Look at this handy dandy thing I got! It’s by the brand “FashionSmart”. It’s for pills, it zips up and the actual pill buckets are really deep (so you can fit actual pills in there) and it has an “extras” box which is super duper nice since most don’t. Plus it’s cute as hell and comes in a bunch of different colors

it was, supposedly, told before
how foolishly damned it has been
they constantly kept racing
knocking down onto little stubs of candles
how can we deal
with such visitation that now lives
deep within under
I think it’ll be years
before I’m done untwisting these threads
come to a crippled loop
over again
—  a.

I figured I’d kick off this blog by posting my only truly successful cosplay attempt. My name is Kody, I’m 25 as of this posting, and I have Spina Bifida. The story behind this photo is that some Welcome to Night Vale fans decided to put together a meet-up at DragonCon 2014 (shoutout to radakias). I decided to cosplay Cecil Palmer, and the voice actor of Cecil’s brother-in-law Steve Carlsberg, Hal Lublin (hallublin), was nice enough to join in the fun. I’ve brought this cosplay back for a couple cons since then and I think I’m bringing it back for this year’s DragonCon because, honestly, I just don’t have time to put anything else together before con.

Το θυμάσαι αυτό το μέρος; Σε είχα πάει την πρώτη φορά που ήρθες στην σάπια πόλη μου. Το αποφάσισα βιαστικά και τελικά ανεβήκαμε εκεί. Πάντα είχαν ωραία θέα αυτά τα κατεστραμμένα παράθυρα. Περπατήσαμε στους καμένους διαδρόμους και παρατηρούσαμε τους ετοιμόρροπους τοίχους. Σταθήκαμε εκεί μπροστά και ρίξαμε ένα βλέμμα στην πόλη. Με πήρες αγκαλιά και αρχίσαμε να χορεύουμε πολύ αργά. Δεν υπήρχε μουσική. Υπήρχε μόνο ο ήχος του αέρα και κάποιων πουλιών, που προσπαθούσαν να συγχρονίσουν το τραγούδι τους στο ρυθμό των χτύπων της καρδιάς σου. Αυτό το θυμάσαι;


So today I got my very own wheelchair. It is an Otto Bock Ventus in matte black, with a special Jay seating pillow to keep my hips in place. It is my very first wheelchair so I will have to get used to a lot of things. I hope this will help with all the hip dislocations and episodes of bursitis I’ve had the last couple of years.

Okay, let me say something here. 

People with disabilities do not exist to provide inspiration for the rest of society.

We are not inspiration porn.

We do not exist so you can say to your friends ‘Oh look at that person, they can’t walk and they do normal things, how cute and amazing.’ or 'Well that person does it and she/he can’t ______. What’s your excuse?’

It is not okay.


happy TDoV! damn I look different.

to most people I probably don’t look like I changed much. but I am a completely different person now.

in the three years between these two photos, I have realized so much about myself… I came out/was outed as bi, realized I’m Not Cis™, and I’m so much happier because of it. I feel so much more like myself.

I’ve also been through hell and back since then. I was diagnosed with scoliosis, tried bracing, had spinal surgery. I lost all my friends and only got half of them back when the dust settled. I’ve been depressed and anxious and paranoid and obsessive.

I am so much better now than I was before. I wouldn’t go back for anything.

*demigirl~she/her or they/them~bisexual & polyromantic~please do not reblog if you are a binary male~disabled spoonie*

( @trans-selfies )

Θα σε ψάχνω τα πιο κρύα απογεύματα
και θα τρέχω για να σε προφτάσω τα πιο ζεστά μεσημέρια.
Θα σκουπίζω την υγρασία από τα τζάμια
μήπως και δω το πρόσωπό σου από πίσω.
Θα χώνομαι στις φυλλωσιές του πιο πυκνοανθισμένου δέντρου,
ένα ανοιξιάτικο ξημέρωμα, όπου τα φύλλα και τα κλαδιά,
παγωμένα και μουσκεμένα από τα υγρά
της προηγούμενης νύχτας, θα κρύβουν στις σταγόνες τους
ανεπίσημους έρωτες κι οι κραυγές τους
θα αντηχούν ακατάπαυστα σε μιαν ατέρμονη κοιλάδα.
Κάπου εκεί γύρω θα είσαι κι εσύ -πιθανότατα
σταγονίτσα πάνω σ’ ένα καταπράσινο φύλλο,
περιμένοντας υπομονετικά την τελευταία βουτιά στο κενό,
με την ώθηση του ανοιξιάτικου κρύου αγέρα.
Θα σφίξω τα χέρια μου να κρεμαστώ απ’ το κλαδί σου.
Θα σε δω, σταγόνα μου -θα ξέρω ότι εκεί είσαι εσύ.
Δεν θα έχω νιώσει ξανά πιο σίγουρη
σ’ ολόκληρη την κενή μου ζωή.
Θα σε αναγνωρίσω.
Θα σε αναγνώριζα ακόμα κι αν ήσουν μέσα σ’ ένα πλήθος
τεράστιο, χρωματιστά ντυμένο.
Θα σε αναγνώριζα πίσω από βρώμικα τζάμια.
Θα σε καταλάβαινα ακόμα κι αν μιλούσαμε
από το πιο χαλασμένο τηλέφωνο.
Θα σε ψάχνω στις πιο ξενέρωτες γιορτές.
Στους πιο μεγάλους δρόμους και στα πιο χιονισμένα δάση,
θα τρέχω ανάμεσα στα πιο καμμένα δέντρα και θα κοιτάω
μέσα από τους πιο ραγισμένους καθρέφτες,
μπας και συναντήσω -τελικά- την ματιά σου
μέσα στη δική μου.
Θα αδειάσω τα πιο σκονισμένα μου ράφια
για να σε βρω και να σε φέρω πιο μπροστά.
Θα σε βρίσκω κάθε φορά που θα με αγγίζουν οι σταγόνες
της φθινοπωρινής βροχής και κάθε φορά
που μια αδέσποτη γάτα θα με κοιτάει στα μάτια.
Θα σε βρίσκω σε κάθε ανήθικη σκέψη,
σε κάθε χτύπο της καρδιάς μου, σε κάθε καλοκαιρινή βόλτα.
Θα σε νιώθω στο λαιμό μου, να καίγεσαι,
μαζί με κάθε ρουφηξιά από το τσαλακωμένο τσιγάρο
που είχα στην τσέπη της ζακέτας, που πάνω της
άφηνες κάθε φορά το επίπονο άρωμά σου.
Θα σε βρίσκω σε κάθε τραγούδι, σε κάθε ξημέρωμα,
σε κάθε θάλασσα και σε κάθε τσιγάρο,
σε κάθε γουλιά, σε κάθε βήμα.
Και κάθε πρωί που θα ξυπνάω
θα ξεκινάω να σε χάνω πάλι -από την αρχή…

Imagine one day during a battle Loki is crippled, leaving him numb from the waist down. You his wife, comfort him, and push through his self-loathing, eventually convincing him you still love him, and will always remain by his side. Then Loki stumbles upon a woman known as Amora, who gives him the strength of his legs again. They develop a strong relationship together, to a point where Loki acknowledges his feelings for her. He finds himself at a crossroads: Should he choose you, his loving wife who cherished him even during his darkest moments? Or Amora, who banished the darkest moments forever?