complexuality

Epistula ad Atticum

Cicero carissimo suo Attico sal.

Aliam tibi epistolam scribo novissimam, et numquam leges. Cur ergo scribo? Ut, amice, hoc suavissimo tempore me decipere ac vivere, ut sentio, et hoc brevissimo tempore, te praesentem et responsurum reri possim.

In loco quidem non malo me inveni. Non modo optimos mortuos, illos clarissimos, iam novi, sed in complexu etiam meam Tulliolam, lux olim vitae iamque mortis, tenui. Tamen inanis animus, ieiunitas quaedam tua absentia me opprimit. Animus te comitem, te amicum, te fratrem, tuam familiaritatem, tuam vocem, tua omnia ipsa parva quibus iam plus quam umquam careo, quibus iam plus quam umquam egeo, cupit. Sed longissime es, hoc tu a me nimis tempore longe, insuperabilis inter nos longinquitas. Te, mi amice carissime, careo, semper enim familiaris animi fuisti, et nobis iam avolsis, plus solus quam fui umquam sum.

Te, mi Tite, toto cum animo venturum, nos aliquando inter nos iterum coniungendos ut numquam iterum dividamur spero. Sed si aberis, ut vereor, verissime mortuus sum.

Vale.

(via mtulliuscicero)

O me miserum!

Eheu! Quid egi hocmereri? Dic mihi!

O, me miserum! Ego sum adeo perpetubatus ut loqui non possim.

Re Vera, Tam miserrimus ut non possim non lacrimare.

Mea pulchior, mi amor, mea carissima, abest. Eheu! Nihil melor fiare adesse.

Neque Nihiltatas non est, neque cosmicae aquae ubique.

O me miserum!

O, quid, quid ego feci, me hominem scelestum, me mereri hoc poenam?

O me miserrimum! O me miserrimum!

O!

O!

O!

Adhuc ego vix loqui possum. O, cur me? Cur non possum laetus esse! Eheu!

O, mea carissima, mea maxima amica, mea delica! Te amabo semper, O,

quare? Ego deletus sum! O, me miserum! Omnes ego vului esse tenere te in

complexu! Ego sum deletus!