dezes

anneliesateliera.typeform.com
Postkaarten Actie
Ontwikkeld door Typeform, is het gratis online-enquête-instrument er om prachtige online-formulieren en -enquêtes te maken. Teken in en probeer het!

For all my Belgium Followers ! Online Postcard Sale ! (only for Belgium)
Er wordt hier plaats gemaakt voor frisse ideeën en een nieuwe reeks postkaarten. Daarom deze uitzonderlijke actie. Op = op ! Bestel nu je favoriete postkaarten van AtelierA / A Pattern A Day:
5 postkaarten voor 5 euro of
10 postkaarten voor 10 euro

+ gratis verzending*.

*Actie enkel geldig binnen België van 23 tot 26 augustus.

10

BIG DAY

Hey lieverds van me,

Hier ben ik weer (eindelijk) bon waar was ik…

18/08
De oudjes zijn vertrokken richting LA om dan naar België terug te vliegen. Ik had ’s avonds een pizza avond met de huisgenoten om nog eens alle afspraken te overlopen want met 12 leven in 1 huis is niet altijd even gemakkelijk. 😜 Maar tot nu toe lukt het!! Echt super toffe mensen hier.

19/08
Vandaag een beachparty/BBQ georganiseerd door college SBCC, eerste keer met zowel Internationals als Americans. Pretty fun!! 🎉 Super lekker eten (mexicaans, standaard hier) en dan (opnieuw) veel nieuwe mensen leren kennen, zelfs Calipeople van deze keer😝. ’S avonds naar The Courthouse geweest voor een gratis film onder de sterrenhemel. ‘K verstond niet veel van de film (was een oude zwart-wit film) maar alleszins een toffe ervaring!! 🎬

20/08
Zaterdag ben ik met Ali (mijn roommate, een super tof meisje trouwens, 'k kom er goed mee overeen) gaan eten (mexicaans, again) en nog wat laatste inkopen gaan doen voor school. We hebben elkaar zo ook weer wat beter leren kennen 🤗.

21/08
Gisteren was 'the coral group beach BBQ’. Beetje zelfde als vrijdag, maar dan met enkel mensen van 'the coral group’, studenthousing voor internationale studenten. Opnieuw nieuwe mensen leren kennen en anderen die ik al kende nog beter, leren volleyballen door 3 Amerikanen die ons zagen sukkelen met de bal. Blijkbaar zaten die LO lessen verder dan we dachten. 😜 Maar nu is alles weer opgefrist en zijn we echte volleysterren heurr (ofja sommigen, ik niet echt hehe). Maar 'k heb nog efjes om het te leren he 🤓.

22/08
BIG DAY!!! Vandaag heb ik m'n eerste schooldag gehad. Ging al van start om 8u, dan zat ik al in mijn History class. Erna doorgereden naar het zwembad en daar verder uitleg gekregen van Sally, mijn zwemcoach voor het komende jaar. Nu heb ik efjes vrijaf tot 6u, dan begint mijn Spaanse les. De lessen zelf waren vooral een introductie, de echte lessen zullen pas eind deze week/volgende week van start gaan. Eerste indruk van de leerkrachten en medestudenten; meer dan positief!! 'K zie het volledig zitten hier.

Bisouzzz 💋

Xxx M.

Kersverse ouders.

Dag 14: Eigenlijk hebben we op deze dag niet echt iets meegemaakt dat het vertellen waard is. We hebben wel een persoonlijk record gebroken en 90 km tot Dijon gefietst om daar dan op een camping te verblijven. We stonden naast een paar Nederlanders in hun Range Rover die bij ons eerste woord Vlaams een uitdrukking op hun gezicht kregen dat boekdelen sprak. (”Oh nee, toch geen Belgen.”) We sliepen kort maar goed en maakten ons klaar voor wat een onvergetelijke dag zou worden. Oja we aten heerlijke gnocchi met een slaatje en een vegetarische burger. 

Dag 15: Dus zoals ik daarnet geschreven heb, we stonden op. We fietsten door Dijon, grabbelden wat broden mee en stopten even aan het toeristische infopunt. Daarna begon de dag pas echt. Zigzaggend door het Dijonse verkeer en met de warme zon op onze bolletjes begonnen we al af te zien.

Eenmaal buiten Dijon zouden we een stop houden. Dit omdat het vrouwtje het anders te zwaar kreeg. Dus stopten we. Drinkflessen open en fietsen op de pikkels. Tot plots onze normale pauze routine verbroken werd. Door een schel en hoog gemiauw. Ja, U leest het goed. Gemiauw. Ergens in een struik aan de andere kant van deze verlaten baan zat ineengedoken een verlaten kitten. Een kitten die voor de komende twee weken onze reiscompangon zou worden en ook een beetje ons kind. (Wij hebben het namelijk gered van de dood)

Wat na dit moment volgde was een hele dag van zoeken, zoeken naar een winkel om onze pasgevonden zoon, waarvan ik eerst dacht dat het een dochter was, te kunnen voeden. Het was namelijk een feestdag weet je. Grote aantallen kilometers omrijden, dat is pas feest. Uiteindelijk vonden we de grootste, mooiste en groteskste Carrefour die we ooit gezien hadden. Wij waren hiervan zeer aangedaan en onder de indruk. (Winkelen in supermarkten en elke rayon aflopen is een van onze lievelingsbezigheden ziet u.) Dus we vonden voedsel en alle andere zaken die we nodig hadden om ,niet het katje, maar ons eigen bezorgde ouderhartje te genezen.

Zoals je ziet zit het oogje van de poes een beetje toe. Maar daar lees je op de volgende blogpost over. We fietsen vol goede moed en kersvers aanwezig in het ouderschap naar de Saone, die we zouden volgen tot in Macon. We belanden die avond in de tuin van een ouder echtpaar met twee heel vriendelijke dochters die instant verliefd werden op de kat. Dit effect bleek onze kleine vriend op vrijwel elk levend menswezen te hebben. We sliepen in, vermoeid van de dag. Tussen ons twee lag een kleine kitten. Lyon genaamd. Wij houden hem warm en hij maakt ons s’nachts een paar keer wakker om ons te bedanken. En dit zou hij nog vele malen doen.

De stompzinnigheid van hypocrisie

In een wereld waar al zoveel onenigheid is lijkt het mij beter om ons niet druk te maken om domme, stompzinnige, hypocriete dingen. In de Nederlandse samenleving is het begrip: Doe maar gewoon dan doe ja al gek genoeg, jammer genoeg erg lijdend. Wanneer een persoon zich anders kleed, speciaal kapsel heeft of andere schoenen draagt wordt daar over gepraat. Uiteindelijk blijft het bij praten en accepteren wij toch nog dat er mensen zijn die anders denken. Het Nederlandse straatbeeld zit vol met mensen die een muts op hebben met 30 graden of mensen die een petje dragen die voor de helft hun gezicht bedekt. Is dat een probleem in Nederland? We hebben het erover, maar een probleem, nee dat vinden we niet. Uiteindelijk leven wij in een vrij land en wij mogen toch nog zelf beslissen wat wij doen. Maar waarom mogen niet alle bewoners van Nederland dat? Waarom is dit alleen weggelegd voor de 100% Nederlandse bevolkingsgroep?

Deze dagen is het mooi weer. Ga eens naar het strand en kijk om je heen. Je ziet ieder persoon iets anders dragen. De een draagt een minuscuul klein bikinietje, de ander draagt een badpak die meer bedekt dan menig tafelkleed en de ander draagt niet eens een bikinitopje. De mannen hebben lange en korte zwembroeken, strakke en wijdde zwembroeken en sommigen hebben ook een zwemshirt aan. Kijken wij er raar van op als er iemand anders bij loopt dan dat jij doet? Nee! Het enige wat je doet is je buurman/vrouw aan stoten om te zeggen dat er iemand vreemd bij loopt. Hoe kan het dan zijn dat er een discussie is dat Nederland eventueel de boerkini moet verbieden? Omdat het moslims betreft mogen zij opeens niet meer zelf bepalen hoe zij erbij lopen? Mogen surfers dan ook geen wetsuit meer aan? Alle Nederlanders mogen zelf weten hoe ze erbij lopen, er is nog nooit een voorstel geweest om een tangaslip te verbieden. Waarom dan wel een boerkini? Omdat de mensen die het dragen moslim zijn en die willen ons land overnemen en moeten zich aanpassen aan onze normen en waarden. Dat doen ze, zij laten ons in onze waarde en laten ons erbij lopen hoe wij willen. Nederland, het land waar alles mag en kan totdat iemand het doet die niet uit ons land komt. Hoe hypocriet zijn Nederlanders wel niet.

Mocht iemand het ook maar interessant vinden om dit te lezen zal ik waarschijnlijk het nodige gezeik over mij heen krijgen. Dat is logisch want mensen zullen zich aangevallen voelen. Aangevallen omdat ze weten dat zij ongegrond iets willen verbieden en dat zij de aanval kiezen om toch gelijk te krijgen. Voordat je een reactie plaats vraag jezelf dan 1 ding af: Wat was jouw reactie tijdens de aanslagen op Charlie Hebdo? Stond jij met een potlood in de lucht of had jij jouw profielfoto veranderd? Juist!

Laat mensen in hen waarde, of ze nou blank of paars zijn, moslim of atheïst, vegetariër of carnivoor, Jip of Janneke. Zolang zij niets doen waarbij jij geen hinder ervaart is er niets aan de hand. Bedekte badkleding is volgens mij geen vorm van persoonlijke hinder…

Hoofdstuk 4

Alsof ik nieuwe benen en een nieuw hoofd had, zo dartelde ik de slaapzaal uit terug naar het naastgelegen café waar de officiële verzorgingspost was en waar ik weer een culinaire creatie naar binnen werkte. De dingen die je thuis nooit zou eten waren hier een heuse delicatesse en het was gewoon jammer dat je bord leeg was. Ik had zowaar weer een beetje zin in de rest van het avontuur en hing de 6.5 kilo vol goede moed om m’n schouders. Inmiddels was Levi, m’n Amerikaanse vriend, hier ook binnengekomen. Hij had bij de 2e post in Penamacor een uurtje geslapen en was de afgelopen etappe vrij goed doorgekomen. Z’n vrouw en dochtertje waren ook bij deze post. Ze brachten hem soep en cola en vertelden hem hoe trots ze op ‘m waren. Hij zag er best aardig uit, beter dan toen ik vannacht met hem langs het onzichtbare meer liep. Hij leek ook weer bijna klaar om op pad te gaan maar hij maande dat ik maar vast zonder hem moest gaan, en zo liep ik toch weer in m’n eentje de laatste uurtjes zon tegemoet.

Hoewel het inmiddels rond 3 uur ‘s middags was leek het niet heel erg veel afgekoeld buiten. Had Paulo toch gelijk dat je tussen 2 en 5 beter onder kunt duiken. Maar ik voelde me weer goed na m’n powernap en kon die laatste uurtjes zon wel aan, dacht ik. Het pad dat we opgestuurd werden was op z’n zachtst gezegd weinig inspirerend. Waar we tot nu toe - of je het nou kon zien of niet - nog wel door mooie dorpjes, langs meren en door bossen waren gelopen, daar veranderde het uitzicht nu (naar wat later bleek voor een hele lange tijd) in een eindeloze stoffige zandweg bezaaid met stenen en dorre akkers links en rechts. Geen boompje om voor wat schaduw te zorgen, geen enkel dorpje als referentie dat je nog steeds vooruit beweegt. Het was een bizarre gewaarwording, zo ontzettend lang eenzelfde weg lopen is als een slechte grap die met je wordt uitgehaald. Je hebt al geen idee van afstand en ruimte meer, maar door de weg die er eindeloos lang hetzelfde uitziet heb je ook daadwerkelijk het idee dat je nergens naar onderweg bent. Dat je stil staat. M’n hersenen kookten inmiddels weer door de zon die elke straal keihard op me af schoot. De goede moed die ik had toen ik vertrok uit Penha Garcia was net zo snel weer verdwenen als dat ‘ie kwam.

Tijdens deze etappe van 35 kilometer kwam ik geen levende ziel tegen. Behalve dus die alom aanwezige zon. Hij was de enige die me gezelschap hield, maar ik wilde niks liever dan van ‘m af. Geen dorpsbewoners, geen lopers, geen koeien, geen schapen. Helemaal niks en niemand. Ik dacht terug aan wat David, de Portugese meneer van de eerste etappe me vertelde. ‘Het vreemde aan deze wedstrijd is dat ‘ie helemaal niet bizar technisch is, maar dat ‘ie zo ontzettend zwaar is dat je alle uren die ze je geven nodig hebt. Het is een slopende tocht, een echt avontuur. Mensen zijn hier niet bezig met racen maar met overleven. Het is het zwaarste wat ik ooit heb gedaan……maar ik begrijp niet goed waarom.’ Z’n woorden deden me niet zoveel toen hij het me vertelde, maar ik begon het nu te begrijpen. Ik heb wel eens in warmer weer gelopen, heb ook wel eens technischere trails overleefd. En 281km is weliswaar best lang maar je hebt zoveel tijd dat je je ogenschijnlijk geen zorgen hoeft te maken over tussentijdse cut-offs. Maar god wat was het zwaar. Het was de combinatie van de eindeloosheid van het stoffige pad, de monotonie van het lopen, de warme zon, de eenzaamheid, het besef dat het nog zo ver is. Alles brak me op hier, op dit zandpad ergens middenin Portugal. 

Een paar kilometer voor de volgende post in Idanha-a-Nova mag ik eindelijk van dat zandpad af. Met veel plezier stap ik het asfalt op dat me het laatste stukje tot de post zal vergezellen. Wat voelt dat heerlijk. Even geen stenen die door m’n schoenzolen heen boren, even niet nadenken waar ik m’n voeten neer moet zetten. Ik word ingehaald door 2 lopers die de hele wedstrijd samen lopen. Het zijn broers: Rui en Lino Luz. Luz betekent licht, zo vertelde iemand me later. Rui komt naast me lopen en vraagt hoe het gaat. ‘Ok’ jok ik. Ik had even geen zin in een lang verhaal en de broers zagen eruit alsof ze net begonnen waren dus wilde ik hun positieve energie niet verstoren. Ik vroeg hoe het met hem ging. ‘Ik ben helemaal naar de klote dus ik kan net zo goed doorlopen naar de finish’ roept hij lachend in het voorbij gaan. Het blijkt een van de beste adviezen van deze wedstrijd. De 2 wensen me veel plezier en lopen door. Niet veel verder draai ik een hoekje om en zie daar 2 dorpjes liggen tegen een bergwand aan. Eentje bovenop de berg, en eentje onderaan. De ene moet Idanha-a-Nova zijn, en de andere Idanha-a-Velha, oftewel Nieuw en Oud-Idanha. Ik bedenk me dat op de meeste plekken waar ik geweest ben in de wereld de oude stad altijd boven de nieuwe stad ligt, liefst met een mooi kasteel of een ander verdedigingsgebouw dat bovenop de berg prijkt. De nieuwe stad, in dit geval Idanha-a-Nova zou volgens mijn geschiedkundige logica dan dus dat onderste dorpje moeten zijn en me een klim van een paar kilometer moeten besparen. U begrijpt, een uurtje later stond ik bovenop die verdomde berg. Mijn logica deed het niet meer.

Insert mental breakdown nummer 1

Terwijl ik de volgende post nader realiseer ik me dat ik daar schone kleren heb liggen. 1 setje kleren en 2 paar schoenen. In m’n enthousiasme bedacht, dan had ik lekker een schoon en fris pakkie en hoefde ik nog ‘maar’ minder dan de helft. Maar de gedachtes dat ik met dat schone, frisse pakkie ook prima in de bezemwagen kon stappen richting de finish waren zo alom aanwezig dat ik heel hard moest vechten om niet gelijk tegen de eerste de beste toevallige passant te roepen dat ik er wel klaar mee was. Ik werd wanhopig van het idee dat ik nog 130 kilometer over die godvergeten zandpaden vol stenen moest zonder enig besef of ik nou vooruit of achteruit liep. Ik vond het oprecht heel erg voor mezelf dat ik nog heel lang iets moest doen waar ik absoluut geen plezier uit haalde. Ik zat zo vast in het moment dat ik het geheel niet meer kon overzien. Terwijl ik de post in Idanha-a-Nova - een nog functionerende brandweerkazerne - binnenstap lijkt niemand geïnteresseerd dat ik er ben. Geen blik werd me gegund. Niemand die me welkom heette. Tenminste, zo voelde het. Ik dacht terug aan Levi z’n vrouw en dochtertje en was stikjaloers. Ik wilde ook even een knuffel van m’n eigen vriendje. Of op z’n minst even van een bekende horen dat het allemaal wel goed kwam. Maar in plaats daarvan moest ik weer op zoek naar m’n eigen drop bag en zat ik niet veel later volkomen verslagen, maar wel met een schoon en fris pakkie, voor de brandweerwagen met Koen aan de telefoon. Ik snikte dat ik het niet leuk vond, dat ik ‘m miste. En dat ik me zo ontzettend eenzaam voelde. Hij vertelde me dat ik het zo goed deed. Dat er al heel veel mensen waren uitgestapt en dat hij trots op me was. Of ik nou doorliep of niet.

Ik realiseer me dat dit was waarvoor ik was gekomen. Dit was het moment waarop ik ervoor kon kiezen om zwak te zijn of een mans meisje te worden. Maar veel tijd om na te denken was er niet. David was inmiddels ook binnengekomen en wilde zo snel mogelijk weer door. ‘Loop je met me mee?’ vraagt hij. ‘Ik ga wel nu weg.’

anonymous asked:

lieve ochtendstorm, het is lang geleden dat ik me zo heb gevoeld. alle kleine redenen die mij in het verleden tegenhielden om mezelf van het leven te beroven lijken hun betekenis te verliezen. wat is een goede reden om morgen weer op te staan?

Omdat het weer warm gaat zijn, omdat er mensen gaan trouwen en er nieuwe baby’s geboren worden. Omdat dit gevoel en deze eindeloosheid niet voor eeuwig zijn. Omdat jij het waard bent, omdat er misschien iemand op straat naar je lacht. Omdat je er niet alleen voor staat, omdat er nog zoveel is dat je nu niet kan zien.

Lieve volgers, vullen jullie aan?

7

Vandaag ben ik met mijn gastbroers een enorm groot park gaan bezoeken in Guarapuava. Er waren heel veel meren en een kleine botanische tuin. De bomen op de 6de foto’s zijn typisch voor het zuiden van Brazilië en staan ook op de vlag van mijn staat. Eerder poste ik al een foto van de eetbare zaden van deze boom. Daarna zijn we bij madero iets gaan drinken en eten. Het is een fastfoodketen ontstaan niet zo ver hier vandaan en ze is ondertussen verspreid over de hele wereld! 

S4 Bouwgids - Kerk

Hoewel het geen specifiek kaveltype is (want Sims hebben geen religie, behalve in de Middeleeuwen), kun je in de Sims 4 prima een kerk bouwen. Zo kunnen je Sims bijvoorbeeld in stijl trouwen, of rouwen.

Het Beleef het Samen uitbreidingspakket is nodig om alles er een beetje authentiek uit te laten zien. In deze gids ga ik beschrijven hoe je een kerk en een kerkhof kunt bouwen.

De kerk in mijn voorbeeld heb ik vooral bedoeld als trouwlocatie, maar je kunt er ook andere dingen mee doen. Het kerkhof is in dit geval vooral decoratief, maar als het goed is kun je daadwerkelijk de urnen/grafstenen van je overleden Sims op een openbare kavel plaatsen. Dit heb ik niet getest, maar van wat ik weet over urnen/grafstenen kan het inderdaad.

Keep reading