comyn

4

Castle Cluggy, Scotland

Castle Cluggy, the original home of the lairds of Ochtertyre, lies on the north side of the Loch Monzievaird. It is situated on a little peninsula (which once was an island) called the “Dry Isle.” The castle may have been built as early as the 12th century sometime after the Battle of Monzievaird in 1005. This battle was fought between Malcolm II and the usurper to the throne Kenneth IV (the Grim), who was slain there.

The fortress was referred to as ‘ancient’ in a charter of 1467. It belonged to Red Comyn, who was killed in 1306 by Robert the Bruce in the convent of the Minorites (Greyfriars Kirk) at Dumfries. The castle eventually came into the posession of Sir William Murray, 1st Baronet of Ochtertyre, who last inhabited the castle in the 17th century.

About 80 yards to the west of the ruin is a small artificial island that served as a prison. At the west end of the loch is a large mound where plague victims were buried in the reign of Charles I.

youtube

CHRISTINE COMYN - IL SENTIERO DELLA DEA

(via https://www.youtube.com/watch?v=USj6WID1T9I)

7

Quick name a place in the US where you can find not only nearly all the books NYRB has published, but tons of New Directions titles, books from Archipelago, a shelf full of those tiny perfect Green Integer editions, and practically everything Exact Change has put out?

That’s a trick question. There’s only one place in the whole wide world that fits this description and it’s

MALVERN BOOKS!

and it’s in Austin Texas!

2

Mains Castle, Scotland

Mains Castle built by the Lindsays, dates from around the late 15th or early 16th century and is located about 1.5 miles north of East Kilbride, Lanarkshire.

The property (before the castle was built) belonged to the powerful Comyn family but later came into the possession of John Lindsay of Dunrod. He was the son of James Lindsay, who in 1306 with Kirkpatrick of Closeburn, ran into the church of the Minorities at Dumfries, after Robert the Bruce had stabbed the Red Comyn, declaring that they would ‘mak siccar’ (in other words, to finish the job and make sure that Comyn would indeed die).

This family of Lindsays grew very powerful, but had a reputation for cruelty. The last of the line seems to have been the most vicious.  Legend has it that after an argument on a frozen loch during a curling match with one of his vassals, Lindsay ordered a hole to be cut in the ice and had the unfortunate man pushed into it. The loch, Crawford’s Hole, was allegedly named after Lindsay’s victim.  Lindsay eventually lost his wealth and supposedly died in a barn belonging to one of his former tenants.

Another important one, 10th February 1306, John III Comyn, Lord of Badenoch, a leading claimant to the vacant Scottish throne, was murdered by his arch-rival, Robert the Bruce, whilst in a Dumfries church. Bruce quickly travelled to Scone where, on 25 March, he was crowned King . Later, Bruce was forced to seek papal absolution for committing murder on sacred ground. Years later, when he contracted leprosy many considered this divine retribution for Comyn’s murder.

Lochindorb Castle

Lochindorb (Loch of the Minnows) is a freshwater loch north of Grantown on Spey in the Highland council area of Scotland. This loch is home to the ruins of Lochindorb Castle, a former stronghold of the Clan Comyn and is built on what is said to be an artificially created island.

The castle is first recorded during the Wars of Independence when Sir John ‘the Black’ Comyn died there in 1300. By 1455 the castle was in the hands of Archibald Douglas, Earl of Moray, The next year, after Douglas’s defeat and death at Arkinholm, Lochindorb was again forfeited to the Crown and this time ordered to be slighted, the work of dismantling its defenses being entrusted to the Thane of Cawdor. Since then, it has been left as a ruin.

Amie MacRuairi of Garmoran

(Castle Tioram, Moidart, whose foundation is attributed to Amie MacRuairi- not my picture)

Amie MacRuairi, or Amy of Garmoran (or any of the many other names for her) was the daughter of Ruaidhri Mac Ailéan, chief of Clann Ruaidhri. The MacRuairis, like their kinsmen the MacDonalds and the MacDougalls, were descendants of Somerled, the infamous lord of Argyll and King of the Isles. The three kindreds controlled lands on the western seaboard, but during the Wars of Independence, the MacDougalls lost a great deal of their power due to their adherence to the faction which supported the Comyns and the Balliols against the claim of Robert Bruce. Most of their lands were thus gifted to the pro-Bruce Campbells, while the influence of the MacDonalds and the MacRuairis rose in their place. Amie MacRuairi’s uncle, Lachlann, had inclined more towards the English during the First War, but her father Ruaidhri, who succeeded to his brother’s position as chief, benefited from a closer relationship with King Robert. Her aunt Christina, meanwhile, along with Angus Og, is supposed to have sheltered King Robert during his flight to the Isles in 1306 and provided galleys to help in his invasion of Carrick the next year. 

By the time that Amie’s brother Raghnall succeeded to his father’s lands, then, and despite some tensions with his aunt Christina, the MacRuairis were an important force in the politics of the west. This would have been very apparent to John of Islay, the chief of Clan Donald and Amie’s third cousin, when he married her in 1337. And when Amie’s brother was murdered at Elcho in 1346, as King David II’s army mustered for the invasion of England which would end in the disastrous Battle of Neville’s Cross, John lost little time in occupying his late brother-in-law’s lands. The Scottish Crown was not eager to confirm his inheritance of these lands- probably justifiably concerned about a build-up of power in the isles that could threaten the west coast- and formal recognition of John’s claim did not come until 1363, but nonetheless, John was able to take control of the MacRuairi inheritance without too much conflict. Amie meanwhile bore him four children- John, Ranald, Godfrey and Mary.

Regardless of this, however, Amie’s position changed in 1350 when, according to tradition, John divorced her in favour of marrying Margaret, the daughter of Robert Stewart, who was not only one of the most powerful magnates in the kingdom, and particularly on the west coast, but was also the heir to the Scottish throne. The Steward’s own interests in the west had naturally caused some friction with Clan Donald- by at least 1353, John of Islay was using the title of Lord of the Isles- and in order to end any tensions, and bring John closer into the Steward’s circle, the marriage must have seemed the perfect solution. Unfortunately for Amie MacRuari - who is usually cast in the role of the blameless wife- this not only meant that she herself would be set aside, but that her sons would be passed over in the succession of Clan Donald, in favour of the children of Margaret Stewart. John of Islay, meanwhile, retained control of the MacRuairi lands, though he made provision for the sons of his first marriage and ensured that Ranald and Godfrey (John having died) would succeed to much of their mother’s property, though they would hold it of the chief of Clan Donald. 

(Borve Castle, Benbecula, another attributed to Amie- again not my picture)

Now, despite the emphasis placed on the divorce in most later accounts, there is a recent argument which states that, in the absence of any papal document sanctioning the separation, it is more likely that Amie simply died in the years before 1350, leaving her husband free to marry again. We cannot be entirely sure, however, and it seems unlikely that we will be able to verify whether Amie died or was divorced at any point in the near future. In any case, Amie may have been dead by 1363, when her ex-husband’s claim to the MacRuairi lands was finally recognised by David II, as Amie is mentioned nowhere in the document.. There is a tale of her revenge on MacInnes of Ardgour, who had allegedly been instrumental in encouraging John to divorce her and marry Margaret, wherein she had the claim that MacInnes had insulted John of Islay’s hospitality conveyed to her ex-husband (who, naturally, was not best pleased and had MacInnes destroyed). But this is even less easy to validate, good story though it might be.* 

Whether Amie was divorced or not, certainly the displacing of her children from the line of succession was a highly important event in the history of Clan Donald. Her son Ranald, who seems to have accepted his disinheritance without much complaint, succeeded to most of her property on Rhum, Harris, Uist and Eigg, as well as Sunart and Ardgour, a large amount of Lochaber, and the castles of Borve (on Benbecula) and Tioram (in Moidart), amongst other lands. He was also tutor to his younger half-brother, Donald, who became Lord of the Isles after their father. Ranald’s younger brother Godfrey, on the other hand, may have accepted the settlement rather less easily- or perhaps he was simply resentful of his elder brother’s power- and after Ranald’s death he invaded much of Garmoran. Through Ranald, Amie MacRuairi was the ancestor of the line of the MacDonalds of Clanranald as well as the MacDonells of Glengarry, while Godfrey’s descendants became known as the Siol Ghoraidh. 

Thus far, though, we have mostly seen Amie in connection to her male relatives and it is unfortunate that we know so little about the woman herself. It is possible that she was responsible for the construction of the castles of Borve and Tioram that her son Ranald succeeded to, as tradition attributes her and, though as Michael Penman pointed out, there are few ways of verifying this, it is an tradition that sounds perfectly plausible. She also seems to have been interested in religious patronage, and was the founder of St Michael’s chapel at Grimsay in North Uist. Upon her death she is supposed to have been buried on Iona, an island famed for its religious connections dating back into the sixth century.

(St Michael’s Chapel, North Uist- not my picture)

Amie MacRuairi remains an enigma. As is unfortunately all too common with medieval noblewomen, we know little about her, and many of the accounts which we do have are not entirely verifiable, though they may still be fairly truthful. If nothing else, the number of stories about her may be said to reveal that she was considered an important figure in the history of the west. Though perhaps this rested on her position as the progenitrix of several important septs of Clan Donald, it may also be a reflection of the actions of the woman herself. Meanwhile, her religious interests and the building works attributed to her have left their mark on the landscape. Though we may remain in the dark as to much of Amie’s life and personal experiences, even as a shadowy figure and even if only with regards to her connection to the men in her life, her importance in the history of both Clan Donald and the Gaelic west in the fourteenth century, remains apparent. 

(References under cut)

Keep reading

10 februari. Gedenkplaat ter ere van Robert the Bruce onthuld in Dumfries

In de plaats Dumfries in het zuidwesten van Schotland is onlangs een gedenkplaat onthuld ter nagedachtenis aan de Schotse nationale held Robert the Bruce. De plaquette is aangebracht in een filiaal van Greggs Bakery, die is gevestigd op de plaats waar voorheen de Church of Grey Friars stond. Op deze plek vond op 10 februari 1306 een belangrijke gebeurtenis in de Schotse geschiedenis. ‘Braveheart’ Robert the Bruce pleegde namelijk een moord voor het altaar van de kerk.

Het is ondertussen wel bekend dat de film Braveheart uit 1995 vol historische fouten zit, meer dan te bedekken is met de mantel der fictie. Een interessante kwestie is dat niet William Wallace, gespeeld door Mel Gibson, de bijnaam Braveheart kreeg, maar Robert the Bruce, een andere Schotse held. Daarnaast klopt het niet dat de Schotten in de tijd van deze krijgsheren in kilts rondliepen en hun gezichten blauw-wit schilderden. Dat alles maakt de film wat lachwekkend.

Robert the Bruce is, zoals zijn bijnaam al suggereert, een echte Schotse held. Hij vocht, net als William Wallace, oorlogen uit met de Engelse koning, en zou uiteindelijk op de Schotse troon komen als koning Robert I. Nog afgezien van het feit dat hij in de film Braveheart als een soort verraderlijke opportunist wordt afgeschilderd, is ook de weergave van een strijd tussen vrijzinnige Schotten en duivelse, onderdrukkende Engelsen veel te simpel: de werkelijkheid is altijd veel gecompliceerder en genuanceerder dan de fictie.

Op 10 februari pleegde de Schotse nationale held Robert the Bruce namelijk een moord op een andere Schot, en wel in een kerk. En die op zijn minst wat overenthousiaste daad werd deze week, 710 jaar na dato, herdacht met een gedenkplaat. Om te begrijpen waarom de Schotten deze moord op deze manier herdenken, moeten we even de geschiedenis in duiken.

Robert the Bruce, of Robert de Brus, Robert Brus, Raibeart Bruis of zelfs het erg Nederlands aandoende Robert de Bruys, werd geboren in 1274 in Ayrshire in het westen van Schotland. Hij was een afstammeling van David I, die in de eerste helft van de 12e eeuw koning der Schotten was geweest.

Aan het eind van de 13e eeuw pakten donkere wolken zich samen boven Schotland, en de reden voor een dreigende oorlog was dezelfde als altijd gedurende lange perioden in de geschiedenis: de Schotse koning Alexander III stierf in 1290, en zijn troonopvolger was de slechts drie jaar oude Margaret, zijn kleindochter. De plek van regent kwam daarbij vrij, en er waren vele kandidaten die vonden dat ze eerder in aanmerking kwamen voor de functie dan een meisje van drie. Toen de arme Margaret ook nog eens stierf kon een burgeroorlog niet uitblijven.

Robert the Bruce was een van de belangrijkste kandidaten voor het koningschap, maar er waren nog twaalf andere kandidaten. Schotse politici schreven een brief aan de Engelse koning om als een onafhankelijke arbiter op te treden, en naar Schotland te komen om een burgeroorlog af te wenden. De Engelse koning Edward I kwam inderdaad, maar nam een leger mee en eiste dat alle Schotse edelen, inclusief de toekomstige koning, zich aan hem ondergeschikt maakten.

John Balliol werd tot koning gekozen, maar koning Edward van Engeland maakte heel duidelijk dat hij Schotland als een vazal zag, en eiste dat de Schotten troepen leverden voor een geplande invasie van Frankrijk. Balliol was een zwakke koning vanwege de grote bemoeienis van de Engelsen. De Schotten lieten Frankrijk in het geheim weten dat de invasie op handen was, want ze kregen zelf steeds meer het gevoel dat Engeland een bezetter was geworden in plaats van een onderhandelaar in Schotse zaken.

De spanning liep op: Schotten en Engelsen vertrouwden elkaar niet meer, en aan beide zijden van de Muur van Hadrianus, de oude grens tussen de twee koninkrijken, werden troepen samengebracht. De Engelsen begonnen hun daadwerkelijke invasie in 1296, en de daaropvolgende strijd van Schotse legers tegen de Engelsen wordt aangeduid als de Schotse Onafhankelijkheidsoorlogen.

Er waren echter ook Schotten die zich aan de kant van de Engelse koning schaarden, of zich opportunistisch opstelden en de Schotse koning pootje probeerden te lichten om zelf op de troon terecht te komen. Een van hen was Robert the Bruce, die afwisselend met en tegen Edward I streed. Uiteindelijk zou hij zich echter aan de zijde van de krijgsheer William Wallace scharen, die de Engelsen versloeg bij Stirling Bridge in 1297, maar werd verslagen in 1298 bij Falkirk.

Ondertussen was koning John Balliol al van het tobneel verdwenen: zijn heerschappij werd ondermijnd door zowel de Engelsen als door opstandige Schotse edelen. Een korte periode was er een bestuursraad van twaalf, maar uiteindelijk wilden de Schotten één van hen op de troon zien, nadat de Engelsen zouden zijn verjaagd.

Robert the Bruce was nog steeds de belangrijkste kandidaat, maar had concurrentie gekregen van John Comyn, een edelman uit de Highlands, die ook de troon opeiste. Hij was een populaire kandidaat, omdat hij zich, anders dan Robert, ondubbelzinnig tegen de Engelse inmenging met Schotland had gekeerd. Hij had vele bezittingen in Schotland, en was ook nog eens een neefje van de vorige koning.

Comyn en Robert sloten een geheime overeenkomst om samen tegen Edward op te trekken, maar volgens historici verraadde Comyn zijn bondgenoot aan de Engelse koning. Robert the Bruce kon net op tijd ontsnappen toen hij in Londen door de Engelse koning bijna gearresteerd werd, omdat iemand hem waarschuwde. Robert nam op een opvallende manier wraak op Comyn: hij doodde hem met een dolk voor het altaar van de Church of Grey Friars.

Deze daad was niet alleen blasfemisch, hij werd dan ook geëxcommuniceerd, maar het was ook nog eens heel moeilijk voor Robert the Bruce om te bewijzen dat hij verraden was door Comyn. Het is zeer de vraag of de overlevering klopt, omdat er geen betrouwbare beschrijvingen van de aanleiding voor de moord zijn overgeleverd. Mogelijk is het een manier geweest om een vrij ordinaire uitschakeling van een concurrent, nota bene in een kerk, te overgieten met een sausje van rechtvaardigheid en terechte woede vanwege vermeend verraad.

Hoe dan ook werd Robert the Bruce de nieuwe Koning der Schotten. Hij wist het plaatsje Dumfries, waar de moord was gepleegd, te veroveren op de Engelsen en liet zich daar in maart 1306 door een bevriende bisschop tot koning kronen. De strijd met de Engelsen ging daarna gewoon door: Edward I werd in juli 1306, na zijn dood, opgevolgd door zijn zoon Edward II, die ook volhield dat de Schotten aan hem ondergeschikt zouden moeten zijn.

Met Robert I op de troon, de man die zich bij vlagen aan de kant van de Engelsen had geschaard, kregen de Schotten uiteindelijk de onafhankelijkheid terug. Hij versloeg de Engelsen tijdens de Slag bij Bannockburn in juni 1314. De Schotten waren Stirling Castle aan het belegeren, en een enorm Engelse leger dat was gestuurd om de belegering op te heffen, werd verslagen door een veel kleiner leger onder leiding van koning Robert. Een vredesverdrag met de Engelsen volgde, die hem erkenden als koning. Zelfs de paus hief daarna zijn excommunicatie op.

Robert the Bruce is hiermee een Schotse nationale held geworden. Later in de 14e eeuw probeerden de Engelsen het nog eens, maar bleef Schotland wederom onafhankelijk. Pas in 1707, met het ontstaan van het Britse koninkrijk, werd schotland weer ondergeschikt aan de monarch in Londen.

Sinds die tijd laait het Schotse nationalisme steeds opnieuw op, waarbij met verlangen wordt gekeken naar oude helden als Robert the Bruce en William Wallace. Echter, Robert the Bruce kan ook een opportunistische moordenaar genoemd worden. Maar dat geldt misschien wel voor heel veel historische leiders. Het oordeel van de geschiedenis is niet altijd even gefundeerd.

5

It was a pleasure to meet Albert Stone this week at his workshop ( The Sculpture Foundry). He gave me a tour of his bronze foundry with a description of the process, mould making, wax impressions, ceramic casing, casting bronze, dressing and patination.
Loved every minute , the tour and the straight talking of Albert , about the industry, artists and galleries.
A big thank you to Albert and to Andy de Comyn for the introduction.

La lucha por la corona de Escocia: Robert Bruce contra John Comyn.

La lucha por la corona de Escocia: Robert Bruce contra John Comyn.

External image

Escocia, 10 de febrero de 1306. Dos hombres se reúnen en la iglesia del convento franciscano de Dumfries. Lo que empezó en una simple conversación para trazar planes sobre el futuro de Escocia terminó con un baño de sangre en el que uno de esos dos hombres perdería la vida y el otro comenzaría el camino que le llevaría a sentarse en el trono de Escocia.

Los problemas entre Inglaterra y Escocia de…

View On WordPress

Watch on comynm.tumblr.com

Simtech Corporate from Michael Comyn on Vimeo.

Assignment 101: Introduction To Image Capture.

Theme: Aspects Of Royal Leamington Spa.

Image No 4: The Rough On The II th Hole (approx 200 to 250 metres from the tee on the left hand side of the fairway) Of Newbold Comyn Golf Course             Leamington Spa.  

SHOOTING INFORMATION:-

Date Image Captured: 25th October 2015 at 15.31pm..

Camera: Canon EOS 60D

Shooting Mode: AV - Aperture Priority

Shutter Speed (TV): 1/6 sec

Aperture Value (AV): f18

Metering Mode: Evaluative Metering

ISO: 100

Lens: Tamron 18 - 270mm

Focal Length: 46mm

White Balance: Daylight

AF Mode: Manual Focusing

Picture Style: Landscape

Drive Mode: Single Shooting

Other Equipment Used: Tripod, Shutter Release Cable and Circular Polariser.

TO BE CONTINUED