buhay-ko

Huwag mo muna akong pakawalan, pakiusap. Hindi pa ako handa. Hindi mo naman ako inabisuhang malapit na pala tayo sa dulo. Wala pa sa kalahati ang may marka sa mga planong balak sana nating kulayan. Akala ko'y may pang habang-buhay pa tayong pagsasamahan. Akala ko nangako tayong walang wakas. Akala ko maghahawak kamay tayo sa bawat sayaw ng buhay. Akala ko hindi magpapatangay sa alindog na nasa kapaligiran. Akala ko takot ka sa mga pansamantalang bagay. Hindi ko maunawaan ang pananaw mo. Hindi ba’t kabisado mo na ang kinaroroonan kahit hindi na kita gabayan. Alam mo na dapat ang bawat pasulong. Hindi ko alam kung bakit naliligaw ka. Hindi ko alam kung bakit pinili mo ang pait ng lumbay laban sa tamis ng pag-ibig.
I have those lutang moments

Tulad ng isang styropor na naligaw sa gitna ng dagat, ang buhay ko ay palutang-lutang. 

Sumasabay sa agos ng buhay. Minsan nakatitig lang sa alon pero hindi gumagalaw. Hindi kumikilos. Walang ginagawa. 

Alam ninyo yung pakiramdam na mayroon kang gustong gawin at mayroon kang kailangang gawin pero hindi ka makagalaw. Para bang na-sting ka ng isang jellyfish na sa sobrang sakit, hindi mo na maipadyak ang mga paa mo?

Hindi ko alam kung paano magsisimula. 

O magpatuloy.

Napakaraming factor ang gumugulo sa akin, sa atin. Na nalilito tayo kung saan lalangoy, kung paano lumangoy at minsan, kung paano ba lumutang sa tubig.

Hindi ko alam kung saan ako pupunta.

Doon ba sa kabilang isla? Sa pampang? Sa daungan ng mga malalaking barko?

Noong bata ako, excited akong lumangoy. Minsan nga. pinupunan ko na lang ng tubig ang pulang batsa na ginagamit ng tita ko sa paglalaba. Masaya na ako doon. Nagtatampisaw. Nagpapalamig.

Ngayon, hindi na ako makangiti sa gitna ng dagat. Nalulunod na ako, hindi sa tubig na galing sa Dagat Pasipiko, kundi sa karagatan ng responsibilities, expectations, insecurities, kaba at takot.

Mahirap yung ganito. Siguro dahil hindi na ako bata, kaya wala nang mas matanda sa akin na nagsasabi ng umahon ka na diyan, baka magkasakit ka o huwag mong paglaruan yang hose, sayang ang tubig. Kahit may mga tao sa paligid mo, sarili mo pa rin naman ang kikilos at magdedesisyon.

Naiintindihan ko na yung mga magulang ko, tito at tita, kung bakit sila nahihirapan noon. Kung bakit nagpapasaway pa ako sa kabila ng pagod nila sa trabaho, kung bakit nasasaktan nila ako kapag sinasagot ko sila nang pabalang. Well, deserve ko naman kasi talaga ang masinturon at makaluhod sa asin.

Hindi na ako bata.

Hindi na ako bumabata. Regalo na sa akin kung makakatawa pa ako o makakangiti sa kabila ng mga nangyari, mangyayari, responsibilidad at expectation sa sarili. Mahirap i-sustain ang happiness ah. Siguro dahil introvert ako kaya nasasabi ko ‘to pero sa tingin ko, halos lahat tayo, magdaraan sa ganitong stage. Kung saan para tayong isang styropor na palutang-lutang sa dagat. Hindi alam kung saan aanurin. Hindi alam kung saan mapapadpad.

Ang Laya Mo’y Babantayan: The History of the patriotic song, Pilipinas Kong Mahal

Not much could be gathered of the famous patriotic song, Pilipinas Kong Mahal. Sung in numerous state events and in Philippine flag ceremonies, it doesn’t invoke the usual unfeeling tune performed by marching bands. This was understandable because these songs were designed to rouse the fighting spirit and sound the call to arms. But Pilipinas Kong Mahal stands out. When one observes the tune, one could feel a tinge of sadness that wraps up in a powerful resolve to defend Pilipinas, redeemed at such a high cost.

*The raising of the Philippine flag at the Independence Flag Pole at Rizal Park, Manila (taken last June 11, 2017).

The song itself surprises us. Its inspiration is foreign, the song, aptly rooted from the Philippine colonial experience. It arose at the time when the Philippines was under American rule. By virtue of Act No. 1696 enacted by the American-led Philippine Commission on August 23, 1907, the display of the Philippine flag, and all symbols of the First Philippine Republic, including the Katipunan flags, emblems, and the Marcha Nacional Filipina (our national anthem) were strictly prohibited. Violators were fined, or imprisoned from 3 months to 5 years.

As part of the American apparatus of pacifying the islands, Prescott F. Jernegan, an American civics teacher at Philippine Normal School (now Philippine Normal University), composed a hymn to replace the Marcha Nacional Filipina with a national hymn entitled, “Philippines, My Philippines.” The hymn was inspired by “Maryland, My Maryland,” the official anthem of the U.S. State of Maryland. 

I love my own, my native land

Philippines, my Philippines

To thee I give my heart and hand

Philippines, my Philippines

The trees that crown thy mountains grand,

The seas that beat upon thy strand

Awake my heart to thy command,

Philippines, my Philippines


Ye islands of the Eastern sea

Philippines, my Philippines

Thy people we shall ever be

Philippines, my Philippines

Our fathers lived and died in thee

And soon shall come the day when we

Lie down with them at God’s decree

Philippines, My Philippines


Yet still beneath thy ardent sky

Philippines, my Philippines

More numerous sons shall live and die

Philippines, my Philippines

In them shall breathe the purpose high

The glorious day to bring more nigh

When all may sing without a sigh

Philippines, My Philippines

The anthem was included as part of the music textbook Philippine Progressive Music Series for the Primary Grades in 1914 and taught to Filipino children. Sources suggests it was quite similar to the Maryland anthem that inspired it, which in turn was inspired by O Tannenbaum, a German Christmas song. There was nothing wrong with the lyrics, but since it’s in English, and the feel of the music was American, there was a certain distance between the common Filipino and the song being sung.

In 1930, Filipino musical composer and the first Filipino director of the U.P. Conservatory of Music and known “Father of Kundiman,” Francisco Santiago, set out to compose the melody for Philippines, My Philippines. The music that came out, evoked the musical tradition of Kundiman (in ¾), the type of Tagalog music from the late 19th century that is characterized by sad, rhythmic and smooth undertones, it’s lyrics often fatalistic, often portraying a heartbroken lover willing to bear his all just to get the heart of an unreachable beautiful maiden. Kundiman comes from “Kung hindi man” (if it’s not meant to be) making it sad and beautiful. Santiago’s music was original and truly Filipino.

*“El Ciego” (The Blind Man) (1929) by Fernando Amorsolo

The exact date was lost to us in history but probably sometime in the post war years, poet Ildefonso Santos Sr., translated, shortened, and tweaked the lyrics. By this time, the song–music and lyrics– has transformed into a Filipino favorite. In effect, we have transformed something that was designed to subjugate us into something that became inherently ours. Since then, it has become part of the line up of patriotic songs in state ceremonies. Consider the simple lyrics that was sung up to the 70s. It begins with the cherishing of a country (“Ang bayan ko’y tanging ikaw…”) with a promise that our heart and life would be willingly offered to her without hesitation.

Ang bayan ko’y tanging ikaw

Pilipinas kong mahal

Ang aking puso’t buhay man

Sa iyo’y ibibigay

Tungkulin kong sinumpaan

Ang lagi kang paglingkuran

Ang laya mo’y isanggalang

Pilipinas kong hirang

Listen to the song HERE performed Philippine Constabulary Band and the Philippine Constabulary Choral Ensemble, circa 1970s. 

During the country’s experience under the scourge of dictatorship, the song further evolved, being sung among a host of other Filipino patriotic songs in massive protests that led to the EDSA People Power Revolution in 1986. There was a small addition to the lyrics, but the song became more powerful.

Ang bayan ko’y tanging ikaw,

Pilipinas kong mahal

Ang puso ko at buhay man

Sa iyo’y ibibigay

Tungkulin ko’y gagampanan

Na lagi kang paglingkuran

Ang laya mo’y babantayan

Pilipinas kong hirang

It is such a wonder that such a song with a few words could stir such emotion. I’ve wondered about it when I listened to it being sung and performed at yesterday’s Independence Day rites at Luneta and at Quirino Grandstand. 

The song captures the story of the nation that has, time and time again, brought itself up to its feet from the tyranny of the oppressor (whether foreign invader or dictators). Now that we have celebrated our 119th Independence Day, may we always cherish this freedom that was bought at a high price. Let us never belittle it or take it for granted. Let us guard it with our lives, as did the Filipinos who’ve gone before us.

Indeed, “Ang laya mo’y babantayan, Pilipinas kong hirang!”


Maligayang Araw ng Kalayaan sa ating lahat! (Photo taken at last night’s Philippine Independence Day Celebration, from the Manila Pavilion Hotel).

nawawalangmata  asked:

hi pwede ka ba magsuggest ng mga personal blogs na pwede ko ifollow? thank you~

Follow them here:

#1 @unwrapping - official Tumblr blog

Mga brokenhearted kamo:
@writerfromneverland - Ito kamo mahilig sa short hair. Mahilig sa aso. Reserved kana sa labrador ko.
@scribbledxthoughts - Ito papakainin ko ng ampalaya na may itlog.
@babaengloyal - Sya may ari ng isang donut company.
@findingcassiopeia - Hyuna. Look alike nya.
@heolmium - Kla. My sibling. You are enough okay?
@kokoshanel - Shan. Beautiful though.
@jinibabe - Jini? O Jean? Aba ito dapat magkaroon ng boyfriend na aalagaan sya. Ganon. O meron na nga.
@ex-masbitterpasakape - Ito rin broken to. Bigyan ko to ng tsaa e.
@yadsendew - Hello.
@yourtoothfairy - This is her. Haha.
@yourcinderea - Usap tayo.
@unseendimple - Broken talaga to. Walang pera. Broke pala.
@unjellugh - Maria. My friend. CEO tatay nya.
@irrelevantkaloy - Fafa to.
@itshillaryanne - Hillary! Hi.
@ishkalicious - Eean ko.
@ishaaanana - Broken talaga to. Ewan ko.
@pettywaf - Isa pa itong broken. Hamunin mo sya ng suntukan talo ka.
@pinkpower–ranger - Ito yung ka love team ng red ranger. Promise. Chix to.
@pinaasang-umasa - Double ba negative? Hoy. Wag mo saktan sarili mo.
@pleasesmilewheneveryoureadthis - Partida. I can type her url without using my eyes. Hahaha.
@alykabok - Masasapak ko to kapag nanghugot na naman to.
@discovraging - Here! I love her blog. ❤️
@deeeeette - Isa pa tong broken. Papakainin ko ng maraming pizza.
@dakilangkyut - Title palang alam mo na. Hindi totoo. Hahaha.
@forgottenfeeelings - Arouch. Aray + ouch.
@girlbehindthisblog - Sya na po tala. Promise.
@georgianne - Follow mo rin ito.
@heeeymich - Hoy Mich! Active ako sa Instagram mo.
@her-broken-pieces - Nakakalungkot posts nya. Jombagin mo sya.
@haha-huhu - Sino to?
@jaaasmeyn - Jasmine. Helloo.
@jazthefrustratedblogger - Alam mo, sa sobrang lungkot mo, wait, chix to. Chix to!
@jvpereiraaaaa - Fafa moto.
@kenfluenza - Wag.
@kaayythdeguia - Sa sobrang lungkot nya, hindi sya napapaiyak ng sinuyas kapag naghihiwa.
@xsavedprincess - Sya po ang prinsesang nakaupo sa tasa.
@vitaminceeeee - Sya ang gamot sa sipon at ubo.
@backreader - Joms. Maganda po sya.
@barefoot-bruised - Ano te, sad kaparin ba?
@biaxmarcellano - You are worthy.
@ngitizoned - Marsh! Maganda po sya. Promise.
@mapangarap - Sya ang papangarap sayo.
@walang-forever - Ay si ateng ganda. ❤️
@eyeleeex - Sya na po ang magbubuos ng saya.
@ehkasibata - Tumatanda na po tayo kahit walang tayo.
@elysianxreveries - Marga ng buhay ko. 😂
@extrmawsmness - Hinahanap.
@eveaaaaah - Iba. Eva.
@engrhobbit - Malungkot din sya.
@engrjuana - Kaano-ano mo yung nasa taas?
@rawwwrrrrrrrrrr - Eye of the tiger.
@rcmllfrvr - Wow.
@renzihills - Woww.
@rizzaaaabonana - Wowww.
@tawaginmoakongpepay - Hello Pepay. Sinamakita.
@tinkerclang - Tunog ni Tinker sa DOTA.
@youremyyouniverse. - Rica? Oo nga.
@pickyeaterlass - Yesss.
@pizzafiasco - Si. Friend ko to sa fb.
@sorry-gago-lang - Broken na broken na broken to. Hindi.
@dauntlesssdemiigod - Sya na po ang Dyosa. Ng. *secret.
@faceless-man - Awwwwwww.
@georgianne - Georgina ikaw ba yan?
@gurlpuyat - Wag mo pagpuyatan hindi ka mahal.
@herwildmusings - Hi!
@herlitteredletters - She deserves to be loved.
@hindikitakilala - I don’t know her.
@concealedpersona - I recommend her talaga. ☺️
@sdkulas - Si fafa.
@bibisoy - What?
@nucleonion - Magaling po sya. Magmahal. Masaktan.
@madramangsisa - Crispin? Basilio?
@magic-kissed - She is!


Hindi magreblog ay papangit ng 1 week. Totoo to.

Naiinis ako kapag ‘yung tao biglang babalik sa buhay ko na para bang walang nangyari or patay malisya na para bang wala silang ginawa sa akin dati. Minsan, napapatanong ako sa sarili ko na.. ganun ba talaga kababa tingin nila sa akin? Ganun ba kakapal ang mukha niya para balewalain lahat nung nangyari dati at mag pretend na walang nangyari at maging cool na lang? Gusto ko sabihing hindi ganun kadali ang lahat, kung ano man ako ngayon, dahil 'yun sa lahat nung sakit na iniwan nila sa akin dati. 'Yung sakit na tinake advantage ko para mas maging mabuting tao.

Hinding hindi ko hahayaang saktan ulit ako ng mga taong ito. Hindi ko makakalimutan lahat nang ginawa nila sa akin dati. Never magiging option ang isang katulad ko.

wow grabe guys feel ko ito yung pinakamalungkot na inom ko sa buong buhay ko. ang gago lang talaga ng mga nangyayare swear. hindi ko makwento now kasi kasama ko yung crush ko sa office at yung shota niya haha. tangina lang talaga para akong tanga dito.

edit: magkasama kami kanina pa noong crush ko after namin sa office direcho kami sa robinsons manila. okay eto yung nangyare:

1. hinuhuli niya shota niya kung may bago ba or what since cold daw lately

2. inaabangan namin yon kasi alam namin saan tambayan noong shota niya ang ending wala pala. kumain na lang kami so…

3. iinom na lang dapat kami kasi nga fail daw plano niya at hindi ko gets kung bakit ako pumapayag na ganto???

4. dahil di siya mapakali, pinuntahan namin sa condo yung shota niya. this time medyo nababadtrip na ako dahil para akong gago kakasunod.

5. eto na ang pinakafucked up sa lahat. nahuli namin yung shota niya for real. as in shocked ako sa nangyare dahil tama yung hinala ni crush??? tho nafeel ko naman na at aware ako sa nangyayare sa kanila.

6. ang nangyare, nakasakay ng uber yung shota niya at wala siyang choice since nakita namin siya. sinakay niya kami at sinama kung saan siya pupunta.

7. andito na kami ngayon, nag-iinom pero hindi sila nag-uusap. tahimik kaming tatlo. kaibigan ko yung shota niya at siyempre si crush rin. kaso parang wrong timing na andito ako?? parang ako yung nadudurog sa nangyayare eh.

8. pota dadagdagan ko pa to dahil wala na akong masabi basta ang alam ko naiipit ako sa nangyayare. alam ko yung ginagawa ng shota niya since close ko kaso di ko masabi kay crush kasi ayoko naman masaktan yun. tangina lang nila ayoko na.

I

Akin nang tatapusin ang mga gabi ng pagluha
Mga tanong na walang tugon na makuha
Ang paggunita sa iyong mukha
Paghihilumin na mga sugat na tinamo
Ng pusong nasaktan nang husto

Salamat sa lahat ng lungkot at ligaya
Sa mga masaya’t mapait na ala-ala
Sa mga aral na sa ‘yo'y aking nakuha
Sa sandaling panahon na tayo'y nagkasama

Handa na akong tanggapin na wala ng Tayo
Na sandali lamang ang parte mo sa buhay ko
Na hindi talaga ikaw ang para sa puso ko
Pinapalaya ko na ang aking sarili
Mula sa tanilakang ala-ala ng dati

II

Masakit man ang ginawa mo'ng paglisan
At ang iyong biglaang pag-iwan
Hindi na hahayaang manirahan
Ang galit sa aking puso’t isipan

Paunti unti ay akin nang susubukan
Na kalimutan ang ating mapait na nakaraan
Ngunit kung sa paglimot ko ako'y masaktan
Tatanggapin ko kung kinakailangan

Ako'y magsisimula ng panibagong landas
Hindi na muling babalikan ang mga oras
At ang mga pangako ng pag-ibig na wagas
Buburahin ang lahat ng natitirang bakas
Ng pagmamahalan na tuluyan nang nagwakas.


Collaboration by: @euphonystar (first) and @scribblermikay (second)

Lahat nung dumating na babae sa buhay ko. May mga partner na. Masaya na lahat sila. Habang ako, walang magawa kundi maging masaya na lang sa kanila. Minsan di ko maiwasang isipin kung ano ang ginawa ko at hindi naging ok yung sa amin dati. Wala namang problema. Sobrang naging mabait lang ako sa kanila. Kahit ano gawin ko hindi ko na mababago yun. Masaya na lang ako na minsan eh naging parte sila ng buhay ko. Sila ang humubog ng mas matinong ako. Yung mga nangyari sa akin sa nakaraan? Yun ang naging way para ma reach ko yung maturity when it’s come to love.

Labo ng life minsan. Mas madalas na hindi mo ma gets. Pero dahil nagtitiwala ako na may nakalaan para sa akin at hindi ako pababayaan ng poong maykapal. Petiks lang ako ngayon. Walang inaalala. Kumukuha ng saya sa mga kaibigan. Palaging umaalis kasama ang mga kaibigan para hindi malungkot.

Maraming nangyayari na hindi ko kayang dalhin mag-isa. Pero patuloy ko lang na nginingitian. Dahil alam kong darating yung araw at malalagpasan ko rin ang lahat ng ito.

Nagsasawa na ko kakabanggit nito pero wala yatang hinto ang mangulila sayo. Ikaw ang sagot ko sa depenisyon ng kakaiba at natatangi. Parati ko paring ninanais balikan yung gunita ng pagsasama natin. Kung pwede lang sanang balikan yung pakiramdam ng yakap mo sa likod kapag nagluluto ako o di kaya'y yung ginigising mo ako ng halik. Gusto ko ring balikan yung mga alaalang ginagawa mong madali ang lahat para sakin. Ikaw yung biyayang nawala sa akin kaya sana huwag silang magalit kung malaman nilang pinakawalan ko pa yung swerte ng buhay ko.

ayoko sa mga taong sinungaling tangina gaguhin mo lang ako ng isang beses ligwak ka agad sa buhay ko. wag mo rin ako lolokohin dahil tiwala ko yung ibinigay ko sayo pero kung balak mong sirain, gago, sisirain ko yang mukha mo. simple lang, ayoko nang komplikado.

Akala ko kasi…

Hindi ko alam kung bakit pa ako bumalik sa lugar na ito; kung bakit ba ako dinala ng mga pagal kong paa sa lugar na naging saksi halos ng lahat. Lahat ng nangyari sa atin. Mula sa mga masasayang alaalang baon ko pa rin ngayon hanggang sa mga tagpong halos pumutol sa mga litid ng aking katawan na naibaon ko na ngayon.

Pero ang galing, noh? Naalala pa rin pala ng mga paa ko ang daang ito. Sabagay, dati pala eh kahit nakapikit ako’y mararating ko ‘to. Dati. Ang bigat pala sa pakiramdam bigkasin.

Bakit nga ba ako nandito? Sa dinami rami ng araw na pwede akong mapunta dito eh, bakit ngayon pa? Sa loob ng napakahabang panahon eh bakit ngayon pa ako dinala ng mga paa ko dito? Hindi ko maipaliwanag pero, parang may kung anong humila sa akin dito.

Ang tagal na rin pala noh? Sampung taon nang mahigit pero alam mo ba, naaala pa rin kita. Iba ka eh. Iba yung tayo dati. You were my greatest love. You were, and I guess will always be.

At kasabay ng papasok mo sa isip ko ay ang pag-ihip ng napakalamig na hangin. Doon ko napagtanto na unang araw na pala ng disyempre ngayon. Tila ba mas malamig siya nung nakaraang taon. Pero magbago man ata ang antas ng kanyang lamig ay di mawawala ang dala nitong bigat sa loob. Ah, kaya pala. Unang araw ng disyembre. Araw pala natin ngayon noh?. Nalimutan ko na rin. Pasensya na ha? May ibang araw na kasi akong inaalala.

Kasal na pala ako. Gusto sana kitang imbitahin pero di kita mahanap. Wala na rin akong balita simula nung araw na yun. Kamusta ka na kaya? Masaya ka na kaya?

Weird, pero alam mo ba? Nung araw ng kasal ko, pakiramdam ko nandun ka. Nanonood. Ewan ko ba. Ang weird talaga nung feeling pero pakiramdam ko andun ka sa may bandang likuran ng simbahan. Pero alam ko naman imposible eh. Bakit mo naman ako papanoorin eh ipinagtabuyan mo nga ako nun eh, di ba? Hehe. Ang daldal ko nanaman. Sorry ha? Namiss kong magkwento sa’yo. Hindi naman sa hindi siya nakikinig pero iba pa rin pag sa’yo ako nagsasabi.

Aalis na sana ako nang biglang may kamay na pumigil sa akin.

“Zy, Andrea ito. Yung ate ni Zach, naalala mo pa ba ako?”, bungad ni Ate Andrea.

“Ate Aaaaaan! Oo naman po! Ikaw pa ba? Wala ka pa ring ipinagbago.(: Ang ganda mo pa rin. Kamusta ka na? Kayo? Namiss kita, Ate. Ang tagal din nating di nagkita ha.”, puno ng saya kong sagot kay ate sabay akap sa kanya nang mahigpit.

Parang pinag-isipan muna ni Ate yung sasabihin niya. Tila ba saglit na nagtalo ang isip at puso niya.

“Medyo kinakaya naman ang lungkot. Ahm, nagbakasali lang akong makikita kita dito. Yun kasi ang sabi ni Zach, na baka daw pumunta ka dito. Heto, naswertehan naman. Tama nga siya.”

Ngumiti si ate.

“Ahm, may ibibigay pala sana ako”

“Ha? Ate, wait lang.” Bigla tuloy akong inulan ng tanong sa isip ko. Lungkot?

“Ate, anong meron?”

“Zy, wala na siya.”

Pinilit ngumiti ni ate pero di maitago ng ngiting yun ang lungkot sa mata niya. Pagkatapos ay iniabot niya ang isang sobre. May mga sinabi pa si ate noon pero di ko na ata narinig dahil nakatuon na lang ang pansin ko sa liham habang sa isip ay paulit-ulit ang mga salitang “wala na siya.”

Halos mapaupo ako sa narinig ko. At para akong wala sa sariling binuksan ang bigay ni ate.


Baby,

Hi! Kamusta ka na? Miss na miss na miss na miss na miss na kita. ): Sobra. Ooops, oo ngapala, wala akong right. Sorry ha? Alam kong wala na akong karapatang kamustahin ka pero di ko mapigilan. ): Naexcite lang akong sulatan ka. Yung parang dati. I just remember how you loved getting love letters – those long handwritten love letters? Iba yung excitement mop ag nakakatanggap ka eh. Haha! Those days. Haaaaaaay.

To start everything with, I wanna tell you that I LIED.

I lied when I said I don’t love you. How will that happen when you mean the world to me? Kaya hindi totoong hindi kita mahal. Alam kong it’s too late na para bawiin lahat nung sinabi ko at para sabihin to pero from then until this moment, I still feel the same for you. You are still that only star I only see whenever the sky cries. You are still the comfort I long to seek whenever I am sick, sad, and hurt. You are my sunshine, the one who lifts my spirit high when I feel so down. You are everything I have asked for – my answered prayer. (:

If I don’t love you, then why do I have plans of marrying you? Why do I see you as someone I see myself growing old with? Without worries of how bad I look with my messy hair, and with how foul I smell with my morning breath and dried sweat.

With you, I can be who I am. I can always be who I am.

With you, though it wouldn’t be perfect, I will be contented, but genuinely happy.

With you, my flaws don’t matter like the way they do with other people.

So, if I don’t love you, then why do I end up crying every time I remember you, and the way US has been?

God knows I love you more than myself.  If money makes the world go round, then you are my one million bill.

But…..sometimes, we are faced with decisions that need sacrifices. We need to make “the choice” knowing it is the right thing to do even if it would mean dyin. I needed to do it. I needed to make you feel that I don’t love you. Torture sa akin yung makitang malungkot yung babaeng bumubuo ng araw ko. Na kahit anong sakit at pagod eh mawawala basta makita ko lang siyang masaya. Nakangiti. Sobrang okay na ako dun. Alam mo ba, nung araw na yun? Halos isumpa ko ang sarili ko habang pinapanood kang umiyak. Shet ang sakit. Ang sakit makita yung mahal mong masaktan. Pero alam mo yung pinaka masakit na part? Yung pinapanood mo siya at alam mong ikaw yung dahilan.

“Go if that’s what you want. I’m tired of you; of this and all of your shits. Leave if you want to. I don’t mind; I don’t care. Nakakasawa na rin. ”

These are not the words I want to say. These are the words I needed to say.

I had to choose between you being happy or you being miserable. ‘By, you know that I will always go on everything that will make you happy, right? Always.

Why did I do that?

‘by, I am dying.

Hindi ko alam kung paano ko sasabihin sa’yo. Those times na you felt like I was starting to drift away from you eh yun yung mga araw na iniisip ko kung paano ka na kapag wala na ako. Kung paano na tayo. Baby, sa dinadami rami ng pangarap at mga planong nabuo natin, tingin mo ganun ko lang siya basta bastang maitatapon? How can I throw something away when my heart has been intertwined on those plans and dreams? Hindi ko maimagine ang buhay ko kung wala ka. Kaya kong mabuhay pero is it even worth it?  

So I came to the idea that maybe it is best to let you go. Dahil kapag sinabi ko sa’yo, itatali mo ang buhay mo sa akin. Sa pag-aalaga sa akin. Buburuin mo ang napakaganda mong buhay para lang hintayin akong mamatay. It was the most difficult decision I had to make. It was a battle between my happiness and yours. At alam na alam mong lagi kong pipiliin ang maging masaya ka. I needed to break your heart to make sure that you’ll choose to live; that you’ll find a new reason to breathe.

Sorry. I love you so much that I want a future for you. I want you fulfill your dreams. I want you to be there to hear the first laugh of your first, second and third babies. I wanna see a stage mom in you. I want to see you happy, even if it would mean me not being a part of it.

Today, I realized that it is the best time to write you this letter. I told myself that today, I will tell you everything – the thing I should have done way back. I know regrets can never bring you back. It’s clear as crystal to me. But I don’t wanna regret because I know, this ‘me leaving you’ will lead you to something wonderful. Tsaka I felt na I can no longer write you this letter kapag pinagpaliban ko pa. My body’s getting weaker every day. I am losing all the strength I have. Sorry pero baka bukas o sa susunod eh di na ako makabalik sa mga espesyal na lugar para sa atin. I can really feel my knees getting weaker. Kaya I hope makaabot ka sa part na ‘to.

Sorry, sorry, sorry, sorry, sorry sorry. Alam kong di mahihilom nung mga sorry ko yung natamo mong sugat dahil sa kagaguhan ko. Pero gusto ko pa ring magsorry. Sorry for not being strong enough to live longer just to be by your side. Sorry kasi pinangakuan kita ng mga bagay bagay na hindi ko na matutupad. Sorry sa forever na di ko na mapapatunayan. Pero out of all those sorries, isa lang ang hindi ko ihihingi ng sorry. Yun ay ang minahal kita. Kasi loving you made me something I never saw myself becoming. It gave me these precious memories that are gving me reasons to smile despite of the pain, laugh despite of the sadness. It gave me life. You gave me life. And I thank you for that.

P.S.

Favor naman baby oh. Pwede bang pakihug mo ako sa mga future babies mo? Tapos pakibulong na ang swerte nilang ikaw ang naging mommy nila. (: Hindi ko na hihilingin na ikwento mo pa ako sa kanila. Alam ko namang you wouldn’t want me to be part of your new life na eh. And I understand that. (: Pero gusto ko lang malaman nila yung worth mo. Malaman nilang how blessed they are because you happened to them.  

To the girl who’s made my life worth living, I love you. I really do. And I will keep on loving you until I breathe my last breath. Mag-ingat ka lagi ha?

I love you, goodbye. Until we meet again.

Loving you so much,

Zach


“Hindi ka niya kinalimutan Zy. Hindi niya kaya. Araw-araw siyang pumupunta dito, nagbabaka sakaling makita ka. Araw araw yun. Umulan, umaraw, makulimlim man ang kalangitan o maaliwalas, nandito siya. Naghihintay. Kahit di na kinakaya ng katawan niya. Kahit ikasama pa ng pakiramdam niya. Ikaw kasi yun eh. Ikaw yung nagsilbi niyang rason para mabuhay pa. Para bumangon sa umaga kahit di na siya hinahayaan ng sakit niya. Hanggang sa tuluyan ng bumigay yung katawan niya at hindi na siya nakapunta.”

Kaya pala.

Kaya palaaa.

Haaaaaaay.

Kaya pala kahit sabihin mong tama na, alam kong may mali. Na may iba kang gusto sabihin. Your ‘go’ must have mean ‘stay’ and I was a fool to not know that. Na kahit ilang ulit mo akong ipagtulakan palayo ay hindi ko maramdamang di mo na ako mahal. Ang daya mo. Ang daya-daya mo. Sabi mo, for better and for worst tayo. Saan na napunta yun? Haaaaay. Zach naman eeeeeh, hindi ko alam ang iisipin ko. ): Bakit ang daya mo? Bakiiiit? ):


…..



“Ate Zy?”

Para akong hinila mula sa napakalalim na pag-iisip. Napatingin ako sa direksyon nung tumawag sa pangalan ko.

“Ako po si Hannah. Kamag anak po ni kuya Vin.”

“Oh, Hannah. Ano yun?”

“Hindi ko po alam kung dapat ko pa po bang sabihin sa inyo ‘to. Pero pakiramdam ko po kasi now’s the time eh.”

“Oh, ano yun? May problem ba?”

“It happened during your wedding day kasi, ate. I was at the back. I was trying to capture you while walking down the aisle. Then, there was this guy who caught my attention. He was staring at you. He was studying every bit of you with his sad eyes. He started crying when you finally reached kuya Vin’s hand. Then after seeing that, he went out of the church. Pinilit kong sundan siya sa tingin pero bigla na lang siyang nawala.”

“Naalala mo ba ang mukha niya, Hannah?”

“Yes, ate. And the weird part is, my third eye is open. I have been seeing ghosts since I was a kid. And the man I saw, was one of them.

Ate, eto siya oh.

Pinakita niya sa akin ang isang larawang kuha mula sa cellphone niya.

By any chance, do you know him?”