daar

Als een rommelig bureau symbool staat voor een rommelige geest, waar staat een leeg bureau dan symbool voor?
—  Albert Einstein

Ik ben daarnet van de trap gevallen
en ik was daar blij mee

dat ik kon huilen en snotteren en snikken
en aan niemand hoefde ik uit te leggen waarom
want ik was gewoon van de trap gevallen

Siel Verhanneman

anonymous asked:

I has a sad for you. Friday and Ara watching as Fennie.... (( older Fennie like 8 yr old or something )) dies in their arms. I regret nothing owo

@underfaerie

hOW DARE YOUU, I sEE yOUu-

ara wouldn’t even be able to comprehend anything, he’d be having a panic attack to the side-

THIS IS HORRIBLE-

you are evil

@crowfry

Heb je ooit in bed gelegen s'nachts en gedacht over van alles en nog wat. En dat je opeens wilde huilen en schreeuwen tegelijkertijd heel luid, maar dat je niemand wilde wakker maken? Dat je daar dus gewoon zat, stil en dat de pijn van binnen los barstte.

Ge wilt met uw vuist op tafel slaan en schreeuwen, ‘NU IS HET GENOEG!’, maar ge zit daar gewoon op uwe stoel, te kijken hoe uw leven aan u voorbij raast. Alles wat ge probeert mislukt en elke poging om van uw leegte te ontsnappen, laat er u nog dieper invallen, maar ge glimlacht, want ge hebt geleerd dat da is wat de mensen willen zien. Dan stellen ze hun geen vragen meer, maar zeggen ze  “Wauw, gij staat sterk in uw schoenen.”, alsof gij aan de touwtjes trekt in uw leven. Alsof ‘t leven u niet de dieperik in kegelt. Alsof ze weten waarover ze praten.

Ge zijt bang dat het u nooit gaat lukken hé? Dat gij uw leven lang op de rand van opgeven zult balanceren terwijl ge uw leven ongewild langs u ziet lopen. Ge zit vast in het willen maar (nog) niet kunnen en ge weet niet eens wat uw tegenhoudt. Gij loopt dingen achterna die ge al lang uit het oog verloren zijt en verdwaald, daar waar men nooit zal zoeken. maar gij wilt gewoon (niet) gevonden worden.

V.

Neem me mee naar jouw favoriete plekje in de stad. Vertel me daar over je kindertijd en wat je dromen toen waren. Pak mijn hand stevig maar voorzichtig vast, alsof ik je meest tedere herinnering ben. Staar te diep in mijn ogen; ik wil gewoon even bij jou naar binnen kijken. Maar bovenal, wil ik dat we vandaag proberen, om roekeloos onszelf te zijn.

‘’Hoeveel spijt je ook hebt, hoe erg je me ook mist; de manier waarop je je gedraagt zal nooit veranderen. Jij bent jij. Jij bent de jongen die alles wat hij opbouwt, zelf weer omgooit. Jij bent de sorry die ergens wel gemeend is, maar ook de fout die altijd herhaald zal worden. Er moest een moment komen dat ik daar niet meer voor kon kiezen. Het spijt me niet dat dat moment gelijk viel met het moment waarop jij besefte wat je verloren had. ‘’

Shitposting in Dovahzul
  • “krif zey ko saad laas/ksl” - fight me in real life/irl
  • “grind zey ko piiv” - meet me in (the) pit
  • “ofaal pruzah” - git gud
  • “ni pah muz” - not all men
  • “mmm fos drey hi saag- mmm whatcha say
  • “fahdondrik” - friendzone
  • “bo ahst zey zeymah” - come at me bro(ther)
  • “naak dii ulaan reym” - eat my entire ass
  • “vos zey naak hin reym” - lemme eat yo ass
  • “waan hi vis etaak daar hi los medliinvas” - if u can read this u r gay
  • “dii lingrahprakem dreh ni” - my anaconda don’t
  • “d'reg” - m'lady
Hoi leven

Hoi leven,

Je bent zo zwaar op mijn schouders en ik weet niet hoe ik jou draaglijker moet maken. Mensen zeggen altijd dat we moeten genieten van het leven en dat het leven mooi is, maar waarom zie ik dat niet? Waarom ervaar ik dat niet zo? Doe ik iets verkeerd?

In mijn geval gaat het leven altijd over anderen en niet over mezelf terwijl het juist over mezelf zou moeten gaan, want we leven immers voor onszelf.
Ik kan het nauwelijks over mijn hart verkrijgen dat ik voor mezelf kies of dat ik voor mezelf leef.

Het leven gaat over keuzes maken en zorgen dat je op het juiste pad blijft, ook al gaat dat met omwegen. Ik ben bang dat ik als ik een keuze maak het de verkeerde is, dus ik kies maar gewoon niet. Daarom sta ik al heel lang stil op een kruispunt op dat bewuste pad. Omringt met stemmen van anderen, omringt met paden die allemaal een andere richting op wijzen. Het leven blijft maar drukken op mijn schouders. Mijn schouders doen er zeer van.

Terwijl ik daar sta, schieten de levens van anderen aan mij voorbij. Ook die van de mensen die mij het liefst zouden willen meenemen, maar ik lijk onbereikbaar terwijl mijn binnenste blijft schreeuwen. Een onhoorbare schreeuw.

Sinds een hele tijd is alles een puinhoop en lijkt het leven nog zwaarder te drukken op mijn schouders en dat straalt door naar de rest van mijn lichaam. Het lichaam waar ik mee moet leven en het lichaam waar ik eindelijk mee kán leven.

Mensen zeggen tegen mij dat alles goed komt en dat ik moet blijven vechten. Vroeger vond ik het fijn om dat te horen, maar de laatste tijd lijk ik verbitterd over de positieve dingen die anderen hebben te melden over mijn leven. Van complimentjes moet ik huilen en lieve woordjes komen keihard binnen.

Terwijl mijn binnenste nog even blijft schreeuwen, probeer ik langzaam stappen te zetten. Het mag dan langzaam gaan, maar ook dan kom ik er wel.

Dag leven, ik zal iets van je proberen te maken.