperfeita do amor. O que um quer o outro não quer, um dia sem briga não é um dia para eles. Uma simples palavra é motivo pra discordarem, se os corpos estivessem perto não sobraria nem a carcaça. A bomba e a dinamite, com apenas um fosforo “Boom”, explodem. A plateia que assisti é pouca, mas quem acompanha entende que um precisa do outro. A felicidade dos dois esta ai, na teimosia, no orgulho, cada um sabe o que chama a atenção do outro. São personalidades extintas, santos diferentes, mas apenas um amor, um sentimento e isso para eles bastava.
—  João Paulo Ferreira.
Pismo

Sa prozora vidjeh poštara kako maše rukom i signalizira da izađem. Sredina mjeseca – dakle nisu računi, šta on hoće u ova doba? Izađem, pozdravim ga i pitam za porodicu. Dobro su svi kaže, nikad bolje. Kćerkica raste, supruga zvoca. Standardno.

 -„ Nego evo neko pisamce za tebe, ako želiš.“, reče uz oklijevanje. „Nema ni imena ni adrese pošiljaoca ali kontam da ćeš provaliti od koga je po rukopisu. Evo vidi, tvoje ime i adresa su baš neobično napisani. A ima i nekakav leptir nacrtan na dnu koverte.“

Grlo mi se u trenu osušilo kad sam na koverti prepoznao vlastiti rukopis, do u detalj tačan. „Hvala ti“, rekoh zamuckujući. Kako je to moguće, moje tekstove i bilješke niko nije čitao godinama… a oni koji jesu, davno su nestali i do sada sigurno zaboravili nešto tako sitno. Poštar je počeo detektovati paranoje na mom licu, pa se oprezno udaljio i rekao da žuri za poslom. Pozdravio me mahanjem i otišao niz mahalu, a ja i dalje nijemo zurio u kovertu. Šta kog đavola ovo treba da znači?

Oprezno otvorih kovertu, kao da je unutra dinamit a ne običan presavijeni komad papira, i izvadih pismo. Nema dileme, to pismo sam morao napisati – ja. Zapetljan u nestvarnoj stvarnosti koja me snašla, sjeo sam na fotelju i otpočeo čitati.

„Morat ćeš usporiti, tako ne ide. Vjerovatno misliš da znaš šta radiš ali jednom kad budeš mrtav i shvatiš besmislenost svega, bit će kasno da počneš živjeti. Zato me slušaj, mi pokojni znamo šta pričamo.

Nećeš umrijeti, ne brini. Bar ne mlad, ali biti prazan i ćutljiv je gore od smrti. Uzmi svoje priče i pjesme pa ih spali. Uzmi tekstove, romane i svaku riječ koju si ikad napisao i - pogađaš, i to spali. Pišeš o sretnim i tužnim ljubavima, a trebao bi ih živjeti. Zabavljaš druge ljude a trebao bi sebe. Jel ti kapiraš da vrijeme prolazi? Pogledaj koliko godina imaš. A sad se sjeti kako je brzo proletilo prethodnih pet i razmisli koliko brzo će proći ove koje dolaze? Stvarno misliš da imaš toliko slobodnog vremena da ga trošiš na stvari kojih se sutra nećeš sjećati?

Reci mi, koliko uspomena imaš iz posljednjih mjesec dana? Nabrojat ćeš mi neke stvari svakodnevnice, sjećam se kako smo živjeli. Skoro ni jedna od uspomena koje imaš nije trajna. Dani ti prolaze ili na đavolijem internetu (kunem ti se, najgenijalniji izum kojeg je napravio. Sve nas je uzeo na tu foru.), ili ti prolaze s papirom i knjigom u ruci. Dakle, ili gubiš vrijeme za ekranom ili ga gubiš čitajući o tuđim životima. Nemoj me pogrešno shvatiti, nemam ja ništa protiv poneke knjige tu i tamo, niti protiv tog sranja koje zoveš poezijom… ali daj malo odvadi majku mu. Upiši kurs indijske kuhinje, nauči plesati neki ples sa Tahitija, skoči padobranom, posjeti nova mjesta. Pomjeri se iz svoje kože, nema ničeg zanimljivog u tuđim životima. Nisi samo ti budala, ima vas još. Umjesto da živite, vama rogonja prodao način za uhođenje pa sjedite i komentarišete druge ljude. I Bog i đavo vam se smiju, da znaš.

I kad smo kod Boga, ko Boga te molim da prestaneš srati o ljubavi. Molim te evo, mi gore te ne možemo slušati više. Prije par noći smo organizovali igru u nebeskoj kafani – svako mora eksirati piće svaki put kad na papiru pomeneš ljubav. I uzmemo ti mi čitati neku tvoju kvazi pjesmicu – moja budalo, napili smo se već na trećoj stranici. Izađi i voli, slomi srca, pusti nekog da slomi tvoje… nije bitno. Samo molim te prestani da kukaš o nečemu o čemu ne znaš ništa. Ako sve bude po planu, biće ljubavi za koju godinu i tek tad će ti biti jasno kakva si budala sve ove godine. Ali ne smijem ti o tome pričati, gore mi rekoše da ću poremetit’ nekakav tok u prostoru i vremenu. I ovo pismo bi moglo bit’ problematično ali života mi te ne mogu više gledati tako, morao sam nešto uraditi. 

Još samo jedna stvar: gore sam saznao da svaki čovjek u sebi ima ugrađen detektor sudbine. Ne zajebavam se, slušaj. Dakle, fora ti je ovo: kad je nešto dobro za tebe, budeš savršeno miran jednom kad to nešto nađeš – bilo da je to ljubav, posao, drugari, ili najbanalnija stvar tipa omiljeni sladoled. Ali fora je da i đavo ima taj isti detektor pa ti, čim nađeš nešto takvo, plasira nervozu i strahove kako ti ne bi prepoznao svoju sudbinu. Nauči ugasiti strah, to je jedina lekcija koju te mogu naučiti. Poslije toga, život postane toliko smiješno jednostavan da ćeš se cerekati po cijeli dan. Vidjet ćeš par takvih ljudi u gradu, nasmijani i kad im se dešavaju loše stvari. Oni su već provalili ovu foru, zato ti misliš da su ludi. Nisu, ti si taj koji je lud.

Toliko od nas gore za sad, sretan ti život i ovo pismo će se samouništiti za deset sekundi - šalim se, Tom Kruz fazon. Kad se probudiš, neće biti tragova mog dolaska. Vjerovatno se ni pisma naćeš sjećati, ali tvoja podsvijest će ovo zapamtiti i više se nećeš bojati. Znam, znam, nema na čemu. Čuvaj mi se, svi navijamo za tebe.

P.S. I neće se zvati Anja, ali blizu si bio.”

 Februarsko jutro, ni manje ni više nego dan zaljubljenih. Nikad nisam volio taj praznik, ne zato što ne vjerujem u ljubav već mi nekako malo da samo jedan dan u godini bude dan zaljubljenih… trebalo bi ih biti bar tristo šezdeset ali dobro, sunčano jutro je uvijek dobar afrodizijak za raspoloženje. Neka čudna toplina mi je punila pluća, kao da sam noć proveo u paralalenom univerzumu, sunčajući se na plažama južne Amerike. Još jedan prazan dan ali jutro miriše na prilike. Sretan dan zaljubljenih svima koji vole sebe, pomislim gledajući Sarajevo s prozora. Sve druge ljubavi će doći jednom kada zavolimo najvažniju osobu u našim životima.

“Gençlik, devrimci yığınların politik bilince ulaşmadıkları yarı-sömürge bir ülkede, bağımsızlık mücadelesinde toplumun devrimci sınıf ve tabakalarını harekete geçiren bir dinamit fitilidir.”

Mahir ÇAYAN - Teorik Yazılar (Syf : 6)

çığlık çığlığa
erir, kar gibi vücudun…
nicedir,
kahpe ağzında
bir salgın,
bir deprem gibi künyemiz.
nicedir,
başımıza zindan dünyamız.
biz ki
yarınıyız halkın,
umudu, yüzakıyız,
hıncı, namusu…
şafakları,
taaa şafakları
hey canım, kalbim dinamit kuyusu…

/Ahmed Arif - Kalbim dinamit kuyusu

Tam bugün 1927 tarihinde doğan ve ardında bizler için mürekkebini akıtıp şiir yazan, usta şairdir. Başka bir baharda görüşmek üzere ağabey.

Bütün otobüsleri kaçırmış, tüm istasyonları teğet geçmiş, durakları atlamış ve bir şiirin en derin boşluğunda ömrümü sarkıtmışım gibi. Hani Ahmed Arif diyor ya bir şiirinde “hey canım, kalbim dinamit kuyusu” diye, işte öyle.