destiny godly

Ἄστρων οὐρανίων ἱερὸν σέλας ἐκπροκαλοῦμαι
εὐιέροις φωναῖσι κικλήσκων δαίμονας ἁγ[ν]ούς.
Ἀστέρες οὐράνιοι, Νυκτὸς φίλα τέκνα μελαίνης,
ἐγκυκλίοις δίναισι περιθρόνια κυκλέοντες.
ἀνταυγεῖς, πυρόεντες, ἀεὶ γενετῆρες ἁπάντων,
μοιρίδιοι, πάσης μοίρης σημάντορες ὄντες,
θνητῶν ἀνθρώπων θείαν διέποντες ἀταρπόν,
ἑπταφαεῖς ζώνας ἐφορώμενοι, ἠερόπλαγκτοι,
οὐράνιοι χθόνιοί τε, πυρίδρομοι, αἰὲν ἀτειρεῖς,
αὐγάζοντες ἀεὶ νυκτὸς ζοφοειδέα πέπλον,
μαρμαρυγαῖς στίλβοντες, ἐύφρονες ἐννύχιοί τε
ἔλθετ’ ἐπ’ εὐιέρου τελετῆς πολυΐστορας ἄθλους
ἐσθλὸν ἐπ’ εὐδόξοις ἔργοις δρόμον ἐκτελέοντες.
I call upon the holy flame of the heavenly stars,
summoning the hallowed spirits with sacred speech.
O heavenly stars, dear children of dark Night,
circling your throne with wheeling revolutions,
shimmering, fiery, timeless ancestors of all,
determiners of fate, heralds of every destiny,
governing the godly path of mortal humans,
overseeing the seven brilliant zones, sky-wanderers,
ethereal and infernal, coursing fires, ever unyielding,
always beaming on night’s gloomy gown,
glittering with sparkles, merry and clothed in darkness:
Come to the knowledgeable contests of the holy rite,
bringing the noble competition for famous deeds to a close.
—  Orphic Hymn to the Stars (7)