busas

4

Bakın bu benim siyaset ile ilgili ilk ve son yazım. Genelde siyasete kalem dokundurmam pek. Ama bu kez içimdekiler içime sığmıyor.

Hdp.Hdp diye ölüp biten bir kesim var. Demirtaş ile barış gelecek, barajı geçince başlayacak her şey diye dolananları saymıyorum bile. Destekliyorsunuz eyvallah iyi hoş her şey. Ama siz bilinçli bir şekilde mi yapıyorsunuz bunu? Sizinle değil vicdanınızla konuşacağım.

HDP bizzat : HDP ABDULLAH ÖCALAN PROJESİDİR. demedi mi? Dedi.

Abdullah Öcalan kim peki? Gerçekten bu sorunun cevabını bilmeyen var mı? Bu lanet adamın ülkeyi nelere sürüklediğinden, peşine takılan köpekler ile kaç anayı ağlattığından haberiniz var mı?

Evine giderken PKK’nın kurduğu pusuda can veren BUSE SARIYAĞ’ı nasıl unuttunuz?

PKK’nın hain pususuna şehir düşen Teğmen EMRE AS’ı nasıl unuttunuz?

Yine PKK’nın saldırısıyla arkalarından vurularak ölen  Uzman Çavuşlar YAHYA VE MURAT’ı nasıl unuttunuz?

Hamile eşine erik alırken ensesinden vurularak öldürülen Astsubay NECDET GÜNDOĞDU’yu nasıl unuttunuz?

Bu yakın geçmişte olanlar üstelik. Biraz daha geriye gidelim mi?

Tarih 20 Ağustos 1987. Yer Mardin’in Dargeçit ilçesi.PKK’lılar Şehmus Arık’ın evini basıyor.Kalaşnikoflarla katliam yapıyorlar. 2 si kadın 3 çocuğu öldürüyorlar. 4 Aylık bakın 4 aylık Hamza kurşun yediğinde uyuyor.

Kundaktaki bebeğe kurşun sıkan örgütün PROJESİ olan partiye ‘BARIŞ’ adına oy vermek ne ölçüde doğru?

Bugün barış barış diye haykıran adamlar geride gözü yaşları şehit anaları,eşleri, yetim çocukları bıraktı. Bunu unutmayın.

Otobüsten indirilip kurşuna dizilen 33 askeri unutmayın.4 aylık bebeklere nasıl kurşun sıkıldığını, otobüsüne molotof atıldığı için yanarak can veren kızımızı unutmayın, İstiklal Marşı okudukları için kaçırılan öğretmenleri unutmayın.

Unutturmaya çalışıyorlar, celladınıza aşık olmayın.

Tulisan : Mereka Kira Hidupmu Baik-baik Saja

Mereka kira, kamu tidak memiliki masalah. Tampak ceria dan membanggakan. Lahir dari keluarga yang hebat juga sekolah yang tinggi. Mereka yang hanya melihatmu dari pukul 9 pagi sampai jam 3 sore mungkin. Ketika di tempat bekerja, di cafe tempat kalian berjanji bertemu, atau berpapas di jalan.

Mereka kira, kamu baik-baik saja. Mereka kira kamu tidak memiliki ketakutan ataupun kesedihan. Dan mereka mungkin tidak akan pernah tahu sampai kau sendiri benar-benar menceritakannya.

Mereka kira menjadi orang dengan gelar atau profesi sepertimu itu menyenangkan dan luar biasa. Menjadi seorang dokter muda, menjadi seorang insinyur, menjadi seorang penulis. Apapun itu. Mereka kira kau baik-baik saja.

Dan mereka sungguh tidak akan pernah tahu apa yang benar-benar terjadi terhadapmu. Ketakutanmu pada sesuatu yang kamu rahasiakan, entah itu masa depan, entah itu kebingunganmu menghadapi orang tua, entah itu masalah finansialmu, entah itu masalah masa lalumu, atau masalah pekerjaanmu. Mereka tidak benar-benar tahu.

Kau bisa saja tertawa dan terlihat baik-baik saja saat bersama dengan mereka. Bercerita hingga berbusa busa tentang ideologi dan impianmu. Tentang hidupmu, cita-cita, hingga pencapaian-pencapaianmu.

Tapi lepas itu, lepas berpisah dengan mereka. Dan kamu kembali dengan dirimu sendiri. Membuka pintu rumahmu yang sepi, kamarmu yang sempit. Dan kembali menghadapi kesendirianmu kala malam mencekam. Dan kamu teringat kembali kepada kegelisahan dan ketakutanmu. Pernahkah mereka melihatmu dalam keadaan sendiri baik secara fisik maupun psikis seperti itu.

Tidak pernah kan?

Dan, mungkin selama itu pula mereka kira hidupmu baik-baik saja.

Bandung, 14 April 2014 | ©kurniawangunadi

#RidersBeLike #WhatTraffic #TrueStory #bikelife #riders #motorcycle #dirtbike #cruiser #enduro #harley #kawasaki #honda #suzuki #kawasaki #yamaha #ducati #monster #gsxr #cbr #ktm #twostroke #2stroke #bikelifeny #bikelifenyc #libikelife #bikelifeli #nycbikelife #nybikelife #ninja #busa #r1 #r6 #boutthatbikelife #sportsbike #sportbike #lanesplit #lanesplitting

Made with Instagram