Okay, let me say something here. 

People with disabilities do not exist to provide inspiration for the rest of society.

We are not inspiration porn.

We do not exist so you can say to your friends ‘Oh look at that person, they can’t walk and they do normal things, how cute and amazing.’ or 'Well that person does it and she/he can’t ______. What’s your excuse?’

It is not okay.


So today I got my very own wheelchair. It is an Otto Bock Ventus in matte black, with a special Jay seating pillow to keep my hips in place. It is my very first wheelchair so I will have to get used to a lot of things. I hope this will help with all the hip dislocations and episodes of bursitis I’ve had the last couple of years.

Το θυμάσαι αυτό το μέρος; Σε είχα πάει την πρώτη φορά που ήρθες στην σάπια πόλη μου. Το αποφάσισα βιαστικά και τελικά ανεβήκαμε εκεί. Πάντα είχαν ωραία θέα αυτά τα κατεστραμμένα παράθυρα. Περπατήσαμε στους καμένους διαδρόμους και παρατηρούσαμε τους ετοιμόρροπους τοίχους. Σταθήκαμε εκεί μπροστά και ρίξαμε ένα βλέμμα στην πόλη. Με πήρες αγκαλιά και αρχίσαμε να χορεύουμε πολύ αργά. Δεν υπήρχε μουσική. Υπήρχε μόνο ο ήχος του αέρα και κάποιων πουλιών, που προσπαθούσαν να συγχρονίσουν το τραγούδι τους στο ρυθμό των χτύπων της καρδιάς σου. Αυτό το θυμάσαι;