dezes

“De wereld is niet eerlijk.”, hoor ik iemand zeggen, maar ik vind dat de schuld bij de verkeerde wordt gelegd. De wereld liegt niemand voor. In de winter is het koud, in de zomer is het warm en als je, zelfs met u kleren aan, in de regen gaat staan, dan word je nat. De wereld is logisch en simpel, maar ’t is verdomme de mens die het waterdichte pak heeft uitgevonden. ’t Is de mens die niet eerlijk is met zichzelf.

Ik wil niet dood, ik wil juist het tegenovergestelde. Ik wil leven, écht leven. Ik wil reizen, ervaren, leren, vrij zijn. Ik wil op rotsen in Spanje klimmen en daar een uur enkel en alleen naar het uitzicht kijken. Ik wil uren ronddwalen in steden als New York. Ik wil lange treinritten en eindeloze verhalen om te vertellen. Ik wil gelach met vrienden en diepe gesprekken om middernacht. Ik wil ervaren en ontdekken. Ik wil de liefde door mijn lichaam voelen stromen. Ik wil leren en weten hoe ik kan helpen. Ik wil systemen helpen veranderen en een veilige plek voor mensen creëren. Ik wil een verbinding maken met de mensen om me heen en de verhalen achter lachende gezichten te weten komen. Ik wil echtheid, openheid. Ik wil kunnen zeggen dat ik blij ben dat ik leef. Ik wil de emoties binnenlaten zonder er elke dag in te verdrinken. Ik wil iets bereiken, iets betekenen. Ik wil ergens voor staan. Ik wil meer zijn dan dit.

Ik wil alles beleven
met alles erop en eraan
niet denken aan morgen
later of wat er fout kan gaan
ik wil ontdekken en geloven
in alles wat op mijn pad ontstaat
ik wil springen
omdat het voor mijn gevoel niet anders gaat
ik wil leren van fouten
en toch opnieuw besluiten te kiezen
ga ik mijn hoofd of mijn hart verliezen?
ik wil het avontuur, ik wil de liefde
ik wil antwoorden met volmondig ja
dat ik het leven leef en niet alleen besta.
—  wc-versjes 

Als ik naar mijn omgeving kijk, lijkt iedereen gelukkig. Leeftijdsgenoten gaan naar feestjes, volwassenen lijken hun leven volledig onder controle te hebben en over problemen wordt weinig gepraat. Maar dan zie je de andere kant ervan. Vrienden die zoveel druk op zichzelf leggen en zich geen moment rust gunnen, leeftijdsgenoten die zichzelf naar beneden halen en de berichtjes op Tumblr van zovelen die met veel te zware gedachtes zitten.

En toch blijft die druk er om het perfecte leventje te hebben. Er wordt steeds gedaan alsof een maatschappij enkel en alleen gefocust op succes geen enkel negatief gevolg heeft. Psychische problemen bestaan niet en ja hoor, iedereen is echt heel verdomd gelukkig. Elke 40 seconden pleegt er iemand zelfmoord, maar er is helemaal niets mis met onze maatschappij. Het schoonheidsideaal is volgens sommigen helemaal niet zo’n probleem, nochtans als je het aan kinderen van zes jaar vraagt, gaan zij ook al wel weten hoe ze er ‘horen’ uit te zien. We mogen onszelf niet te hoog in het vaandel dragen, maar wanneer we instorten omdat ons zelfbeeld tien meter onder de grond is, zijn we zogezegd zwak.

Ik ben het zo beu dat alles altijd zo perfect moet lijken, dat ongelukkig zijn niet mag bestaan en dat school en succes steeds als het belangrijkste beschouwd worden ook al gaan er zoveel mensen aan onderdoor. We creëren een maatschappij waarin steeds meer mensen uit de boot vallen. Degenen die het vol houden en degenen die moeizaam elke dag moeten doorstaan. En ook zij die het volhouden hebben het zwaar daar niet van, want het enige wat iedereen doet is een masker voorhouden. De ene kan het gewoon al beter dan de ander. Er staan veel te hoge muren van het zogenaamde succes tussen mensen.

“Ik ben blij, kan je dan niet zien dat ik blij ben? Ik laat alle symptomen van blijheid zien, ik lach en dans. Dat is wat vrolijke mensen doen. Vrolijke dronken mensen dansen.” Hoor ik haar overtuigend roepen, maar mijn ogen zijn gericht op haar wijsvinger die wankelend door de lucht gaat.

“Is dat zo?”

“Ja, en ik verwacht niet dat je het begrijpt. Maar ik ga het proberen uit te leggen.” Ze neemt nog een slok uit de fles, wijnglazen deden er niet meer toe, ze was allang voorbij dat punt. “Wanneer je danst, doet niks er meer toe. Je draait rondjes, rondjes en rondjes. De lucht wordt lichter om je heen, het verdriet wordt stiller en voor eventjes vergeet je. Je bent alleen nog maar blij.”

“En wat gebeurd er als je stopt met dansen?”

Ze doet een stap naar achter en met een gestrekte arm omhoog laat ze de fles wijn vallen op de grond, met een doordringend geluid hoor ik het kapot slaan. Duizend scherven glinsteren in het donker op de grond. “Het verbrijzelt, alles spat uiteen.”

“Jij bent niet zo blij als je zegt dat je bent.“ 

“Dat is om dat ik gestopt ben met dansen.” En ze staart naar het gebroken glas op de grond, met tranen in haar ogen.

Een einde blijft altijd langer bij dan een begin, omdat er meer gevoel bij zit. Of net geen meer. Je blijft met een leegte zitten en dingen die leeg zijn worden alleen maar zwaarder om te dragen. Net omdat er niets meer inzit. Geen fut. geen leven. Je vergelijkt het met wat je ooit geweest bent en wil het terug zoals het was, maar het verleden is hebzuchtig. Het houdt wat het genomen heeft en neemt dan nog een stukje meer.