breekbaar

youtube

Kud, breekbaar LOL

monoloog van het meisje met het glazen hart

Hij heeft mij zot gemaakt met één kus. Is dat dan liefde?
 Of is dat zijn blik, zijn ogen die wel aan de mijne gebonden lijken?
 Zijn lippen, die naar honing smaken, die de mijne ongeveer alles kunnen laten zeggen,
Is het hoe hij me kan laten glimlachen door er enkel te zijn?

Of is hij gewoon liefde? Alles aan hem?

Wat is dit nieuw en verwarrend en vooral ook zo het verkeerde moment.

Keep reading

Ken je het, van die dagen? Enkel leegte, ongelukkig gevoel. Die donkere dagen.  Je verlangt naar iemand, iemand die je begrijpt en het niet vindt. Niks anders dan leegte. Je verlangt naar iemand, iemand die je lief hebt, niet wetend of het wederzijds zou zijn. Bang zijn om steeds opnieuw verlaten en gekwetst te worden. Je verlangt naar iemand, iemands open armen en je vasthouden tot alles vanzelf verdwijnt. Geef mij liefde, dan zal alles wel goed komen, maar let alsjeblief op, want ik ben zo breekbaar. Is er dan niemand? Ben ik zo moeilijk om geliefd te worden? 

Ik weet het niet meer.

Ik kan op elk moment in huilen uitbarsten. Hetgeen wat ik nodig ben jij die mij vasthoudt, gewoon vasthouden. Niks anders, geen woorden of gebaren.

Jij die mij vasthoudt en niet meer loslaat.

025/366 • 

‘Dag sterrenmeisje,’ even keek hij me recht aan. ‘Tot ooit.’ Na deze woorden sloeg hij zijn ogen neer. Voor ik het wist had hij zich omgedraaid en niet veel later verdween hij tussen de slierten nevel die het landschap in een mysterieuze waas hulden. Het duurde even voor ik me bewust werd van de stilte. Een bijna tastbare stilte, breekbaar zelfs, die me als een flinterdunne kristallen muur overkoepelde. ‘Dag sterrenmeisje,’ galmde zijn stem weer door mijn hoofd. Ik kantelde mijn hoofd iets en keek schuchter omhoog. Waar eerder het Oneindige zichtbaar was geweest, het Diepblauwe met haar flonkerende sterren was nu niets anders zichtbaar dan een dof, grijs wolkendek. Een donkere deken die de aarde in een treurig jasje hulde. Daar waar de maan, tevergeefs, poogde door het grijs te breken bevond zich een iets lichtere vlek. Waar zo’n bron van licht soms iets heel erg hoopvols heeft deed het kleine beetje licht nu hopeloos aan. Alsof het grijze voor altijd zou overheersen. De maan had haar kracht verloren. En ik mijn hoop.

- L.S. (Authors Note: I STARTED WRITING A BOOK SDFGHJK)

Heb me lief.
Maar doe het ruw.
Durf risico’s te nemen.
Ik ben niet zo breekbaar als ik eruit zie.
Grissende en grijpende handen.
Woellend door mijn haar en over mijn lijf.
Heb me lief,
Maar doe het ruw.
—  Twizzling-twisted-madness
New Post has been published on Haarlem updates

Nieuw bericht op http://www.haarlemupdates.nl/2016/02/07/het-houdt-niet-op/

Het houdt niet op!

Stichting VPSG, advies en ondersteuning bij vragen rond seksueel geweld, godsdienst en zingeving, bestaat 30 jaar in Haarlem. Zondag 28 februari 2016 start de jubileumexpositie (On)Breekbaar; Kunst over kwetsbaarheid en kracht i.s.w.m. ComunicArte (Eindhoven) in Grote of Sint-Bavokerk…